راهنمای خرید هدفون، ایرفون و هدست | راهنمای خرید رایگان

راهنمای خرید هدفون، ایرفون و هدست | راهنمای خرید رایگان

برند‌های بسیاری به تولید انواع و اقسام هدفون‌ها می‌پردازند. در حال حاضر خریدارانی که به دنبال محصول مناسب با نیاز خود باشند، با پیچیدگی‌های بسیاری مواجه خواهند شد. مشخصات هدفون برای کاربران معمولی بسیار پیچیده خواهند بود و باید تسلط زیادی به فیزیک، الکترونیک و ریاضی داشته تا درک خوبی از این مشخصات فنی داشته باشید. با این حال نباید فراموش کرد که کیفیت نهایی هر هدفون مانند هر دستگاه در دنیای امروز، از روی مشخصات فنی قابل درک و پیش‌بینی نیست. 

هدفون

با این حال درک مشخصات فنی کمک زیادی به کاهش کاندید‌های مدنظر هر کاربر خواهد کرد. پس از رسیدن به چند گزینه نهایی، پیشنهاد می‌شود تجربه‌ی کاربران حرفه‌ای، بررسی یا در صورت امکان شخصا به تجربه‌ی موسیقی با آن‌ها بپردازید و در نهایت نمونه‌ی مد نظر خود را خریداری کنید. 

انواع هدفون

پیش از آغاز تحقیق در خصوص بهترین هدفون مطابق با نیاز خود، باید با انواع هدفون از لحاظ شکل و کاربرد آن آشنا شوید. 

این ایر یا داخل گوش

هدفون‌های این‌ایر (In-ear) کوچک‌ترین نمونه‌های موجود هستند و داخل گوش‌ها قرار می‌گیرند که آن‌ها را ایرفون نیز می‌نامند. این دسته از هدفون‌ها در فاصله‌ی نزدیکی از پرده‌ی گوش قرار می‌گیرند؛ به همین دلیل شاهد تولید کیفیت صدای بالایی از این دسته از محصولات هستیم. ایرفون‌ها همچنین به دلیل قرارگیری داخل گوش، به صورت قابل توجهی مانع از ورود نویز و صدای محیط به گوش می‌شوند.

هدفون وایرلس X3 جی برد Jaybird

 

ایرفون‌ها در بخش انتهایی خود دارای پوشش نرمی هستند که آن را ایرباد (Earbud) می‌نامند. عموما سازنده‌های ایرفون‌ها، محصولات خود را با ایرباد‌هادر اندازه‌های متفاوتی عرضه می‌کنند تا کاربران با توجه به اندازه‌ی کانال داخل گوش خود، از بهترین آن‌ها استفاده کنند. استفاده از اندازه‌ی نامناسب ایرباد‌ها، می‌‌تواند تاثیر زیادی روی تجربه‌ی کاربری بگذارد و علاوه بر ورود میزان زیادی از صدای محیط، در نهایت منجر به افتادن ایرفون‌ها از گوش شود. 

ایرفون‌ها به دلیل اندازه‌ی کوچک خود، قابلیت حمل بالایی دارند و برای لذت از موسیقی در فعالیت‌های بدنی و باشگاه‌های ورزشی، گزینه‌ی ایده‌آلی به شمار می‌آیند. با این حال اندازه‌ی کوچک این محصولات، باعث شده است تا خروجی صدایی برابر با هدفون‌های بزرگ‌تر را نداشته باشند.

نقاط قوت:

قابلیت حمل بالا؛ با توجه به ابعاد کوچک و وزن اندک ایرفون‌ها، آن‌ها گزینه‌ی ایده‌آلی برای کاربرانی است که همواره در حرکت و سفر بوده و به دنبال محصولی کاربردی هستند. 

عایق‌بندی صدا؛ ایرباد‌ها به دلیل قرارگیری در داخلی لاله‌ی گوشی، توانایی زیادی در عایق‌سازی محیط برای عدم خروج صدای موسیقی به بیرون یا ورود نویز محیط اطراف به داخل گوشی دارند.

گزینه‌ی مناسب هنگام فعالیت‌های ورزشی؛ اگر به دنبال گزینه‌ای مناسب برای تجربه‌ی موسیقی هنگام تحرک یا فعالیت‌های ورزشی هستید، ایرفون‌ها به لطف اندازه‌ی کوچک و وزن کمتر در کنار قرارگیری کامل در داخل لاله‌ی گوش، امکان افتادن را بسیار کاهش می‌دهند. 

نقاط ضعف:

کیفیت صدا؛ اگر کیفیت بالا اولویت اول خرید شما است و به دنبال تجربه‌ی دقیق موسیقی هستید، ایرفون‌ها به دلیل درایور‌های کوچک‌تر توانایی کمتری در پخش صدا در مقایسه با برادر‌های بزرگ‌تر خود دارند.

گره خوردن سیم‌ها؛ یکی از بزرگ‌ترین معضلات ایرفون‌های سیمی، گره خوردن سیم آن‌ها است. راه‌کارهای مختلفی برای حل این مشکل توسعه یافته‌اند اما هیچ یک تاکنون موفق به حل کامل این مشکل نشده‌اند.

آن ایر یا روی گوش

هدفون‌های آن‌ایر (On-ear) اندازه‌ی بزرگ‌تری نسبت به ایرفون‌ها دارند و روی لاله‌ی گوش قرار می‌گیرند. این دسته از هدفون‌ها صدا را مستقیم به داخل کانال گوش هدایت می‌کنند. با این حال هدفون‌های روی گوش، صدای محیط را به خوبی ایزوله نمی‌کنند و عموم مواقع صدای موسیقی در حال پخش نیز به محیط بیرون نشت پیدا می‌کند.

راهنمای خرید هدفون

بسیاری از کاربران آن‌ایرها را راحت‌تر از هدفون‌های این‌ایر می‌دانند و همچنین این دسته از محصولات حرارت کمتری در داخل گوش ایجاد می‌کنند که در نتیجه در دراز مدت آسیب کمتری به سیستم شنوایی وارد می‌شود. با این حال هدفون‌های آن‌ایر به دلیل قرار گیری روی گوش‌ها، در استفاده‌ی طولانی منجر به آزار لاله‌‌‌ی گوش می‌شوند. خرید نمونه‌ی مناسب و مطابق با گوش، نکته‌ی بسیار مهمی است که هر کاربری هنگام خرید باید آن را رعایت کند. هدفون‌های روی گوش ترکیب مناسبی از کیفیت صدای عالی، عدم آسیب به سیستم شنوایی و قابلیت حمل بالا هستند.

نقاط قوت:

قابلیت حمل خوب؛ شاید این دسته از هدفون‌ها به اندازه‌ی ایرفون‌ها قابلیت حمل بالایی نداشته باشند، اما همچنان به لطف اندازه‌ی کوچک‌تر و وزن کم‌تر خود، برای جابجایی مداوم گزینه‌ی مناسبی هستند. برخی از انواع این هدفون‌ها قابلیت تا شدن و قرارگیری در کیفی مخصوص برای بهبود این مولفه را نیز دارند.

باتری‌های بزرگ‌تر؛ در صورتی که به دنبال خرید گزینه‌های بی‌سیم هستید، هدفون‌های آن‌ایر به لطف ابعاد بزرگ‌تر، باتری‌های حجیم‌تری نیز دارند تا امکان لذت طولانی‌تری از موسیقی داشته باشید.

کیفیت صدای بهتر؛ بسیاری از هدفون‌های آن‌ایر به لطف درایور‌های بزرگ‌ خود، کیفیت صدای خروجی خوبی را نیز به همراه خواهند داشت.

نقاط ضعف:

قابلیت‌ حمل سخت‌تر نسبت به ایرفون‌ها؛ با وجود ابعاد کوچک‌تر این هدفون‌ها نسبت به انواع دورگوش، هدفون‌های روی‌گوش گزینه‌ی مناسبی برای قرارگیری در جیب نیستند.

عدم عایق‌بندی مناسب؛ هدفون‌های روی گوش ضعیف‌ترین نمونه‌ها در عایق‌بندی محیط پخش موسیقی نسبت به نمونه‌های درون‌گوش یا دور‌گوش هستند.

اُوِر ایر یا دور گوش

هدفون‌های اُور ایر (Over-ear) به اندازه‌ی بزرگ خود، هنگام استفاده تمام لاله‌ی گوش را احاطه می‌کنند و دور آن قرار می‌گیرند. اندازه‌ی بزرگ این دسته از هدفون‌ها باعث شده است تا سازندگان بتوانند از درایور‌های بزرگ‌ و قدرتمند‌تری بهره ببرند که منجر به سطح بالاتر صدا و باس عمیق‌تر می‌شوند. همچنین در هدفون‌های دور گوش، درایور‌ها در فاصله‌ی دورتری نسبت به پرده‌ی گوش قرار می‌گیرند که این موضوع منجر به ایجاد صدایی فراگیر و شبیه‌سازی تجربه‌ی موسیقی در استودیو‌ها می‌شود.

هدفون دور گوش

هدفون‌های دور گوش به واسطه‌ی پوشش کامل محیط اطراف لاله‌‌ی گوش، توانایی بالایی در جلوگیری از ورود نویز و صدای محیط دارند. با این حال به دلیل اندازه‌ی بزرگ این هدفون‌ها، قابلیت حمل پایین‌تری دارند.

با این که با قاطعیت نمی‌‌توان اذعان کرد که کیفیت صدای خروجی هدفون‌های روی گوش بهتر از سایر نمونه‌ها است، اما این دسته از محصولات همچنان گزینه‌ی اول کاربران حرفه‌ای است.

نقاط قوت:

بهترین کیفیت صدا؛ هدفون‌های بزرگ دور‌گوش بهترین نمونه‌ها برای پخش موسیقی با کیفیت بالا هستند. درایور‌های بزرگ تاثیرگذارترین مولفه در تجربه‌ی بالای موسیقی این دسته از هدفون‌ها هستند.

باتری‌های حجیم؛ با وجود ابعاد بزرگ هدفون‌های دور گوش، تعجبی ندارد که این دسته از محصولات به حجیم‌ترین باتری‌ها در میان انواع هدفون مجهز هستند. 

راحتی بالا؛ به دلیل قرارگیری ابرهای هدفون دور لاله‌ی گوش و عدم تماس آن‌‌ها، هدفون‌های Over-the-Ear در کنار تقسیم بهتر وزن، راحتی بیشتری را در استفاده‌ی طولانی مدت به ارمغان می‌آورند. 

نقاط ضعف:

قابلیت حمل ضعیف؛ هدفون‌های دور گوش برای جابجایی بالا طراحی نشده‌‌اند و ابعاد بزرگ و وزن بیشتر آن‌ها، امکان حمل همیشگی را سلب می‌کنند. البته برخی از مدل‌ها همراه با کیف مخصوص عرضه می‌شوند؛ اما این موضوع به معنی حمل ساده‌ی آن‌ها و استفاده در هر شرایطی نیست.

قیمت؛ بسته به برند و مشخصات فنی، هدفون‌های دور گوش بازه‌ی قیمت گسترده‌ای دارند. اما عموما نمونه‌های باکیفیت این دسته از هدفون‌ها نسبت به برادران کوچک‌تر خود قیمت بیشتری دارند.

توان مورد نیاز؛ درایور‌ها بزرگ به توان بیشتری برای فعالیت نیاز دارند و به همین دلیل برخی از نمونه‌های باکیفیت هدفون‌های دور‌گوش، به آمپلی‌فایر برای پخش موسیقی محتاج هستند. پس پیش از خرید نمونه‌های گران، از توانایی‌های پخش‌کننده‌ی خود نیز مطمئن شوید.

بلوتوث و بی‌سیم

با افزایش استقبال کاربران از دستگاه‌های موبایل، هدفون‌های بدون‌سیم و بلوتوث نیز اکنون بازار به مراتب داغ‌تری نسبت به سال‌های گذشته دارند. حذف جک هدفون در پرچمداران موبایل نیز یکی دیگر از مهم‌ترین دلایل رجوع کاربران به این دسته از هدفون‌ها است.

سامسونگ گیر آیکون ایکس / Samsung gear iconx

هدفون‌های بدون سیم از باتری داخلی برای فعالیت بهره برده و با استفاده از بلوتوث به پخش‌کننده می‌شوند. 

نقاط قوت:

حذف سیم؛ نبود سیم بزرگ‌ترین مشخصه و البته نکته‌ی مثبت در هدفون‌های بلوتوث است که کاربر از گره خوردن مداوم، امکان قطع شدن و سایر مشکلات آن راحت می‌کند.

کیفیت صدای خوب؛ کاربران حرفه‌ای همواره استفاده از هدفون‌های عادی را به انواع بی‌سیم ترجیح می‌دهند؛ زیرا معتقد هستند کیفیت پخش صدا در این دسته از هدفون‌ها هیچ‌گاه به کیفیت انتقال سیگنال با سیم نخواهند رسید. با این حال طی سال‌های گذشته و با پیشرفت فناوری بلوتوث، هدفون‌های بی‌سیم اکنون توانایی بسیار بالایی در پخش موسیقی دارند. البته پیش از خرید در نظر داشته باشید که پخش‌کننده‌ی شما از نسخه‌ی بلوتوث هدفون پشتیبانی کند.

نقاط ضعف:

عمر باتری؛ نگرانی از اتمام شارژ هدفون، یکی از بزرگ‌ترین معضلات استفاده از هدفون‌های بی‌سیم است. این موضوع در رابطه با انواع ایرفون بیشتر جلوه می‌کند و برخی مواقع تنها منجر به نارضایتی کاربران خواهد شد. پس پیش از خرید حتمااز عمر باتری هدفون مدنظر خود و میزان استفاده‌ی روزانه‌ی خود از آن،  اطمینان حاصل کنید.

تداخل امواج ؛ یکی از بزرگ‌ترین مشکلات دستگاه‌های بی‌سیم، امکان تداخل امواج است. با این حال با پیشرفت تکنولوژی بی‌سیم، شاهد کاهش قابل توجه این مشکل هستیم.

تطابق استاندارد ارتباطی؛ با این که پیشرفت فناوری بلوتوث منجر به افزایش محسوس کیفیت پخش موسیقی در هدفون‌های بی‌سیم شده است، اما مشکلاتی نظر عدم تطابق هدفون‌های جدید با گوشی‌های قدیمی‌تر که از کدک‌های aptX و LDAC پشتیبانی نمی‌کنند، هم‌چنان موجود است.

پشت‌باز و پشت‌بسته

هدفون‌ها جدا از اندازه‌ی خود، در دو دسته‌ی پشت باز (Open back) یا پشت بسته (Closed back) قرار می‌گیرند که به باز  یا بسته بودن بخش پشتی هدفون اشاره دارد. عموما هدفون‌های پشت باز را انواع دور گوش تشکیل می‌دهند. 

راهنمای خرید هدفون

هدفون‌های پشت‌‌بسته، صدای محیط را ایزوله کرده و همچنین شدت صدای بیشتری را به گوش‌ها ارسال می‌کنند. اما نمونه‌های پشت‌باز، صدای محیط را نیز به گوش‌ها انتقال می‌دهند و همچنین موسیقی در حال پخش به محیط اطراف نیز نشت پیدا می‌کند. اما این خصلت موجب تولید صدایی طبیعی‌ مانند استودیو‌ها می‌شود که کاربران حرفه‌ای و موسیقی‌سازان را به خود جلب می‌کند.

درک مشخصات فنی هدفون‌ها

درایور

مهم‌ترین بخش هدفون‌ها را درایور‌ یا واحد محرک تشکیل می‌دهند. این بخش وظیفه‌ی تبدیل سیگنال‌های الکتریکی را به صدا بر عهده دارند.

انواع مختلفی از درایور‌ها وجود دارند که تمامی آن‌ها شامل آهن‌ربا، کویل و دیافراگم هستند. آهن‌ربا و کویل وظیفه‌ی لرزاندن دیافراگم را بر عهده دارند که در نهایت با توجه به فرکانس لرزش این قطعه، صدای مورد نیاز تولید می‌شود. 

راهنمای خرید هدفون

در مشخصات فنی هدفون‌ها، درایور‌ها را با قطر آن‌‌ها معرفی می‌کنند. به طور کلی می‌توان به این موضوع اذعان کرد که درایور‌های بزرگ‌تر توانایی صوتی بالاتر به خصوص در بازه‌‌ی فرکانسی پایین و باس را دارند؛ البه این موضوع همواره صادق نیست و استثنائاتی نیز دارد. در هدفون‌های دور گوش، درایور‌های ۴۰ میلی‌متر و بیشتر گزینه‌‌ی مطلوب و توانمندی به شمار می‌روند.

هدفون‌های داخل گوش به دلیل اندازه‌ی کوچک خود امکان بهره بردن از درایور‌‌های توانمند و بزرگ را ندارند. در همین راستا نیز برخی تولید‌کنندگان از دو درایور در محصولات خود استفاده می‌‌کنند؛ یکی از درایور‌های برای تولید باس و فرکانس پایین و دیگری برای فرکانس‌های میانی و بالا.

حساسیت و سطح فشار صدا

حساسیت و سطح فشار صدا (Sound Pressure Level) یکی دیگر از پارامتر‌های هدفون‌ها است که نشانگر حداکثر توانایی‌ آن‌ها در تولید صدای بلند است. 

حساسیت توانایی تولید صدا از سیگنال‌های دریافتی را در هدفون‌ها نشان می‌دهد. SPL یا سطح فشار صدا عموما با واحد دسی‌بل (dB) نمایش داده می‌شوند. عموما هدفون‌ها بازه‌ی حساسیت ۸۵ تا ۱۲۰ دسی‌بل را دارند. برای آشنایی بیشتر با میزان حساسیت صدا لازم است بدانید که ترافیک شهری صدایی برابر با ۸۰ دسی‌بل، فریاد انسان سطح فشار صدای حدودی ۱۰۵ و لحظه‌ی تیک‌آف جت صدایی برابر با ۱۳۰ دسی‌بل تولید می‌کند.

صداهای بیشتر از ۱۲۰ دسی‌بل منجر به آسیب جدی سیستم شنوایی خواهند شد. این در حالی است که سازمان بهداشت جهانی در رابطه با صدای بیشتر از ۸۵ دسی‌بل و اثرات آن بر سیستم شنوایی انسان‌‌ها، هشدارهای جدی و زیادی داده است که منجر به کاهش قدرت شنوایی خواهد شد.

امپدانس

امپدانس مشخصه‌ی مقاومت الکتریکی است و با واحد اهم نمایش داده می‌شود. این موضوع بدین معنا است که هدفون‌هایی با امپدانس بالا مقاومت بالاتری به جریان الکتریکی دارند و در نتیجه توان بیشتری نیاز است تا درایور‌های آن‌ها به حرکت دربیایند.

هدفون‌های طراحی شده برای موبایل‌ها، امپدانس پایینی (کمتر از ۳۲ اهم) دارند و در نتیجه با توان اندک گوشی‌های هوشمند قابلیت پخش باکیفیت صدا را دارند. این در حالی است که هدفون‌های حرفه‌‌ای امپدانس به مراتب بالاتری (۳۰۰ اهم یا بیشتر) دارند و امپلی‌فایر جداگانه‌ای برای پخش صدا نیاز دارند.

هدفون‌هایی با امپدانس پایین نقاط ضعف خاص خود را نیز دارند. این هدفون‌ها در حالی که از ولتاژ کمتری استفاده می‌کنند، جریان بالاتری برای عملکرد مناسب خود نیاز دارند. جریان بالا منجر به لرزش می‌شوند که نتیجه‌ی این پدیده تولید نویز است. بدین ترتیب هدفون‌های امپدانس پایین نویزی «هییسس» مانند در پس‌زمینه‌ی خود دارند که بسته به کیفیت ساخت هدفون، کم یا زیاد است.

باید همواره در نظر داشته باشید که هدفون را با توجه به منبع پخش صدای خود انتخاب کنید. در صورتی که هدفون‌های حرفه‌ای و امپدانس بالا را به گوشی‌های هوشمند متصل کنید یا از هدفون‌های رده پایین با امپدانس کم و اتصال آن‌ها به امپلی‌فایر بهره ببرید، با نویز یا عدم توانایی پخش مناسب و باکیفیت صدا مواجه خواهید شد.

بازه‌ی فرکانس پاسخ‌دهی

بازه‌ی فرکانسی صدا که هدفون‌ها توانایی تولید آن را دارند، فرکانس پاسخ‌دهی نام دارد؛ این مولفه با هرتز سنجیده می‌‌شود. اعداد پایین‌تر بازه‌ی فرکانسی مربوط به اصوات بم و میزان توانایی تولید هدفون در تولید باس (Bass) است. در طرف دیگر فرکانس بالا نیز به معنی صداهای زیر یا تریبل (Treble) است. عموم هدفون‌های بازار توانایی عملکرد در بازه‌ی فرکانسی ۲۰ تا ۲۰٬۰۰۰ هرتز را دارند که برابر با بازه‌ی شنوایی انسان‌ها است.

راهنمای خرید هدفون

با این که میزان بازه‌ی فرکانسی به خوبی نشانگر کیفیت صدای خروجی هدفون‌ها نیست، اما این مشخصه به خوبی نشانگر هدفون‌ و هدست مناسب برای سبک کاربری و موسیقیایی کاربران است. به عنوان مثال اگر به سبک موسیقی هاوس و بیس زیاد علاقه دارید، باید به دنبال هدفونی با توانایی بالا در پخش صداهای بم و حداقل فرکانس کم باشید.

اغتشاشات هارمونیک

مقدار کلی اغتشاشات هارمونیک (THD) بیانگر سطح اغتشاشات در حداکثر صدای خروجی هدفون است. 

هدفون‌ها صدا را از طریق لرزش دیافراگم درون درایور تولید می‌کنند. در سطح (ولوم) صدای بالا، امکان عدم توانایی دیافراگم برای لرزش در سرعت بالا وجود دارد که به این دیده اغتشاش می‌گویند. میزان THD‌ با واحد درصد بیان می‌شود و هرچه کمتر باشد، نشان از توانایی هدفون در پخش اصوات با سطح صدای بالا دارد. عموم هدفون‌های بازار اغتشاش هارمونیک کمتر از ۱ درصد دارند این در حالی است که این میزان در هدفون‌های حرفه‌ای به مراتب کمتر است.

حذف نویز

مهم‌ترین مشخصه‌‌ی هدفون‌های نویز کنسلینگ (Noise-Cancelling) تجهیز به میکروفن و پردازنده‌ است. آن‌ها صدای محیط را ضبط کرده و سپس موج معکوسی ایجاد می‌کنند و آن را به هدفون‌ها دوباره باز می‌گرداند تا نویز موجود در محیط حذف شود. 

هدفون بوز

عملیات حذف نویز در صدا‌های محیطی فرکانس‌های پایین به خوبی کار می‌کند؛ این در حالی است که این پروسه تاثیر کمتری در فرکانس‌های میانی و بالا دارد. بدین ترتیب اگر در هواپیما باشید، صدای پیشرانه‌های هواپیما به خوبی فیلتر می‌شوند و آن‌ها را نخواهید شنید در حالی که این عملیات تاثیر خوبی بر صدای گریه‌ی کودک کنار شما نخواهد داشت.

عملیات حذف نویز به توان الکتریکی نیاز دارد و بسته به برند و الگوریتم کاری آن‌ها، نحوه‌ی دریافت نویز، پردازش و در نتیجه فیلتر آن در هدفون‌ها، کاملا متفاوت خواهد بود.

عایق‌بندی صدا

هدفون‌های عایق صدا، به نحوی طراحی شده‌‌اند که به صورت فیزیکی از ورود نویز محیط و البته خروج صدا به محیط اطراف، جلوگیری کنند. تنها هدفون‌های پشت بسته در انواع دور-گوش و داخل-‌گوش، توانایی ایجاد محیطی ایزوله برای پخش موسیقی را دارند.

در این دسته از هدفون‌ها عموما امکان سفارشی‌سازی (مخصوصا در انواع ایرفون) وجود دارد. سری‌‌های متنوع در ابعاد مختلف امکان استفاده از نمونه‌ی ایده‌آل برای هر کاربر با اندازه‌های متفاوت لاله‌ی گوش را فراهم می‌کند.

هدفون‌های عایق صدا نیازی به توان برای حذف نویز نداشته و همانند برادران گران‌تر خود در محدوده‌ی فرکانسی خاصی فعالیت نمی‌کنند و از ورود عموم صداهای محیط به داخل گوش کاربران جلوگیری می‌کنند. اگر علاقه‌ی زیادی به تجربه‌ی صدایی خالص از موسیقی بدون وجود هرگونه نویز محیطی داشته و البته بودجه‌ی زیادی برای تهیه‌ی انواع نویز‌کنسلینک ندارید، هدفون‌های عایق صدا بهترین گزینه خواهند بود.

صدای سه بعدی

گوش انسان توانایی تشخیص جهت صدا را دارد. شرکت‌های سازنده نیز در تلاش هستند تا با پخش موسیقی از جهات مختلف به شبیه‌سازی محیط اتاق یا کنسرت بپردازند. عموما هدفون‌های دور گوش به دلیل فضای بزرگ‌تر، توانایی بیشتری برای این مساله دارند؛ این در حالی است که ایرفون‌ها به دلیل تزریق مستقیم صدا به داخل محفظه‌ی گوش، توانایی بسیار کمتری در این زمینه دارند. 

راهنمای خرید هدفون

هموما هدفون‌های مخصوص بازی و گیمینگ توانایی بیشتری در پخش صدای سه بعدی دارند. درک صدای بهتر محیط یکی از مهم‌ترین مولفه‌ها هنگام تجربه‌ی بازی‌ها است و در همین راستا شرکت‌های فعال در عرصه‌ی تولید هدفون‌های گیمینگ، از روش‌های متفاوتی مانند تعبیه‌ی چند درایور در هر گوشی هدفون، برای دستیابی به این هدف استفاده می‌کنند.

صدای فلت یا خنثی

شاید واژه‌ی فلت (Flat)‌ را بین عاشقان و کاربران حرفه‌ای موسیقی شنیده باشید. این موضوع به معنای توانایی هدفون در پخش امواج صدا بدون کمتری تغییر در آن‌ها، است. شاید در ابتدا فکر کنید این قابلیت بسیار کاربردی بوده و تمامی هدفون‌ها باید به آن مجهز شوند.

راهنمای خرید هدفون

به طور خلاصه، صدای تخت یا فلت چندان جذاب نیست. به همین دلیل بسیاری از تولید‌کننده‌ها در محدوده‌های فرکانسی خود اقدام به تغییر امواج کرده تا موسیقی نهایی را برای کاربران جذاب‌تر کنند. این موضوع به هیچ وجه نکته‌ی منفی تلقی نمی‌شود و برند‌های مطرح تولید‌کننده‌ی هدفون نیز محصولات خود را در دو دسته (پخش Flat‌ و پخش جذاب‌تر موسیقی) عرضه می‌کنند. سری HD و مومنتوم سنهایزر بهترین مثال در این خصوص است. 

به دلیل سلیقه‌ی متفاوت موسیقی بسیاری از کاربران، تقویت Bass یا Treble نتیجه‌ی جذاب‌تری برای آن‌ها به همراه خواهد داشت. هدفون‌هایی با قابلیت پخش Flat موسیقی، کاربرد زیادی برای سازندگان قطعات موسیقی خواهند داشت. اگر موسیقی‌ساز نیستید، نیازی هم به این دسته از هدفون‌ها نخواهید داشت. مگر به دنبال تجربه‌ی ناب و اصلی قطعات موسیقی خود باشید.

دیگر مشخصه‌های مهم هدفون‌ها

عمر باتری

امکان استفاده‌ی طولانی مدت از هدفون‌های بی‌سیم بدون نگرانی در خصوص اتمام شارژ آن‌‌ها، مولفه‌ای بسیار مهم است که هنگام خرید باید به آن دقت داشته باشید. 

سیم جداشدنی

بسیاری از هدفون‌های روی‌گوش یا دور‌گوش، به جک ۳.۵ میلی‌متری مجهز هستند تا امکان تعویض سیم برای کاربران در دسترس باشد. بد نیست بدانید سیم‌ها عموما اولین بخش از هدفون‌ها هستند که دچار مشکل و قطعی می‌شوند. در این حالت و در صورتی که سیم هدفون قابل جدا شدن باشد، به راحتی می‌توانید به تعویض آن اقدام کنید. در غیر اینصورت باید به دنبال مراکز تعمیراتی و مواجهه با دردسرهای خاص خدمات پس از فروش باشید. 

گوشی‌های قابل تعویض

1More Triple Driver

ایرفون‌ها عموما امکان تعویض سَری خود را دارند تا با استفاده از نمونه‌ی مناسب لاله‌ی گوش خود، بهترین و راحت‌ترین تجربه از موسیقی را داشته باشید.

مقاومت در برابر نفوذ آب

در صورتی که نیاز به هدفون برای لذت از موسیقی هنگام ورزش دارید، نمونه‌های مقاوم در برابر نفوذ مایعات انتخاب به مراتب بهتری نسبت به انواع عادی خواهند بود. این دسته از هدفون‌ها در برابر تعرق کاربر نیز مقاوم بوده و بدین ترتیب در استفاده‌های طولانی و هنگام ورزش آسیب نخواهند دید.

میکروفن داخلی

راهنمای خرید هدفون

اگر به دنبال هدفونی برای بازی‌های آنلاین یا انجام مکالمات صوتی خود هستید، چاره‌ای جز انتخاب نمونه‌های مجهز به میکروفن ندارید. عموما تمامی هدفون‌های مخصوص بازی از میکروفن داخلی بهره می‌برند که امکان غیرفعال کردن آن نیز موجود است. اما در صورتی که عموما با گوشی‌ هوشمند خود به تجربه‌ی موسیقی می‌پردازید، استفاده از نمونه‌هایی که مجهز به میکروفن و ماژول کنترل صدا هستند، توصیه می‌شود تا به راحتی در کنار امکان تغییر قطعه‌ی موسیقی در حال پخش، به تماس‌های صوتی نیز پاسخ دهید.

نکات مهم هنگام خرید هدفون، هدست، ایرفون

سلایق و ژانر موسیقی کاربران یکی از مهم‌ترین مولفه‌های خرید هدفون است. پس قویا پیشنهاد می‌شود پیش از اقدام به خرید و پرداخت هزینه‌ای زیاد برای هر هدفون، با متخصص مشورت کرده یا شخصا اقدام به تست آن‌ها بکنید.

سعی کنید هدفون را از مراکز معتبر خریداری کنید. یک هدفون باکیفیت و گران‌قیمت عمر زیادی نیز خواهد داشت. اما در صورت بروز مشکل، وجود خدمات پس از فروش مشتری‌مدار، کمک زیادی به کاربران خواهد کرد.

در صورت امکان حتما برای هدفون خود جعبه یا کیف مخصوص خریداری کنید تا در صورت جابجایی، آسیبی به آن وارد نشود.

پخش‌کننده موسیقی، اهمیت زیادی هنگام خرید هدفون دارد. در صورتی که از گوشی موبایل یا تبلت برای لذت از موسیقی استفاده می‌کنید، خرید هدفون‌های بسیار گران‌قیمت نه تنها نکته‌ی مفیدی در پی نخواهد داشت، بلکه به دلیل عدم توانایی گوشی در تامین توان درایور‌ها، موسیقی بی‌کیفیتی را تجربه خواهید کرد.

محیطی که عموما در آن به تجربه‌ی موسیقی می‌پردازید نیز از اهمیت زیادی هنگام تعیین بهترین هدفون مطابق با کاربری شما، برخوردار است. 

با این که هدفون‌های گران‌تر عموما توانایی‌های به مراتب بیشتری نسبت به انواع ارزان‌تر دارند، اما همیشه پرداخت هزینه‌ی بیشتر به معنای تجربه‌ی بهتر موسیقی نخواهد بود. ابتدا کاربری و بودجه خود را تعیین کنید و در ادامه بهترین گزینه‌ی موجود در آن رده را با بررسی و مشاوره با متخصصان، خریداری کنید. 

آموزش فلش گوشی های سامسونگ با استفاده از Odin | راهنمای خرید رایگان

آموزش فلش گوشی های سامسونگ با استفاده از Odin | راهنمای خرید رایگان

فلش کردن رام اصلی یا استوک می‌تواند به دلایل متعددی انجام بگیرد؛ یکی از این دلایل ارتقاء سیستم عامل بدون نیاز به بسته‌های OTA است. همچنین، با توجه به تنوع رام‌های کاستوم موجود برای گوشی‌های سامسونگ، معمولا بسیاری از کاربران اقدام به نصب این‌گونه فرم‌ورها می‌کنند و پس از مدتی به دلایل مختلف از جمله بروز مشکل نرم‌افزاری ترجیح می‌دهند رام اصلی شرکت (Samsung Experience) را نصب کنند که معمولا پایدارتر است. در این مورد نیز فلش کردن تنها راه موجود برای بازگشت به وضعیت کارخانه‌ای گوشی خواهد بود. برای انجام این‌ کار به رایانه، کابل USB، فایل رام استوک و ابزار فلش Odin نیاز خواهید داشت. پس از فراهم کردن موارد فوق، کافی است برای نصب موفقیت‌آمیز فرم‌ور استوک روی دستگاه سامسونگ گلکسی خود مراحل زیر را دنبال کنید.

نصب فیرمور استوک سامسونگ روی دستگاه‌های گلکسی به کمک Odin

قبل از شروع آموزش نصب، بهتر است کمی با نصب‌کننده‌ی اودین آشنا شویم.

اودین چیست؟

اودین یا اودین‌دانلودر ابزاری مخصوص برای فلش آسان دستگاه‌های سامسونگ است که منحصرا توسط مراکز ارائه‌ی خدمات سامسونگ برای تست رام‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. با اینکه سامسونگ هیچ‌گاه به‌صورت رسمی اقدام به انتشار اودین نکرد، این ابزار به نوعی لو رفته و از طریق اینترنت در دسترس عموم قرار گرفته است. اودین یک فایل اجرایی مستقل محسوب می‌شود که فقط برای ویندوز در دسترس است و فایل‌های فرم‌ور با فرمت tar. یا tar.md5. را لود می‌کند. در آخرین نسخه‌ی این ابزار (۳.۱۳.۱) قابلیت خواندن فرمت lz4 نیز اضافه شده است. طبیعتا برای نصب رام، گوشی شما باید در حالت دانلود مد (Download Mode) به رایانه‌ای متصل باشد که اودین نسخه‌ی سازگار روی آن نصب است.

odin / اودین

با وجود سادگی کار با نرم‌افزار یادشده، کاربران تازه‌کار ممکن است هنگام استفاده از اودین، گوشی خود را در خطر بریک شدن قرار دهند؛ به همین دلیل در این آموزش از سری آموزش‌های زومیت، به آموزش گام‌به‌گام نصب فرم‌ور استوک سامسونگ به کمک اودین می‌پردازیم.

اقدامات اولیه

قبل از شروع اجرای مراحل نصب رام، بهتر است ابتدا اقدامات زیر را انجام دهید.

۱. از داده‌های خود پشتیبان‌گیری کنید

اصولا در تمام آموزش‌هایی که مربوط به سیستم‌عامل می‌شود، این توصیه همواره ضرورت دارد که بهتر است قبل از شروع کار از محتویات دستگاه خود پشتیبان یا بکاپ تهیه کنید؛ چرا که دستکاری نرم‌افزار گوشی در صورتی که به درستی انجام نگیرد، می‌تواند باعث از دست رفتن داده‌های مهم شما شود.

۲. درایورهای USB سامسونگ را نصب کنید

برای نصب رام استوک سامسونگ با اودین، ابتدا باید اتصال بین گوشی یا تبلت شما با رایانه به درستی برقرار شود. برای این منظور، اگر Samsung Kies روی سیستم شما نصب است، مطمئن شوید که در حال اجرا نبوده و کاملا بسته باشد. این برنامه معمولا باعث اختلال در برقراری اتصال بین اودین و گوشی می‌شود و ممکن است در میانه‌ی روند نصب رام، باعث قطع اتصال و سافت‌بریک شدن گوشی شود.

اگر پیش از این درایورهای سامسونگ را روی گوشی خود نصب نکرده‌اید، می‌توانید به‌راحتی نصب‌کننده‌ی مستقل آن را از اینجا دانلود و نصب کنید.

۳. باتری دستگاه را به میزان کافی شارژ کنید

قبل از اینکه فلش کردن را آغاز کنید، مطمئن شوید دستگاه گلکسی شما حداقل ۶۰ درصد شارژ داشته باشد؛ چرا که اگر دستگاه در حین فلش با اتمام شارژ باتری مواجه شده و خاموش شود در وضعیت غیرقابل برگشتی قرار خواهد گرفت.

۴. ابزار فلش Odin را دانلود و نصب کنید

نسخه‌ای از اودین را که با نسخه‌ی اندروید گوشی شما سازگار است، از اینجا دانلود کنید؛ برای مثال، اگر نسخه‌ی اندروید گوشی شما Gingerbread یا ICS است، اودین ۱.۸۵ را دانلود کنید. برای جلی‌بین و کیت‌کت نسخه‌ی ۳.۰۹ توصیه می‌شود. در نهایت برای اندرویدهای جدید، مانند نوقا می‌توانید نسخه‌ی ۳.۱۲.۳ را دانلود کنید؛ اما در اندروید ۸ سامسونگ تغییراتی را در فایل‌های رام خود اعمال کرد و آن‌ها را با فرمت lz4. ارائه داد. lz4 یک فرمت پیشرفته و فوق‌العاده سریع فشرده‌سازی است. در صورتی قصد فلش رام اوریو دارید‌، باید بدانید تنها نسخه‌ی اودین که این فرمت را پشتیبانی می‌کند، جدیدترین نسخه‌ی آن یعنی ۳.۱۳.۱ است که از اینجا قابل دریافت است.

۵. دستگاه گلکسی خود را در حالت دانلود مود بالا بیاورید

دانلود مود

تقریبا در تمام گوشی‌ها و تبلت‌های اندرویدی، روند فلش در فست‌بوت یا بوت‌لودر صورت می‌پذیرد؛ اما وقتی در خصوص گوشی‌های سامسونگ صحبت می‌کنیم اوضاع کمی فرق می‌کند و باید گوشی را در حالت دانلود مُد قرار دهید؛ البته روش کار بسیار ساده و تقریبا در تمام دستگاه‌های گلکسی یکسان است و تنها در جدیدترین مدل‌ها یعنی اس ۸، اس ۸ پلاس، نوت ۸، اس ۹ و اس ۹ پلاس کمی متفاوت بوده و روش دیگری دارد. در ادامه به توضیح هر دو روش می‌پردازیم.

روش اول که در گوشی‌های قدیمی‌تر سامسونگ کاربرد دارد به این شکل است که باید ابتدا گوشی را خاموش کنید، سپس دکمه‌های ولوم پایین، هوم و پاور را همزمان نگه دارید. در روش دوم برای گوشی‌های جدیدتر به جای هوم باید بیکسبی را نگه دارید. یعنی گوشی را خاموش کرده و دکمه‌ی کاهش صدا، بیکسبی و پاور را همزمان نگه دارید. این کار را در هر دو مورد به مدت سه تا ۵ ثانیه ادامه دهید تا صفحه‌‌ی مورد نظر نمایان شود. سپس با استفاده از دکمه‌ی افزایش صدا وارد دانلود مُد شوید.

پس از اینکه اقدامات اولیه‌ی فوق را به اتمام رساندید، مراحل زیر را جهت فلش دستگاه گلکسی خود به کمک اودین پی بگیرید.

دانلود فرم‌ور اصلی سامسونگ

فیرمور اصلی سامسونگ

فیرمور قابل فلش گوشی‌های سامسونگ در سرتاسر اینترنت موجود هستند و می‌توانید با یک جستجوی ساده در اینترنت رام اصلی مخصوص منطقه‌ی خود را پیدا کنید. در ادامه منابع رایج دانلود رام‌های سامسونگ را شاهد هستید.

Sammobile

Updato

Samsung-Firmware

هنگام دانلود رام باید به سه نکته دقت داشته باشید:

۱. رام متعلق به گوشی شما باشد

در این خصوص نباید به مدل گوشی اکتفا کنید؛ بلکه باید کدنام گوشی خود را در نظر بگیرید. بسیاری از گوشی‌های سامسونگ نسخه‌های متنوعی دارند که باید هنگام دانلود رام به این موضوع دقت کرد.

۲. رام متعلق به منطقه‌ی شما باشد

این مسئله از لحاظ پوشش باندهای فرکانسی و پشتیبانی از زبان فارسی حائز اهمیت است.

۳. رام اپراتوری نباشد

ما در حال حاضر تقریبا گوشی اپراتوری در ایران نداریم. اپراتورهای مطرح جهان مانند Verizon و T-Mobile و Vodafon رام‌های مخصوص خود را دارند که هرچند ممکن است برای گوشی شما مشکلی ایجاد نکنند، اما فایل‌های اضافی مخصوص اپراتور را به گوشی شما اضافه می‌کنند و مثلا ممکن است هنگام بوت با لوگوی Verizon مواجه شوید.

نحوه‌ی فلش دستگاه‌های گلکسی با استفاده از اودین

۱. رام دانلود شده را از حالت زیپ خارج کنید و در محل قابل‌دسترسی مانند دسکتاپ قرار دهید.

۲. رام استخراج شده باید فرمت tar. یا tar.md5. داشته باشد.

۳. فایل دانلود شده‌ی برنامه‌ی اودین را نیز استخراج کنید.

۴. وارد فولدر برنامه شده و فایل Odin3.exe را اجرا کنید.

۵. دستگاه گلکسی خود را در حالت دانلود مُد به رایانه وصل کنید.

۶. قسمت مربوط به پورت COM باید در برنامه روشن شود.

اودین

۷. روی دکمه‌ی AP کلید کنید و از فولدر رام، فایلی را انتخاب کنید که نام آن با AP آغاز شده است.

۸. همین کار را به نوبت برای BL ،CP و CSC نیز انجام دهید.

توجه داشته باشید فایلی که نام آن با CSC آغاز می‌شود، باعث وایپ و پاکسازی کامل دستگاه شما خواهد شد. چنانچه نمی‌خواهید داده‌های شما از بین بروند، فایل Home_CSC را انتخاب کنید.

نکته: در اکثر موارد کافی است دکمه‌ی AP را زده و فایل md5 را به نرم‌افزار بدهید. یعنی نیازی به پر کردن سایر خانه‌ها نخواهد بود؛ اما در این حالت مطمئنا گوشی شما به‌صورت کامل فرمت خواهد شد.

۹. در تب Options مطمئن شوید که Auto Reboot و F.Reset Time تیک داشته باشند و باقی موارد را به حال خود رها کنید.

۱۰. پس از بررسی موارد فوق روی دکمه‌ی Start کلیک کنید تا عملیات فلش آغاز شود.

فلش سامسونگ با اودین

۱۱. روند فلش چند دقیقه طول خواهد کشید. تا پایان کار و مشاهده‌ی پیام !PASS به چیزی دست نزنید.

Pass Odin

۱۲. پس از اتمام، دستگاه به‌طور خودکار ریبوت خواهد شد. در این مرحله می‌توانید گوشی را جدا کرده و برنامه را ببندید.

۱۳. گوشی بالا آمده و به قسمت تنظیمات اولیه‌ی دستگاه خواهد رفت.

برخی مشکلات احتمالی

دستگاه توسط اودین شناسایی نشده و پورت COM روشن نمی‌شود.

مطمئن شوید که Kies بسته و غیرفعال است و درایورهای سامسونگ به خوبی نصب هستند. اگر با رعایت این موارد باز هم جواب نگرفتید، ابتدا پورت USB را تغییر دهید و در صورت عدم موفقیت، کابل USB دیگری را امتحان کنید.

ظاهر شدن پیام !FAIL در اودین

این مورد ممکن است به دلایل متعدد اتفاق بیافتد. ممکن است رام نادرستی را دانلود کرده باشید یا نسخه‌ی اودینی که استفاده می‌کنید مناسب گوشی و اندروید شما نباشد. همچنین ممکن است ایراد از کابل یواس‌بی باشد. گوشی را خاموش کرده و مراحل را از سر بگیرید.

دستگاه دچار بوت‌لوپ شده و از لوگوی سامسونگ جلوتر نمی‌رود.

در صورتی که دچار بوت‌لوپ شدید یا پس از بالا آمدن دستگاه با هرگونه مشکل نرم‌افزاری مواجه شدید، کافی است به ریکاوری اصلی سامسونگ مراجعه کنید و گوشی را فکتوری ریست کنید. توجه داشته باشید که این کار برنامه‌ها و اساسا حافظه‌ی داخلی شما را پاک خواهد کرد. برای انجام این‌ کار دستگاه را خاموش کنید. دکمه‌ی افزایش صدا، هوم یا بیکسبی (بسته به نوع دستگاه) و دکمه‌ی پاور را همزمان به مدت چند ثانیه فشرده و نگه دارید. سپس، در صفحه‌ی ظاهر شده، دکمه‌ی پاور را نگه دارید و یک بار ولوم بالا را فشار دهید. با این کار وارد ریکاوری استوک سامسونگ خواهید شد. گزینه‌ی Wipe data/factory reset را انتخاب کرده و تأیید کنید.

همان‌طور که مشاهده کردید، فلش کردن گوشی‌های سامسونگ چندان هم کار دشواری نیست. کافی است کمی وقت و حوصله صرف کنید تا مشکل نرم‌افزاری گوشی که یک وسیله‌ی شخصی است را شخصا رفع کنید. امیدواریم از این آموزش استفاده‌ی لازم را برده باشید. می‌توانید نظرات و تجربیات خود را در بخش دیدگاه‌ها با زومیت به اشتراک بگذارید.

قیمت گوشی، مشخصات فنی و هر اطلاعاتی که برای خرید ارزان و آگاهانه‌ی انواع گوشی‌های مختلف نیاز دارید را در بخش محصولات زومیت بیابید؛ مقایسه‌ی مشخصات فنی انواع برندهای گوشی در کنار گالری تصاویر رسمی محصولات همگی در این بخش در دسترس شما خواهد بود.

سریع‌ ترین حافظه‌ M.2 SSD بازار برای کاربران حرفه‌ای کدام است؟ | راهنمای خرید رایگان

سریع‌ ترین حافظه‌ M.2 SSD بازار برای کاربران حرفه‌ای کدام است؟ | راهنمای خرید رایگان

دنیای حافظه‌ها روزبه‌روز در حال پیشرفت است اما این پیشرفت را از دو منظر می‌توان بررسی کرد؛ ظرفیت در حافظه‌های ذخیره‌سازی نسبت به دهه‌های گذشته رشد قابل‌توجهی داشته اما مسئله‌ی مهم‌تر، ظهور تکنولوژی‌های جدیدتر برای بهبود عملکرد است. حافظه‌های مستقر در کامپیوترهای را می‌توان در حالت کلی به دو دسته‌ی SSD‌ها و HDD‌ها تقسیم کرد؛ HDD‌ یا هارددیسک‌ها کارکشتگانی قدیمی ولی همچنان کارآمد هستند اما حافظه‌های SSD با تکنولوژی‌‌های جدید خود به سرآمد حافظه‌ها در عملکرد مبدل شده‌اند. در مقاله‌ی «مقایسه حافظه SSD و HDD» به‌طور کامل در مورد تفاوت این دو بحث شده است؛ از این رو توصیه می‌کنیم پیش از مطالعه‌ی مطلب پیش رو، آن را مطالعه کنید.

در حالت کلی، دو پروتکل یا اینترفیس SATA و NVMe برای اتصال حافظه به سیستم میزبان وجود دارد که در مورد نخست، ارتباطی با حداکثر پهنای باند ۶ گیگابیت فراهم می‌شود؛ از این اینترفیس برای اتصال هارددیسک‌ها و انواع حافظه‌ SSD استفاده می‌شود. اما حافظه‌های مبتنی بر NVMe به دلیل استفاده از درگاه‌های PCI-E سرعتی تا ۶ برابر بیشتر را در انتقال اطلاعات ارائه می‌دهند. واژه‌ی M.2 در حافظه‌ها به‌معنی فرم‌فکتور خاص و کوچک آن‌ها است؛ از این رو هر دو نوع SATA M.2 و NVMe M.2 در حافظه‌های SSD وجود دارد و M.2 بودن دلیلی بر سریع بودن یک حافظه نیست و باید به نوع رابط نیز دقت شود.

با توضیحات ارائه‌شده، راحت است که حدس بزنیم، حافظه‌‌‌های SSD بالارده عموما از طریق رابط NVMe به رایانه متصل می‌شود. در مطلب پیش‌رو، سه حافظه‌ی SSD بالارده‌ی بازار یعنی ADATA XPG SX8200 Pro و SAMSUNG 970 EVO PLUS و SN-750 از محصولات سری بلک وسترن دیجیتال را معرفی و با یکدیگر مقایسه خواهیم کرد.

adata xpg sx8200 pro

مقاله‌های مرتبط:

اس ایکس ۸۲۰۰ پرو محصولی بالارده و ممتاز از ADATA برای کاربری‌های حرفه‌ای از جمله تولیدکنندگان محتوای ویدئویی، گیمرها و شیفتگان سرعت است. تایوانی‌ها طبق انتظار از NAND‌های سه‌بعدی TLC ساخت Intel Micron بهره گرفته‌اند. ای‌دیتا همکاری خود با سیلیکون موشن را در تأمین کنترلرهای محصولات بالارده ادامه داده و همچون XPG GAMMIX S11 Pro از کنترلر SM2262EN بهره گرفته است. این حافظه SSD در ظرفیت‌های ۲۵۶ گیگابایت، ۵۱۲ گیگابایت، یک ترابایت و دو ترابایت در دسترس است و همانند بازار جهانی با ۵ سال گارانتی توسط آونگ عرضه می‌شود. قیمت مناسب‌تر SX8200 Pro به‌عنوان یک محصول بالارده ویژگی رقابتی این محصول است؛ اما این حافظه در عمل چگونه است؟ در ادامه به این سؤال پاسخ داده خواهد شد.

western digital sn-750

اس ان ۷۵۰ از سری بلک به‌عنوان محصولات بالارده‌ی برند وسترن دیجیتال، دیگر محصول شرکت‌کننده در این مقایسه است؛ وسترن دیجیتال از تولیدکنندگان به‌نام هارددیسک در جهان به شمار می‌رود که حضور پررنگی نیز در بازار SSD‌ها دارد. SN750 از حافظه‌های NAND سه‌بعدی ساخت SanDisk بهره می‌برد؛ وسترن از کنترلر ساخت خود برای جبران نقص‌های حافظه‌های پیشینش بهره گرفته است اما باید دید این پیشرفت برای رقابت با سریع‌ترین حافظه‌های NVMe کافی خواهد بود یا خیر. SN750 نیز همچون رقبا در چهار ظرفیت ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایت، یک ترابایت و دو ترابایت عرضه است.

مشخصات فنی XPG SX8200 Pro Samsung 970 EVO Plus Western Digital Black SN750
ظرفیت‌ها ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایت، یک ترابایت، دو ترابایت ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایت، یک ترابایت، دو ترابایت ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایت، یک ترابایت، دو ترابایت
کنترلر   Silicon Motion SM2262EN Samsung Phoenix Western Digital in-house
نوع رابط PCIe 3.0، چهار کاناله
NVMe 1.3
PCIe 3.0، چهار کاناله
NVMe 1.3
PCIe 3.0، چهار کاناله
NVMe 1.3
معماری حافظه Micron 64-Layer TLC Samsung V-NAND 3-bit MLC SanDisk 64-layer 3D TLC
وزن حداکثر ۸ گرم حداکثر ۸ گرم حداکثر ۸ گرم
هیت‌سینک دارد ندارد به‌صورت پیش‌فرض ندارد
فرم‌فکتور M.2 M.2 M.2
طول عمر اعلامی توسط سازنده  ۶۶۰ با معیار TBW  ۶۰۰ با معیار TBW ۶۰۰ با معیار TBW
گارانتی  ۵ سال آونگ ۲ سال (متنوع) ۲ سال (متنوع)
DRAM  میزان نامشخص NANYA DDR3 یک گیگابایت Samsung LPDDR4 میزان نامشخص SK Hynix DDR4

کره‌ای‌ها همواره به دلیل خودکفایی در تولید NAND‌ها و کنترلر خود حرف‌های زیادی برای گفتن داشته‌اند؛ ما برای این مقایسه 970 EVO Plus را به‌عنوان جانشین سامسونگ EVO 970 درنظر گرفته‌ایم. همانند دو محصول دیگر، شاهد استفاده از NAND‌های TLC هستیم؛ NAND‌های سه‌بعدی (V-NAND) استفاده‌شده در این محصول، طبق ادعای سامسونگ، عملکرد بهتری در خواندن و نوشتن نسبت به نمونه‌های ۶۴ لایه‌ی مرسوم و گذشته‌ی این شرکت دارد. این محصول نیز همچون دو رقیب خود در ۴ ظرفیت ۲۵۰ و ۵۰۰ گیگابایت، یک ترابایت و دو ترابایت روانه‌ی بازار شده است.

پیش از آغاز مقایسه و بحث در مورد عملکرد، قیمت و موارد دیگر لازم به ذکر است که زومیت از سیستم تست زیر برای انجام این مقایسه استفاده کرده است.

سیستم تست
پردازنده  اینتل Core i7-6700K
مادربرد گیگابایت Z170X
حافظه‌رم ۳۲ گیگابایت DDR4
حافظه‌ ذخیره‌سازی هارددیسک ۷۲۰۰ دور WD10EZEX وسترن دیجیتال
SSD از نوع SATA مدل ADATA SP550
کارت گرافیک انویدیا Geforce GTX 980
سیستم‌عامل ویندوز ۱۰ بیلد ۱۷۷۶۳/۷۳۷

طراحی

در محصولات فرم‌فکتور M.2 عموما وزن المان مهمی نیست اما ابعاد ممکن است بسته به دوطرفه یا یک‌طرفه بودن حافظه متغیر باشد؛ WD SN750 و Samsung 970 Evo Plus به دلیل استفاده از دو NAND با ظرفیت ۵۱۲ گیگابایتی طراحی یک طرفه دارند؛ به این معنی که یک طرف کاملا مسطح و فاقد تراشه است؛ اما XPG SX8200 Pro از ۴ NAND با ظرفیت ۲۵۶ گیگابایتی استفاده کرده، از این رو دو طرف بُرد اصلی اشغال شده است؛ این مسئله افزایش ضخامت را در پی دارد. تایوانی‌ها از یک هیت‌سینک‌ با لوگوی XPG روی SX8200 Pro استفاده کرده‌اند که ممکن است برای گیمرها جذابیت داشته باشد؛ البته این هیت‌سینک تنها یک طرف را پوشانده و دو NAND و یک DRAM بدون هیت‌سینک باقی می‌مانند.

samsung 970 evo plus

سامسونگ نیز برای خنک‌تر کردن کنترلر فانیکس از پوشش نیکل و در پشت دستگاه از یک فیلم مسی برای خروج سریع‌تر حرارت بهره گرفته است. در نسخه‌ی معمولی SN750 (مورد بررسی ما) هم خبری از لایه‌ی خنک‌کننده و هیت‌سینک نیست اما در بازارهای جهانی، مدلی با هیت‌سینک بزرگ نیز عرضه می‌شود.

عملکرد

برای بررسی عملکرد هر یک از محصولات مورد بحث، تست‌های مختلفی با شاخص‌ترین بنچمارک‌های حافظه انجام شده است. همچنین برای بررسی عملکرد دستگاه‌ها در بازی (که عموما در زمان لودینگ ملموس است) از بنچمارک FINAL FANTASY XIV: Shadowbringers استفاده شده است. فارغ از تنوع بلوک‌‌های اطلاعات در تست‌های مرسوم، عملکرد هر سه SSD در جابجایی فایل تست ۵۲/۸ گیگابایتی ما نیز بررسی شد. پیش از شروع مقایسه، توضیح کوتاهی در مورد اصطلاحات و مولفه‌های تست‌ها خواهیم داشت:

  • Seq Q32T1: انتقال ترتیبی اطلاعات چند ترد و صف اطلاعات با بلوک‌های ۱۲۸ کیلوبایتی
  • 4K Q32T1: انتقال اتفاقی چند ترد و صف اطلاعات با بلوک‌های ۴ کیلوبایتی
  • Seq: انتقال اطلاعات به‌صورت ترتیبی با بلوک‌های یک مگابایتی به صورد تک ترد و تک صف
  • 4K: انتقال اطلاعات با بلوک‌های ۴ کیلوبایتی به‌صورت تک ترد و تک صف
  • access time: زمانی‌که طول می‌کشد حافظه برای انتقال داده آماده شود (گاهی با نام Response Time شناخته می‌شود)
  • IOPS: مخفف input/output operations per second و به بیان ساده تعداد عملیات خواندن و نوشتنی که یک حافظه در یک ثانیه قادر به انجام آن است

samsung 970 evo plus

سرعت یک حافظه بستگی زیادی به نوع فایل و بلوک‌هایی که از آن ساخته شده دارد؛ از این رو تفاوت سرعت‌های مختلف در بنچمارک‌ها موضوع عجیبی نیست. در تست نخست ما یک فایل ۵۲/۸ گیگابایتی فیلم با فرمت MKV را از بخشی از حافظه در بخش دیگر آن کپی کردیم. در این تست، موضوعاتی همچون زمان انتقال کل فایل، سرعت میانگین، نوسان و افت سرعت مطرح است:

مدل حافظه  زمان (ثانیه) سرعت در آغاز انتقال (مگابایت بر ثانیه) سرعت در انتهای انتقال (مگابایت بر ثانیه)
ADATA XPG SX8200 Pro ۴۶.۳ ۱۸۷۵ ۹۹۰
Samsung 970 EVO Plus ۴۳.۴ ۱۹۷۰ ۸۳۰
 WD Black SN-750 ۴۴.۲ ۱۷۵۰ ۱۱۰۰

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

همان‌طور که در جدول نیز مشخص است، هر سه محصول عملکرد خوب و نزدیکی به یکدیگر دارند؛ SAMSUNG 970 EVO Plus و WD SN750 با وجود اندکی سریع‌تر بودن، عملکرد پرنوسان‌تری نسبت به SX8200 Pro داشتند. در انتقال فایل در SN-750 به‌خصوص در ۱۰ درصد پایانی، شاهد نوسانات سینوسی شدید و کاهش سرعت بودیم که احتمالا به دلیل ناتوانی در فرایند کش کردن بوده است. در تصاویر زیر این نوسانات قابل تشخیص است. بنچمارک AS SSD علاوه بر تست سرعت که در ادامه به آن خواهیم پرداخت، تستی برای شبیه‌سازی انتقال فایل ISO، فایل‌های نرم‌افزار و بازی تعبیه کرده است که در ادامه نتایج آن را مشاهده می‌کنید:

مدل حافظه  سرعت در تست ISO (مگابایت بر ثانیه) سرعت در تست Program (مگابایت بر ثانیه) سرعت در تست Game (مگابایت بر ثانیه)
ADATA XPG SX8200 Pro ۲۵۶۴.۷۸ ۷۶۷.۱۶ ۱۵۹۳.۳۱
Samsung 970 EVO Plus ۲۲۳۷.۸۲ ۷۳۸.۰۰ ۱۵۳۱.۷۹
 WD Black SN-750 ۲۲۵۴.۸۵ ۷۳۲.۹۲ ۱۴۴۲.۵۶

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

در تست انتقال فایل AS SSD، همان‌طور که مشاهده می‌شود، SX8200 Pro بهتر از رقبا عمل کرده است.

گیمرهای حرفه‌ای نیز ممکن است مشتریان SSD‌های بالارده باشند؛ مهم‌ترین برتری حافظه‌های SSD نسبت به HDD‌ها در بازی‌ها کاهش سرعت لودینگ است و تأثیری در بخش نرخ فریم و دیگر موارد تا به امروز دیده نشده است. در ادامه، زمان لودینگ بازی در بنچمارک FINAL FANTASY XIV: Shadowbringers را مشاهده می‌کنید:

مدل حافظه  زمان لودینگ (ثانیه)
ADATA XPG SX8200 Pro ۱۳.۹۱
Samsung 970 EVO Plus ۱۴.۵۱
 WD Black SN-750 ۱۵.۳۷

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

بنچمارک CrystalDiskMark

کریستال دیسک‌مارک یکی از بنچمارک‌های معتبر و رایج برای اندازه‌گیری سرعت نوشتن و خواندن حافظه‌ها است. 

مدل حافظه / خواندن و نوشتن (MB/s) Seq Q32T1 4K Q32T1  Seq  4K
ADATA XPG SX8200 Pro  ۳۵۰۳
 ۲۸۲۷.۳ 
 ۴۴۳.۵
 ۳۳۱.۳
۲۶۱۴
۲۲۳۶
۶۱.۲۴
۱۴۴
Samsung 970 Evo Plus ۳۵۲۴
۳۲۷۸
۴۲۱
۳۴۹.۴
۲۱۴۲
۲۰۳۶
۴۴.۶۱
۱۳۳.۰
 WD Black SN-750 ۳۴۳۹
۳۰۲۰
۴۲۳.۱
۳۳۶.۷
۲۰۰۳
۲۴۵۲
۴۵.۹۴
۱۳۷.۲

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

در تست Seq Q32T1 نماینده‌ی سامسونگ در مجموع دو سرعت خواندن و نوشتن بهتر از دو حافظه‌ی دیگر بود. در تست خواندن Seq نیز SX8200 Pro دو رقیب خود را با اختلاف خوبی پشت سر گذاشت اما در بخش نوشتن، نماینده‌ی وسترن دیجیتال حرف‌‌هایی برای گفتن داشت. همچنین نتایج حاکی از آن است که در تست 4K ای‌دیتا موفق‌تر عمل می‌کند. در مجموع هر سه حافظه عملکرد خوبی در این تست داشتند و هر کدام در یکی از بخش‌ها قدرتمند‌تر ظاهر شدند. 

بنچمارک HD Tune Pro

دو بخش بنچمارک و فایل بنچمارک HD Tune Pro و را برای تست خواندن در کنار Access Time اجرا کرده‌ایم. تست File Benchmark توسط یک فایل ۴ گیگابایتی انجام می‌شود و زمان دسترسی نیز برای خواندن گزارش شده است.

حافظه ذخیره‌سازی / سرعت خواندن اطلاعات زمان دسترسی حداکثر سرعت حداقل سرعت میانگین
میلی‌ثانیه مگابایت بر ثانیه
 ADATA XPG SX8200 Pro ۰.۰۱۹  ۱۶۱۸  ۱۳۶۱  ۱۵۹۳
Samsung 970 Evo Plus ۰.۰۲۱ ۱۶۲۹ ۱۳۸۸ ۱۶۱۸
 WD Black SN-750 ۰.۰۲۰ ۱۵۱۷ ۱۰۸۹ ۱۴۹۹

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

SX8200 Pro در این تست در زمان دسترسی با اختلاف اندک، برتر عمل می‌کند اما در تست سرعت خواندن Samsung 970 Evo Plus با اختلاف اندکی بالاتر از SX 8200 Pro قرار می‌‌گیرد. عملکرد نماینده‌ی وسترن دیجیتال در این تست ناامیدکننده بود. نتایج تست File Benchmark به قرار زیر است:

حافظه ذخیره‌سازی / سرعت خواندن اطلاعات (نوشتن اطلاعات) ترتیبی بر حسب مگابایت در ثانیه  4KB Random Single IOPS
 ADATA XPG SX8200 Pro ۲۶۷۹ (۲۳۳۲) ۱۴۸۱۶ (۴۶۴۱۱)
Samsung 970 Evo Plus ۲۷۰۶ (۲۴۴۷) ۱۵۰۸۲ (۴۱۷۳۶)
 WD Black SN-750 ۲۹۳۰ (۲۵۵۱) ۱۰۲۹۷ (۴۳۵۱۸)

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

در این تست که با یک فایل ۴۰۰۰ مگابایتی انجام شده، در سرعت خواندن و نوشتن بر حسب مگابایت بر ثانیه، وسترن دیجیتال با اختلاف خوبی بالاتر از دو محصول دیگر جای می‌‌گیرد؛ اما در بخش IOPS به شکل عجیبی ضعیف‌تر عمل کرده است.

adata xpg sx8200 pro

بنچمارک‌های Anvil’s Storage Utilities و ATTO Disk Benchmark

بنچمارک Anvil’s Storage Utilities بخش‌هایی مانند سرعت پاسخ، سرعت نوشتن و خواندن و IOPS را بررسی و در پایان با نمراتی مجموع عملکرد در بخش خواندن و نوشتن را گزارش می‌کند. نتایج زیر با درنظر گرفتن Test Size سی‌ودو گیگابایت به‌دست آمده‌اند:

حافظه ذخیره‌سازی / امتیاز خواندن  نوشتن
 ADATA XPG SX8200 Pro ۵۳۲۹ ۸۶۵۰
Samsung 970 Evo Plus ۵۱۳۸ ۹۹۵۰
 WD Black SN-750 ۴۴۵۱ ۹۵۶۶

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

XPG SX8200 Pro در بخش خواندن بالاتر از رقبایش می‌ایستد اما امتیاز نوشتن آن پایین‌تر از دو محصول دیگر است. کسب امتیاز بالاتر در بخش نوشتن اطلاعات توسط Samsung 970 Evo Plus نیز چندان دور از ذهن نبود.

بنچمارک ATTO نیز یکی دیگر از بنچمارک‌های پرکاربرد در بررسی حافظه محسوب می‌شود که با اندازه‌گیری سرعت خواندن و نوشتن برای IO‌های متنوع و زیاد به نوعی کارکرد حافظه در انتقال بلوک‌های دیتای مختلف را می‌سنجد. در تصاویر زیر می‌توانید نتیجه‌ی کامل این بنچمارک برای سه حافظه موردبحث را مشاهده کنید. همان‌طور که مشاهده می‌شود، بار دیگر XPG SX8200 Pro در بحث خواندن و پیوستگی نتایج به‌خصوص در IO‌های با سایز کوچک موفق‌تر از دو رقیب خود ظاهر می‌شود؛ در طرف مقابل در بخش نوشتن اطلاعات SN-750 دو حافظه‌ی دیگر را پشت سر می‌گذارد اما مشکل عدم پایداری همچنان در نتایج این SSD آشکار است. همان‌طور که مشاهده می‌شود، سامسونگ نیز در IO‌های بالای ۲ مگابایت افت عملکرد کرده داشته است که در تست‌های پیشین چندان شاهد آن نبودیم.

قیمت و گارانتی

در بحث قیمت، بازنده‌ی اصلی این رقابت SN-750 وسترن دیجیتال است که در حال حاضر با قیمت ۳ میلیون و ۲۵۰ هزار تومان در بازار به فروش می‌رسد. SX8200 Pro با قیمت حدودی ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان مناسب‌ترین قیمت را دارد و محصول سامسونگ نیز با تفاوتی نه چندان زیاد و ۲۰۰ هزار تومانی در جایگاه بعدی قرار می‌گیرد؛ لازم به ذکر است که قیمت‌های مذکور در مهر ماه ۱۳۹۸ ثبت شده و احتمال تغییر آن وجود دارد. در بحث گارانتی، تنها محصول ADATA همانند بازار جهانی با گارانتی ۵ ساله عرضه می‌شود و دو محصول دیگر با ۲۴ ماه گارانتی روانه‌ی بازار می‌شوند.

adata xpg sx8200 pro

جمع‌بندی

رقابت در دنیای حافظه‌های بالارده‌ی مبتنی بر NVMe بسیار نزدیک است و حقیقتا هر کدام در بخشی‌ حرف‌هایی برای گفتن دارند. برخی در انتقال فایل‌هایی با بلوک‌اطلاعات کوچک موفق‌تر هستند و برخی سرعت نوشتن بهتری در تعدادی از سناریو‌ دارند؛ در مجموع همه‌چیز به خواسته‌ی شما باز می‌گردد. برای جمع‌بندی هر یک از محصولات، خلاصه‌ای از نکات مثبت و منفی هر کدام را در ادامه ذکر کرده‌ایم:

ADATA SX8200 Pro

adata xpg sx8200 pro

نکات مثبت

  • قیمت پایین‌تر نسبت به رقبا و گارانتی ۵ ساله
  • عملکرد پایدار در انتقال فایل
  • سرعت خواندن مناسب در بیشتر سناریوها
  • استفاده از هیت‌سینک برای خنک‌سازی و زیبایی
  • عرضه در ظرفیت‌‌های متنوع تا ۲ ترابایت

نکات منفی

  • سرعت نوشتن پایین‌تر در عملیات ترتیبی
  • ضخامت بیشتر و طراحی دو طرفه

حافظه‌ی M.2 و بالارده‌ی XPG SX8200 Pro تلاشی موفق از سوی ADATA و نمایشی از توانایی‌های این برند تایوانی است. عملکرد خوب دستگاه در کنار قیمت مناسب آن باعث شده است تا این محصول ارزش خرید بالایی پیدا کند و بتوان آن را به دوست‌داران سرعت پیشنهاد کرد. SX8200 عملکرد پایداری در هر دو بخش خواندن و نوشتن ارائه می‌کند و با وجود اینکه گاهی در تست‌های نوشتن پایین‌تر از رقیب مستقیم خود از برند سامسونگ قرار می‌گیرد، اما هنوز این پایداری حفظ می‌شود. برند XPG تمرکز خود را روی ارائه‌ی تجهیزات برای گیمرها و حرفه‌ها قرار داده و این‌بار نیز با یک هیت‌سینک ساده و زمان‌لودینگ کمتر در تست بازی در جلب رضایت گیمرها موفق‌تر از دو رقیب خود است. 


Samsung 970 EVO Plus

Samsung 970 EVO Plus

نکات مثبت

  • سرعت نوشتن مناسب در بیشتر سناریوها
  • سرعت خواندن مناسب در بیشتر سناریوها
  • عرضه در ظرفیت‌‌های متنوع تا ۲ ترابایت

نکات منفی

  • عرضه با گارانتی ۲ ساله
  • عملکرد گاها ناپایدار در نوشتن اطلاعات و خواندن

سامسونگ بازیگر کهنه‌کارتری در بازار حافظه‌های بالارده محسوب می‌شود اما رقبای تازه‌نفس و قدرتمندی چون SX8200 Pro و WD SN750 زنگ خطر را برای کره‌ای‌ها به صدا در آورده‌اند. عملکرد مناسب در خواندن و نوشتن در بیشتر تست‌ها از جانشین Samsung 970 EVO چندان بعید نبود؛ اما افت گهگاه در انتقال فایل‌های حجیم به چشم می‌خورد. 


Western Digital SN-750

Western Digital SN-750

نکات مثبت

  • سرعت میانگین مناسب در تست‌های نوشتن ترتیبی
  • قابل سفارش با هیت‌سینک
  • عرضه در ظرفیت‌‌های متنوع تا ۲ ترابایت

نکات منفی

  • قیمت بالاتر از رقبا
  • افت عملکرد و ناپایداری عجیب در برخی از تست‌ها
  • عرضه با گارانتی ۲ ساله

SN-750 تلاش کاملا ناموفقی از سوی وسترن دیجیتال برای بازار NVMe‌ها نیست اما مشکلات و نوساناتی که در تست‌های مختلف شاهد آن بودیم، این ادعا که فرم‌ور این حافظه هنوز بهینه نیست را قوت می‌بخشد. میانگین سرعت انتقال اطلاعات توسط SN-750 همچنان در بین بهترین‌های بازار است ولی پایداری و رفتارهای عجیب در برخی سناریو‌ها و فایل‌های حجیم، مانع تبدیل‌شدن آن به یک محصول عالی شده است. 


نظر شما در مورد این حافظه‌‌های SSD‌ چیست؟ آیا شما تجربه‌ی استفاده از حافظه‌های NVMe را دارید؟

اگر به دنبال خرید SSD هستید، از طریق بخش محصولات زومیت و با مقایسه قیمت SSD سامسونگ، SSD ای دیتا، SSD وسترن دیجیتال و دیگر برندهای معتبر با یکدیگر می‌توانید به راحتی ارزان‌ترین فروشنده‌ی معتبر محصول موردنظر خود را یافته و از آن خرید کنید. 

NVMe چیست و این نوع حافظه SSD چه ویژگی هایی دارد؟ | راهنمای خرید رایگان

NVMe چیست و این نوع حافظه SSD چه ویژگی هایی دارد؟ | راهنمای خرید رایگان

NVMe مخفف non-volatile memory express (رابط کنترل‌کننده‌ی میزبان حافظه غیرفرار) یک اینترفیس ارتباطی برای حافظه‌های SSD است که توسط یک کنسرسیوم متشکل از شرکت‌های همچون اینتل، سامسونگ، سن‌دیسک، دل و سیگیت توسعه داده شده است؛ این پروتکل در حقیقت استفاده از باس PCIe را برای حافظه‌های SSD ممکن می‌سازد. NVM Express به نرم‌افزار و سخت‌افزار میزبان این امکان را می‌دهد تا از حداکثر موازی‌سازی در SSD‌های مدرن استفاده کنند.

فناوری NVMe در گذشته به‌عنوان گزینه‌ای غیرضروری اما پرکاربرد در صنعت ذخیره‌سازی اطلاعات به‌شمار می‌رفت. اما اکنون این قابلیت به موردی مهم تبدیل شده و خریداران رایانه‌های جدید بهتر است به داشتن آن توجه داشته باشند. اگر به‌تازگی رایانه‌ای خریداری کرده‌اید و می‌خواهید سرعت‌ آن را افزایش دهید، می‌توانید با بهره‌گیری از این فناوری به هدف خود دست پیدا کنید.

استفاده از پروتکل NVMe باعث بهبود سرعت I/O‌های خواندن و نوشتن می‌شود؛ همچنین در این حافظه‌ها زمان تأخیر به‌شدت کاهش پیدا می‌کند. فرایند بهبودیافته بررسی ردیف‌های چندگانه فرامین (به‌خصوص فرامین بلند) نیز سرعت و عملکرد حافظه را تا حد زیادی در این نوع فناوری بهبود می‌دهد. NVMe گزینه‌‌ای جایگزین برای SCSI و ATA محسوب می‌شود که با هدف رسیدن به حداکثر ظرفیت حافظه‌ها روانه‌ی بازار شده است.

nvme vs sata

NAND، کنترل‌ها و ساختار آن‌ها در SSD‌ها امکان رسیدن به سرعت‌های بالا را فراهم کردند اما تا زمانی‌که یک فرایند و درگاه مناسب برای رسیدن به سرعت‌های بالا وجود نمی‌داشت این پتانسیل‌ها بلااستفاده باقی می‌ماندند. NVMe که مبتنی بر PCIe توسعه داده شده‌، درحقیقت موانع درگاهی برای انتقال اطلاعات را برداشته است. درحقیقت به‌دلیل استفاده از رابط‌های قدیمی، بسیاری از حافظه‌های SSD نمی‌توانند به حداکثر ظرفیت خود در سرعت تبادل داده‌ها برسند و استاندارد جدید می‌تواند موجب افزایش بیش‌ از‌ پیش فاصله‌ی میان این نوع حافظه‌ها و حافظه‌های مکانیکی قدیمی‌ شود.

تاریخچه مختصر

اولین جزئیات و اخبار پیرامون استاندارد جدید حافظه در سال ۲۰۰۷ رسانه‌ای شد. توسعه‌ی فنی اینترفیس NVMe از سال ۲۰۰۹ آغاز شد و بیش از ۹۰ شرکت تحت رهبری امبر هافمن از اینتل فرایند توسعه را پیش گرفتند. مارس ۲۰۱۱ نسخه ۱.۰ منتشر شد. نسخه‌ی ۱.۱ پشتیبانی از SSD‌ با چندین درگاه PCIe را به نسخه‌ پیشین افزود. 

نسخه‌ی ۱.۲ در نوامبر ۲۰۱۴ بهبودهایی همچون پشتیبانی زنده از به‌روزرسانی‌‌های فرمور و مصرف بهینه‌تر را افزود. نسخه ۱.۳ که هم‌اکنون نیز شاهد استفاده از آن در حافظه‌ها هستیم از ژوئن ۲۰۱۷ آماده‌‌ شد که پاک‌سازی از بلاک‌های لول پایین روی NAND و فرمور جدیدی را برای حافظه‌های NVMe به ارمغان می‌آورد.

nvme express

بهبودهای شبیه‌سازی نیز در این نسخه نحوه‌ی استفاده از فضای ذخیره‌سازی اشتراکی در زمان وجود کنترلر فیزیکی و مجازی را تعریف می‌کرد. اطلاعات اولیه از نسخه‌ی ۱.۴ نیز در ژوئن ۲۰۱۹ رسانه‌ای شد اما هنوز محصولی بر مبنای آن به بازار عرضه نشده است.

NVMe چگونه کار می‌کند؟

NVMe فرامین I/O (ورودی خروجی) و پاسخ‌های آن را در حافظه‌ی مشترک روی اینترفیس PCIe در کامپیوتر میزبان مپ می‌کند. این اینترفیس از I/O‌های موازی و پردازنده‌های چند هسته‌ای برای رسیدن به توان عملیاتی بالا و کاهش پدیده گلوگاهی شدن پشتیبانی می‌کند. 

NVMe اینطور عمل می‌کند که کامپیوتر میزبان یک ردیف فرمان I/O را می‌نویسد و کنترلر NVMe با برداشتن ردیف‌های I/O آن‌ها را اجرا کرده و فرامین انجام شده را بار دیگر به میزبان ارسال می‌کند. 

NVMe چگونه کار می‌کند؟

با تخصیص مسیرهای بیشتر برای پردازش یک درخواست I/O نسبت به SCSI و ATA، نیاز NVMe به پردازنده‌ی مرکزی کمتر می‌شود. NVMe از ۶۴ هزار فرمان در یک ردیف پیام و ۶۵۵۳۵ ردیف I/O پشتیبانی می‌کند. برای مقایسه می‌توان به این نکته اشاره کرد که دستگاه مبتنی بر SAS به حالت عادی حداکثر ۲۵۶ فرمان و یک حافظه SATA نیز حداکثر ۳۲ فرمان را در یک ردیف پشتیبانی می‌کند.

مشکل اصلی حافظه است!

نمی‌توان پیشرفت‌های تولیدکنندگان پردازنده و کارت‌های گرافیک را در دهه‌ی اخیر انکار کرد؛ اما علت اصلی افزایش سرعت لپ‌تاپ‌ها در نسل‌های کنونی، حافظه‌های SSD هستند. برای سال‌های متمادی، ضعف در سرعت ذخیره‌سازی یکی از علت‌های اصلی کند بودن رایانه‌های شخصی بوده است و بالارفتن تعداد هسته‌های پردازشی یا فرکانس پردازنده نیز کمکی به سریع‌تر شدن سیستم‌ها نمی‌کرد. حافظه‌های مکانیکی درحال تلف کردن پتانسیل پردازنده‌ها و کارت‌های گرافیک بودند و افزایش سرعت چرخش آن‌ها نیز ثمربخش نبود. در نهایت SSDها توانستند خلاء ایجادشده میان قدرت پردازنده و سرعت حافظه را پر کنند. اکنون در تمامی سیستم‌های قدرتمند از جمله رایانه‌ها و لپ‌تاپ‌های مخصوص بازی، ویرایش ویدئو و تولید محتوای گرافیکی شاهد استفاده از نوع جدید حافظه‌ها هستیم.

مقاله‌های مرتبط:

برای مثال اگر طی دو سال اخیر اقدام به خریداری مک‌بوک پرو کرده‌ باشید، متوجه خواهید شد که سرعت دستگاه‌ نسبت به نسل‌های قبلی خود افزایش چشمگیری داشته است. برنامه‌ها در یک چشم‌ برهم زدن باز و فایل‌ها نیز به‌سرعت روی دستگاه ذخیره می‌شوند. همچنین روشن و خاموش شدن دستگاه تنها در چند ثانیه صورت می‌گیرد. تمامی موارد گفته‌شده، به‌دلیل استفاده از حافظه‌های NVMe SSD در نسل‌های اخیر مک‌بوک پرو است که می‌تواند خواندن و نوشتن اطلاعات را ۴ برابر سریع‌تر از حافظه‌های SATA SSD به‌کاررفته در نسل‌های قبلی انجام دهد.

شناسایی مسیر داده‌ها نیز ۱۰ برابر سریع‌تر از گذشته شده است. این در حالی است که حافظه‌های SATA SSD خود چندین برابر پرسرعت‌تر از انواع HDD هستند و حاصل‌ضرب تمامی این ارقام می‌تواند نشان‌دهنده‌ی سرعت بسیار زیاد حافظه‌های مبتنی بر استاندارد NVMe باشد. در جدول زیر می‌توانید مقایسه‌ی میان عملکرد سه فناوری اصلی در صنعت ذخیره‌سازی اطلاعات را مشاهده کنید.

میانگین سرعت قابل دستیابی در حافظه‌های مکانیکی حدود ۲۰۰ مگابایت بر ثانیه است؛ درحالی که این مقدار برای حافظه‌های SATA SSD به‌رقم ۵۵۰ مگابایت بر ثانیه و برای NVMe SSD به‌ بیش از ۳ گیگابایت بر ثانیه می‌رسد. البته مشخص است که بسیاری از کاربران به چنین سرعتی نیاز ندارند و حتی کاربران حرفه‌ای نیز در استفاده روزمره، به حداکثر پتانسیل سرعت در استاندارد NVMe دست‌ پیدا نمی‌کنند؛ اما افزایش این مقدار می‌تواند به‌طور چشمگیری موجب بهبود عملکرد رایانه‌ها شود.

Samsung 970 Pro / سامسونگ ۹۷۰ پرو

نتایجی که در جدول زیر مشاهده می‌کنید به‌خوبی تفاوت دو نوع NVMe در کلاس‌های مختلف، تفاوت SATA و NVMe و تفاوت بین هارددیسک‌ها و حافظه‌های SSD را مشخص می‌کنند:

مدل حافظه / خواندن و نوشتن (MB/s) ظرفیت نوع حافظه Seq Q32T1 4K Q32T1  Seq  4K
Samsung 970 Pro ۵۱۲ گیگابایت NVMe SSD ۳۵۳۵
۲۳۰۰
۴۱۸
۳۲۸.۹
۲۵۷۴
۲۱۲۴
۵۴/۹۵
۱۳۱.۴
Lexar NS200 ۲۴۰ گیگابایت SATA SSD ۵۶۸/۸
۵۱۶/۷
۳۱۱/۱
۲۹۲/۸
۵۳۳/۹
۴۷۶/۳
۳۳/۴
۸۸/۹۸
ADATA XPG SX6000 Lite ۵۱۲ گیگابایت NVMe SSD ۱۷۴۲
۱۲۴۰
۴۲۲/۹
۳۷۹/۹
۱۷۳۶
۱۲۰۸
۴۸/۵۸
۱۱۴/۸
Western Digital WD10EZEX ۱ ترابایت HDD 7200 RPM ۱۶۴/۲
۱۵۹/۵
۰/۹۴۳
۱/۳۱۱
۱۶۳/۸
۱۵۹/۱
۰/۳۰۰
۱/۳۰۳

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

همان‌طور که مشاهده می‌کنید، SSD‌های NVMe سرعت بسیار بیشتری در تست‌های زومیت نسبت به نمونه‌های SATA داشتند. Samsung 970 Pro یک حافظه‌ی NVMe بالارده و ADATA XPG SX6000 Lite یک حافظه NVMe اقتصادی است و با وجود اینکه هر دو از NVMe 1.3 بهره می‌برند، تفاوت سرعتی زیادی در آن‌ها دیده می‌شود. البته ممکن است محصولاتی از هر سه نوع حافظه وجود داشته باشند که عملکردی بهتر یا پایین‌تر از سطح گفته‌شده داشته باشند، اما مقادیر ذکرشده در جدول‌های فوق، به‌صورت میانگین درنظر گرفته شده است.

حافظه ذخیره‌سازی / سرعت خواندن اطلاعات (نوشتن اطلاعات) نوع ترتیبی برحسب مگابایت‌برثانیه  4KB Random Single IOPS
Samsung 970 Pro NVMe SSD ۲۷۹۵ (۲۰۸۷) ۱۴۰۱۴ (۴۱۰۷۸)
Lexar NS200 SATA SSD ۵۲۳ (۴۷۸) ۸۵۷۷ (۲۴۸۲۰)
Samsung 970 Evo Plus NVMe SSD ۲۷۰۶ (۲۴۴۷) ۱۵۰۸۲ (۴۱۷۳۶)
ٰWestern Digital WD10EZEX HDD 7200 RPM ۱۴۳/۵ (۱۴۲.۵) ۵۹ (۳۱۴)

*تمامی بنچمارک‌های ذکرشده در این جدول را زومیت اجرا کرده است.

بدون شک اگر نموداری از میزان پیشرفت حافظه‌ها در ۱۰ سال اخیر رسم شود، می‌تواند پیشرفت‌های صورت‌گرفته در حوزه‌ی پردازش رایانه‌های شخصی را کم‌رنگ کند. اما سرعت پایین‌تر موجب نشده است که نسل‌های قدیمی از جمله HDD حذف شوند. این نوع حافظه‌ها هم‌چنان برای ذخیره‌سازی انبوه اطلاعات گزینه‌ی مناسب‌تری به‌شمار می‌روند زیرا به‌نسبت حافظه‌های SSD، قیمت بسیار کمتری دارند و در حجم‌های زیاد، این فاصله بسیار محسوس‌تر می‌شود. اما بهتر است سیستم‌های عامل، برنامه‌ها و داده‌های پراستفاده روی حافظه‌های NVMe SSD یا در صورت عدم دسترسی روی SATA SSD قرار گیرند تا سرعت سیستم افزایش پیدا کند.

Samsung 970 Pro / سامسونگ ۹۷۰ پرو

اگرچه درگاه SATA توانسته است در نسخه ۳.۳ خود به سرعت ۱۶ گیگابیت‌برثانیه دست پیدا کند، اما بیشتر درگاه‌های تجاری موجود در رایانه‌ها از ظرفیت اسمی ۶ گیگابیت‌برثانیه فراتر نمی‌روند و در عملکرد واقعی نیز سرعت آن‌ها به‌سختی به ۵۵۰ مگابایت بر ثانیه می‌رسد. حتی نسخه ۳.۳ این فناوری بسیار کندتر از پتانسیل حافظه‌های SSD امروزی است؛ مخصوصاً اگر در پیکربندی RAID از آن‌ها استفاده شود.

در قدم بعدی، استفاده از فناوری PCI Express در دستور کار بسیاری از سازندگان قرار گرفت که به‌صورت پیش‌فرض در رایانه‌ها برای انتقال داده‌های مربوط به کارت گرافیک وجود داشت. این فناوری از نسل سوم به بعد قابلیت استفاده از چندین مسیر (Lane) را تا حداکثر مقدار ۱۶ عدد فراهم می‌کند که هر یک از آن‌ها می‌توانند حدود ۱ گیگابایت (به‌طور دقیق ۹۸۵ مگابایت) داده را در هر ثانیه منتقل کنند.

PCIe به‌عنوان عامل اصلی پیدایش رابط تاندربولت نیز شناخته می‌شود. این رابط اکنون گزینه‌‌ی اصلی برای اتصال کارت‌های گرافیک اکسترنال مخصوص بازی به رایانه‌ها است. همچنین حافظه‌های اکسترنال NVMe از رابط گفته‌شده استفاده می‌کنند که موجب می‌شود سرعت آن‌ها تقریبا همانند حافظه‌های داخلی باشد. اکنون بسیاری از کاربران متوجه می‌شوند که اقدام اینتل در جلوگیری از فراموش شدن Thunderbolt چگونه ثمربخش بوده است.

اگرچه ظهور PCIe به چندسال قبل از پیدایش استاندارد NVMe برمی‌گردد، اما استفاده از آن برای ذخیره‌سازی اطلاعات چندان متداول نبوده است. پروتکل‌های قبلی مورد استفاده دراین‌زمینه مانند SCSI و AHCI همگی در دوران اوج و سلطنت حافظه‌های مکانیکی توسعه یافته بودند و به‌همین دلیل چندان با ویژگی‌های پیشرفته‌ی SSDها سازگاری نداشتند. درنهایت NVMe توانست با ارائه‌ی قابلیت‌های بسیاری از جمله کم کردن تأخیر در اجرای فرمان‌ها و افزایش ظرفیت اجرای آن‌ها به‌مقدار ۶۴ هزار عدد، محدودیت‌های استانداردهای قبلی را از میان بردارد.

nvme vs sata m.2

قابلیت ذکرشده در حافظه‌های اس اس دی اهمیت بسیار زیادی دارد زیرا داده‌ها در این نوع محصولات به‌صورت گسترده در واحد‌های ذخیره‌سازی ثبت می‌شوند؛ درحالی که این روند در حافظه‌های مکانیکی به‌طور پیوسته و دایره‌وار صورت می‌گرفت. استاندارد NVMe هم‌چنان درحال پیشرفت است و نسل‌های جدیدتر آن درحال عرضه به بازار هستند. در نسخه‌ی ۱.۳۱ این پروتکل، قابلیت استفاده از رم کامپیوتر به‌عنوان حافظه موقت (cache) فراهم شده است.

فرم‌فکتورهای حافظه‌های NVMe

M.2: مرسوم‌ترین فرم‌فکتور برای حافظه‌های NVMe محسوب می‌شود که با استفاده از کانکتور آن حداکثر تا چهار لین از PCIe 3.0 یا PCIe 4.0 می‌توان استفاده کرد.

U.2: این فرم‌فکتور با نام SFF-8639 نیز شناخته می‌شود و حداکثر از ۴ لین PCIe بهره می‌برد. چنین فرم‌فکتوری را بیشتر در سرورهای کامپیوتری می‌توان یافت.

U.3: بر مبنای مشخصات U.2 توسعه داده شده و از کانکتور SFF-8639 بهره می‌برد. می‌توان از یک کنترلر برای ترکیب SAS، SATA و NVMe بهره برد. حافظه‌های U.3 با U.2 سازگار هستند اما امکان استفاده از حافظه U.2 در بستر U.3 فراهم نیست.

AIC: تقریبا تمام حافظه‌های NVMe اولیه از نوع HHHL AIC یا FHHL AIC بودند و از اینترفیس PCIe 2.0 و PCIe 3.0 بهره می‌بردند. یک حافظه HHHL AIC به درگاه PCIe سرور متصل می‌شود. 

چگونه از یک حافظه‌ی NVMe بهره ببریم؟

افزودن چنین حافظه‌ای به رایانه‌ای بدون پشتیبانی از بوت NVMe، امری بیهوده خواهد بود؛ مگر اینکه یک گیمر باشید

امکان اضافه کردن یک حافظه از نوع NVMe به رایانه‌های دارای درگاه PCIe با خرید آداپتور وجود دارد. تمامی سیستم‌های عامل محبوب و مهم، درایورهای مخصوص برای این‌ کار را فراهم می‌کنند و بدون درنظر گرفتن سن رایانه‌ی شما، سرعت آن بدون شک افزایش پیدا می‌کند. اما این مسئله، چندان ساده نیز نخواهد بود. برای استفاده از حداکثر توان یک حافظه NVMe SSD، باید سیستم‌عامل خود را روی آن نصب کنید.

بوت شدن سیستم‌عامل از روی حافظه نیازمند پشتیبانی BIOS از استاندارد مورد استفاده توسط حافظه است. بایوس بیشتر رایانه‌های قدیمی از چنین قابلیتی پشتیبانی نمی‌کند و به‌نظر نمی‌رسد که سازندگان قصد ارائه‌ی به‌روزرسانی برای افزودن قابلیت مذکور داشته باشند. به‌همین دلیل افزودن چنین حافظه‌ای به یک رایانه‌ی بدون پشتیبانی از بوت NVMe، امری بیهوده خواهد بود؛ مگر اینکه یک گیمر باشید و بازی‌های خود را روی حافظه‌ی مذکور نصب کنید یا از نرم‌افزارهای سنگین با نیاز پردازشی بالا مثل ویرایش ویدئو با کیفیت‌های بالا (مانند 2160p) بهره ببرید.

Samsung 970 Pro / سامسونگ ۹۷۰ پرو

بیشتر حافظه‌های NVMe SSD موجود در بازار از فرم‌فکتور M.2 بهره می‌برند. اما داشتن درگاه M.2 به‌معنای پشتیبانی رایانه‌ی شما از استاندارد مورد نیاز نخواهد بود. این درگاه برای پشتیبانی از USB 3.0 در کنار SATA و PCIe درنظر گرفته شده است اما نسل‌های ابتدایی آن، تنها از SATA پشتیبانی می‌کنند؛ به‌همین دلیل بهتر است قبل از خریداری حافظه‌ی جدید، اطلاعات مربوط به مادربرد خود را مطالعه کنید یا به‌صورت آنلاین از سازگاری آن با استاندارد NVMe مطمئن شوید. همچنین دقت داشته باشید که درگاه MSATA که نسل قبلی M.2 به‌شمار می‌رود، شباهت بسیاری به آن دارد اما از قابلیت گفته‌شده پشتیبانی نمی‌کند.

مقاله‌های مرتبط:

از روی ظاهر یک درگاه نمی‌توان به پشتیبانی آن از PCIe و NVMe پی برد؛ اما می‌توان از نظر ظاهری میان درگاه PCIe x2 و PCIe x4 تفاوت قائل شد که تنها مورد دوم می‌تواند از استانداردهای گفته‌شده پشتیبانی کند. نمونه اول از کلید B شکل بهره می‌برد که موجب شده ۶ پین یا محل اتصال از بقیه جدا شوند. اصطلاح کلید به برآمدگی‌هایی در درگاه گفته می‌شود که روی فرورفتگی‌های موجود در حافظه قرار می‌گیرند. درگاه PCIe x4 از کلید M شکل استفاده می‌کند که علاوه‌بر برآمدگی قبلی، در طرف مخالف برآمدگی دیگری نیز دارد که پنج پین اتصال را از سایرین جدا می‌کند. البته قانون کلی برای این درگاه‌ها وجود ندارد اما بیشتر درگاه‌های دارای کلید B تنها از استاندارد SATA بهره می‌برند. امروزه درگاه‌های دارای هردو کلید B و M رایج هستند که قابلیت بهره‌گیری از تمامی استانداردها را دارند. گاهی به درگاه‌های گفته‌شده، نام دو سوکت و سه سوکت نیز اطلاق می‌شود.

اگر درگاه شما از نوع قدیمی‌تر بود باید از مبدل ۲۵ دلاری PCIe M.2 استفاده کنید. محصولاتی مانند M9Pe ساخت شرکت Plextor در بازار وجود دارند که تنها پس از قرارگیری در درگاه، قابل استفاده خواهند بود و هیچ عمل اضافی برای راه‌اندازی آن‌ها نیاز نیست. همچنین به‌عنوان یک کاربر ساده، باید از خرید نسخه ۲.۵ اینچی حافظه‌های NVMe خودداری کنید زیرا نیازمند رابط SFF-8639 هستند که برای حافظه‌های کوچک طراحی شده است. این رابط دارای ۴ مسیر نسل سوم PCIe، به‌همراه ۲ پورت SATA و چندین کانال جانبی است که از درگاه‌های ۳.۳ و ۱۲ ولتی برای تأمین انرژی استفاده می‌کند. البته این رابط تنها در حافظه‌ها و سیستم‌های رده‌بالا و سازمانی دیده می‌شود. اگر شما از دارندگان رایانه‌های نادر دارای پورت تاندربولت هستید (مانند بسیاری از مادربردهای ایسوس)، می‌توانید از این پورت برای اتصال حافظه‌ی NVMe به دستگاه خود استفاده کنید که توان بسیار بالایی را در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

همه‌ی NVMe‌ها یکسان نیستند

به‌صورت کلی هرنوع حافظه‌ی NVMe موجب سریع‌تر شدن رایانه‌ی شما می‌شود؛ اما همه‌ی آن‌ها شبیه یکدیگر نیستند. برای مثال حافظه‌ی 970 Pro ساخت سامسونگ می‌تواند فرایند خواندن اطلاعات را با سرعت ۳ گیگابایت بر ثانیه و نوشتن داده را با سرعت ۲.۵ گیگابایت در ثانیه انجام دهد درحالی که این مقادیر برای RC100 ساخت توشیبا، به‌ترتیب برابر با ۱.۲ گیگابایت بر ثانیه و ۹۰۰ مگابایت بر ثانیه است. اختلاف مدل‌های گوناگون، هنگامی که حجم داده‌ی نوشته‌شده بیشتر از حجم کش است، حتی می‌تواند محسوس‌تر باشد. عامل‌های مختلفی مانند نوع کنترلر، تعداد و نوع واحد‌های NAND و تعداد مسیر‌های PCIe روی عملکرد حافظه تأثیر دارد. چندین مورد از تفاوت‌ها و توضیحات برخی از عوامل در ادامه شرح داده شده است:

  • حافظه‌های NVMe SSD دارای اتصال PCIe x4 سریع‌تر از انواع PCIe x2 هستند.
  • افزایش تعداد چیپ‌های NAND موجب افزایش مسیر‌ها و واحدهایی می‌شود که کنترلر برای توزیع و ذخیره‌ی اطلاعات استفاده می‌کند. به‌همین‌ دلیل حافظه‌هایی با ظرفیت کمتر معمولا نسبت به حافظه‌های حجیم‌تر، کندتر هستند؛ حتی اگر از یک مدل باشند.
  • نوع چیپ‌های NAND مورد استفاده در حافظه نیز روی سرعت آن تأثیرگذار است. چیپ‌های SLC سریع‌تر هستند و سپس به‌ترتیب MLC و TLC قرار می‌گیرند و در نهایت نیز نوع QLC کمترین سرعت را دارد.

samsung 970 evo plus

در نهایت باید گفت که با استفاده از حافظه‌های NVMe SSD می‌توانید تا مدت‌ زیادی از رایانه یا لپ‌تاپ خود استفاده کنید و دیگر نیازی به تعویض قطعات یا دستگاه نخواهید داشت؛ مگر اینکه گیمر باشید یا استفاده‌های سنگین پردازشی داشته باشید. سرعت بالای این نوع حافظه‌ها موجب می‌شود تا بیشترین استفاده از توان سایر قطعات رایانه‌ی خود از جمله پردازنده و کارت گرافیک را داشته باشید.

سوالات متداول

۱.حافظه‌های مبتنی بر NVMe 1.3 حداکثر به چه سرعتی دست می‌یابند؟

همه چیز به تعداد لین‌های PCIe و نوع حافظه بستگی دارد. حافظه‌های SSD از نوع NVMe در حال حاضر حداکثر ۴ لین را درگیر می‌کنند؛ بنابراین در فناوری PCIe 3.0 حداکثر سرعت نامی ۴ گیگابایت بر ثانیه قابل دستیابی است؛ اما در شرایط عملی این سرعت کمتر است. 

۲.آیا حافظه M.2 و NVMe یکسان هستند؟ 

خیر، این دو مقوله کاملا متفاوت هستند. NVMe یک اینترفیس انتقال داده محسوب می‌شود که می‌توان آن را در مقابل SATA قرار داد اما M.2 فرم‌فکتوری ظاهری محسوب می‌شود که هر دو نوع حافظه‌ی SATA و NVMe در آن جای می‌گیرد. 

۳. آیا همه‌ی لپ‌تاپ‌ها از حافظه‌های مبتنی بر NVMe پشتیبانی می‌کنند؟

خیر، درصد زیادی از لپ‌تاپ‌ها درگاهی برای اتصال حافظه NVMe ندارند و برخی از آن‌ها نیز در صورت وجود حافظه قابل تغییر نیستند (همانند مک‌بوک‌های جدید)؛ بنابراین حتما پیش از خرید این نوع حافظه برای لپ‌تاپ خود به پشتیبانی از M.2 در آن و نسخه‌ی NVMe توجه کنید. 

۴. آیا حافظه‌های مبتنی بر PCIe 4.0 در بازار موجود هستند؟ 

برخی شرکت‌ها محصولات مبتنی بر PCIe 4.0 خود را روانه‌ی بازار کرده‌اند اما به دلیل محدودیت‌های مربوط به مادربردها و جدید بودن آن‌ها هنوز به‌صورت گسترده شاهد این حافظه‌ها نیستیم.

۵. آیا ممکن است درگاه حافظه SSD کامپیوتر شما از از نوع x4 نباشد؟

بله. برخی از مادربردها به دلیل محدودیت‌هایشان درگاه حافظه‌های M.2 با x2 (دو لین) دارند؛ به این معنی که احتمالا سرعت انتقال داده‌ی شما نصف میزان اعلامی توسط شرکت یا بنچمارک‌ها خواهد بود. 

راهنمای جامع خرید تلویزیون – زومیت | راهنمای خرید رایگان

راهنمای جامع خرید تلویزیون – زومیت | راهنمای خرید رایگان

خرید تلویزیون شاید در نگاه اول کار ساده‌ای به نظر بیاید؛ اما فاکتورهای بسیار مهمی وجود دارند که لازم است هنگام خرید از آن‌ها آگاه بوده و در انتخاب خود مدنظر قرار دهید. برای مثال، تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی (UHD) یا 4K که جزئیات تصویر، رنگ و کنتراست بهتری را نسبت به تلویزیون‌های اچ‌دی وعده می‌دهند. همچنین گونه‌ای از تلویزیون 4K موسوم به 4K HDR نیز در بازار وجود دارد که تصاویر روشن‌تر با پویایی بیشتر و طبیعی‌تر را به همراه دارد. حال، سؤال این است که آیا زمان آن رسیده که سراغ تلویزیون‌های 4K بروید یا هنوز هم تلویزیون‌های Full HD برای استفاده‌ی کاربران ایرانی کافی هستند؟

علاوه بر موارد فوق، باید به ظهور پنل‌های OLED و توان بسیار بالای آن‌ها در نمایش عالی رنگ‌ها اشاره کرد که به لطف افزایش ظرفیت تولید، اکنون قیمت به مراتب به صرفه‌تری دارند. با این حال باید به این نکته توجه کرد که آیا تفاوت عملکرد پنل‌های OLED نسبت به همتایان LED خود با توجه به تفاوت هزینه‌، به صرفه است یا خیر. از سوی دیگر، هر سال به لطف استفاده از فناوری‌های پیشرفته‌تر، کیفیت تلویزیون‌های LCD بهبود می‌یابد و شاهد برطرف شدن بسیاری از نقاط ضعف آن‌ها هستیم. تلویزیون‌های اولد در حال حاضر تنها تحت دو برند ال‌جی و سونی در بازار موجود هستند و این یعنی چنان‌چه انتخاب شما اولد باشد، با گزینه‌ای کمتری نسبت به دستگاه‌های ال‌سی‌دی مواجه خواهید بود.

مقاله‌های مرتبط:

وقتی در مورد نوع تلویزیونی که می‌خواهید تصمیم‌گیری کردید، روی اندازه‌ی آن، کیفیت تصویر و قابلیت‌های ویژه‌ی آن تمرکز کنید. به علاوه، سعی کنید مطمئن شوید که تلویزیون جدید شما اتصالات مورد نیاز شما را پشتیبانی می‌کند یا خیر. پیش از آغاز راهنمای خرید دو اصل اساسی در خرید تلویزیون وجود دارد که باید همواره آن‌ها را پیش از هر نکته‌ی دیگری، مد نظر داشت:

کیفیت تصویر با توجه به مشخصات روی کاغذ، تعیین نمی‌شود!

شاید این جمله‌ی کوتاه به مذاق تولیدکنندگان بزرگ تلویزیون خوش نیاید اما عین حقیقت است. در واقع با بررسی مشخصات انواع تلویزیون احتمالاً شما هم به این نتیجه می‌رسید که هدف از ارائه‌ی کاتالوگ و مشخصات تلویزیون‌ها، گیج کردن مشتری است.

انبوهی از عبارات گیج‌کننده و اعداد بزرگ و کوچک روبروی شما قرار می‌گیرند و شاید در نهایت مجبور به خرید یک تلویزیون نسبتاً گران‌قیمت شوید، آن هم به این دلیل که نسبت کنتراست بالاتری دارد و یا روشنایی بیشتری دارد. شاید هم علت انتخاب شما وجود یک تکنولوژی خاص در محصول باشد.

البته برخی از مشخصات ذکر شده روی کاغذ بسیار با اهمیت هستند، مثل وزن و انواع ورودی‌ها و خروجی‌های تلویزیون. اما در مجموع پارامترهایی بی‌اهمیت یا کم‌اهمیتی در کاتالوگ محصولات دیده می‌شود و ممکن است برخی از موارد دارای مقادیر نادرست هم باشند.

به عنوان مثال نسبت کنتراست یا تضاد تنها یک دروغ فریبنده است، قبلاً در زومیت این نکته را به تفصیل بررسی کردیم. نرخ نوسازی بر حسب هرتز که اعدادی از جمله 120، 240 و 600 هرتز را روبروی آن می‌بینیم و در حقیقت یک پارامتر پیچیده و تا حدی مبهم است. شاید در کاربردهای معمولی، نرخ نوسازی بالا به هیچ وجه اثرگذار نباشد اما هزینه خرید تلویزیون را زیاد می‌کند. زاویه دید تلویزیون‌های LCD و LED-backlit LCD که عددی نادرست است و این مسأله‌ی همیشگی که معمولاً یک تلویزیون LED کیفیت تصویر بهتری نسبت به تلویزیون‌های LCD ندارد. کابل‌های HDMI که کیفیت یکسانی دارند اما فروشنده برخی از آنها را با کیفیت‌تر از باقی کابل‌ها معرفی می‌کند. LEDها یک نسل جدید یا فناوری متفاوت با LCD نیستند و در واقع خود نوعی از LCDها به شمار می‌روند.

توصیه‌ی ما این است که به جای توجه به صفحه‌ی مشخصات تلویزیون، فکر دیگری کنید، شاید بهترین کار نادیده گرفتن آن‌ها باشد! برای تشخیص بهترین کیفیت تصویر، بدترین راه ممکن استفاده از مشخصاتی است که در کاتالوگ محصولات ذکر می‌شود، لذا به هیچ عنوان به آن استناد نکنید.

تلویزیون بزرگ‌تر واقعاً بهتر است

در مورد اندازه حداقل قطر ۳۲ اینچ را توصیه می‌کنیم. البته در مورد تلویزیونی که قرار است در اتاق خواب قرار بگیرد، برای تلویزیونی که می‌خواهید در اتاق نشیمن استفاده کنید، بهتر است تلویزیونی با حداقل قطر ۴۶ اینچ یا ۵۵ اینچ و بزرگ‌تر از آن، انتخاب نمائید. ممکن است در نگاه اول این ابعاد بسیار بزرگ به نظر برسد اما توصیه‌ی ما این است که یک تلویزیون بزرگ بخرید چرا که تجربه‌ای بسیار جالب خواهد بود.

اندازه‌ی تلویزیون نسبت به امکانات و قابلیت‌هایی مثل عینک سه‌بعدی، نرخ نوسازی بالاتر و تلویزیون‌های هوشمند، اهمیت بیشتری دارد. بنابراین توصیه می‌کنیم که با بودجه‌ای که در اختیار دارید، سراغ تلویزیون‌های بزرگ‌تر بروید. معمولاً بیشتر کاربران از اینکه تلویزیونی با ابعاد بزرگ‌تر نخریده‌اند، اظهار پشیمانی می‌کنند، مراقب باشید شما هم به این دسته از مشتریان نپیوندید.

در ادامه شما را به مطالعه‌ی راهنمای خرید و مواردی که باید هنگام خرید تلویزیون در نظر داشته باشید دعوت می‌کنیم.

اندازه صفحه

شاید مهم‌ترین بخش از انتخاب شما هنگام خرید تلویزیون جدید، اندازه‌ی صفحه‌ی آن باشد. اندازه‌ی صفحات تلویزیون به صورت قطری محاسبه می‌شود و این اندازه معمولا در بازه‌ی ۲۰ تا ۸۰ اینچ قرار دارد. تلویزیون‌هایی که در آشپزخانه یا اتاق خواب قرار می‌گیرند می‌توانند بین ۲۴ تا ۳۲ اینچ باشند؛ اما اگر قصد خرید تلویزیون اصلی منزل را دارید، اندازه‌ای بین ۵۰ تا ۶۵ اینچ پیشنهاد می‌شود. در صورتی که فاصله‌ی شما از تلویزیون خیلی زیاد باشد، می‌توانید به اندازه‌های بزرگ‌تر نیز فکر کنید.

اندازه تلویزیون (اینچ) عرض (سانتی‌متری) ارتفاق (سانتی‌متر) حداکثر فاصله ایده‌آل تا تلویزیون (متر)
۳۲ ۷۰.۹ ۱۵.۷ ۱.۳
۴۰ ۸۸.۶ ۴۹.۸ ۱.۶
۴۳ ۹۵.۳ ۵۳.۶ ۱.۸
۵۰ ۱۱۰.۷ ۶۲.۲ ۲
۵۵ ۱۲۱.۷ ۶۸.۶ ۲.۴
۶۰ ۱۳۲.۸ ۷۴.۷ ۲.۶
۶۵ ۱۴۴.۰ ۸۱.۰ ۲.۷۵
۷۰ ۱۵۴.۹ ۸۷.۱ ۳.۰۵
۷۵ ۱۶۶.۱ ۹۳.۵ ۳.۷

اندازه‌ی تلویزیون

نسبت ابعاد تلویزیون‌ها

با توجه به این‌که قانون دقیق و سریعی برای تعیین اندازه‌ی صحیح تلویزیون نیست، میدان دید و حتی حدت بینایی خود را می‌توانید ملاک قرار دهید. البته راهنماهای بسیاری در اینترنت وجود دارد که می‌تواند در محاسبه‌ی فاصله‌ی نسبتا مناسب شما را یاری کند. یکی از ساده‌ترین راهکار‌ها، استفاده از نسبت ۱.۶ است که نتیجه‌ی خوبی را به همراه خواهد داشت. در این راهکار اگر قصد خرید یک تلویزیون Full HD را دارید، نزدیک‌ترین فاصله‌ای که می‌توانید با حفظ میدان دید نسبت به تلویزیون خود داشته باشید ۱.۶ برابر قطر تلویزیون است. بنابراین، اگر تلویزیون شما ۶۰ اینچی باشد، باید حداقل ۹۶ اینچ (هر اینچ معادل ۲.۵۳ سانتی‌متری) معادل تقریبا ۲.۵ متر از تلویزیون فاصله بگیرید.

اگر قصد خرید تلویزیونی با رزولوشن بالاتر (انواع 4K) دارید، می‌توانید از نسبت بزرگ‌تر (۲ تا ۲.۵) استفاده کنید. این موضوع بدین معنی است که برای فاصله‌های نزدیک نیز می‌‌توانید تلویزیون بزرگ‌تری خریداری کنید و به دلیل تراکم پیکسل بالاتر در این پنل‌ها، امکان تفکیک پیکسل‌ها حتی از فاصله‌ی نزدیک‌تر نیز مقدور نخواهد بود.

اندازه تلویزیون

می‌توانید این معادله را به صورت معکوس نیز انجام دهید تا قبل از خرید بزرگترین اندازه‌ی تلویزیونی که می‌توانید داشته باشید را به دست آورید. برای این‌کار، فاصله‌ی جای نشستن خود تا محل قرارگیری تلویزیون را به سانتی‌متر (متر ضرب در ۱۰۰) محاسبه کنید؛ سپس آن را تقسیم بر ۱.۶ کرده و در ادامه تقسیم بر ۲.۵۳ کنید تا قطر تلویزیون مطلوب شما به اینچ بدست بیاید. برای مثال اگر در ۲.۵ متری محل قرارگیری تلویزیون می‌نشینید، تلویزیونی ۶۰ اینچی برای شما ایده آل خواهد بود.

تلویزیون 4K

امروزه اکثر نمایشگرهای بزرگ از نوع اولترا اچ‌دی هستند و با توجه به کاهش قیمت این پنل‌‌ها، می‌توان گفت در حال حاضر خرید آن‌‌ها منطقی‌تر بوده و توصیه می‌شود. این تلویزیون‌ها به رزولوشن 4K با تراکم پیکسل بالا مجهز هستند. بدین معنی که حتی اگر از فاصله‌ی نزدیک به تماشای محتوای ویدیویی (البته به شرط استفاده از محتوای 4K) این تلویزیون‌ها بنشینید، جزئیات بیشتری را مشاهده خواهید کرد. بدین ترتیب می‌توانید در فاصله‌ی یک و نیم متری تلویزیون ۶۵ اینچی خود بنشینید و مشکلی از لحاظ تجربه‌ی تماشای تصاویر نداشته باشید. توجه داشته باشید که قرار نیست آن‌قدر جلو بنشینید که نتوانید کل تصویر را مشاهده کنید یا برعکس. بلکه باید در حدی از تلویزیون فاصله بگیرید که جزئیات تصویری که بابت آن هزینه‌ی بیشتر پرداخت کرده‌اید را از دست ندهید.

لازم است بودجه‌ی خود را نیز در نظر بگیرید. تلویزیون‌های خوب از چندصد دلار تا چندهزار دلار قیمت دارند و در این بازه انتخاب‌های بسیار خوبی وجود دارد. اندازه‌ی نمایشگر، ویژگی‌ها و برند همگی از عواملی هستند که بر قیمت تأثیر می‌گذارند.

در زیر بازه‌ی قیمت معمول اندازه‌های مختلف تلویزیون را شاهد هستید.

اندازه حدود قیمت
۳۲ اینچ ۱۵۰ تا ۴۰۰ دلار
۳۹ تا ۴۳ اینچ ۲۵۰ تا ۷۰۰ دلار
۴۹ یا ۵۰ اینچ ۳۵۰ تا ۹۰۰ دلار
۵۵ تا ۵۹ اینچ ۴۵۰ تا ۲۵۰۰ دلار
۶۰ تا ۶۵ اینچ ۶۰۰ تا ۷۰۰۰ دلار

نوع پنل

پنل‌ها مهم‌ترین بخش تلویزیون‌ها را تشکیل می‌دهند. تمام پروسه‌ی ایجاد و نمایش تصاویر در این بخش انجام می‌شود. دانشمندان و مهندسان از زمان عرضه‌ی اولین تلویزیون‌ها، همواره به دنبال توسعه‌ی بهترین پنل‌های ممکن برای نمایش بی‌نقص تصاویر بودند که در ادامه برخی از مهم‌ترین فناوری‌های تاریخ دنیای تلویزیون‌ها به صورت مختصر شرح داده شده است.

پلاسما (Plasma)

تلویزیون‌های پلاسما برای نمایش پیکسل‌ها از سلول‌هایی حاوی «گازهای یونیزه شده» یا همان پلاسما استفاده می‌کنند. این تلویزیون‌ها روشنایی بالایی دارند و در عین حال رنگ سیاه را بسیار بهتر از LCD-ها به نمایش می‌گذارند. در حقیقت، تنها رقیب پلاسما در کنتراست، تلویزیون‌های OLED هستند.

تلویزیون پلاسمای پاناسونیک

همچنین به دلیل ویژگی‌های فنی، به‌راحتی می‌توان تلویزیون‌های پلاسما را در ابعاد غول‌آسا تولید کرد. (تصویر بالا مربوط به تلویزیون پلاسمای ۱۵۲ اینچی TH-152UX1 پاناسونیک است.) مزایای تلویزیون‌های پلاسما به همین‌جا ختم نمی‌شود. شاید برایتان عجیب باشد که بدانید بعضی خوره‌های فیلم و مسابقات ورزشی هنوز هم تلویزیون پلاسمای قدیمی خود را به تلویزیون‌های LCD جدید ترجیح می‌دهند؛ اما دلیل این کار چیست؟

مقاله‌های مرتبط:

پاسخ در نرخ به‌روزرسانی (Refresh Rate) بسیار بالای تلویزیون‌های پلاسما است که موجب به حداقل رسیدن «اثر تاری ناشی از حرکت» (Motion Blur) می‌شود. اما این اصطلاحات به چه معنا هستند؟

نرخ به‌روزرسانی یا ریفرش ریت که با واحد «بر ثانیه» یا همان هرتز (Hz) بیان می‌شود، نشان می‌دهد که تصویر موجود روی صفحه، ظرف یک ثانیه چند بار عوض می‌شود. برای مثال، تلویزیونی که همین حالا در منزل از آن استفاده می‌کنید، به‌احتمال بسیار زیاد ریفرش ریتی حدود ۶۰ هرتز دارد. این یعنی در هر ثانیه، تصویر موجود روی صفحه‌ی تلویزیون شما ۶۰ بار عوض می‌شود.

ریفرش ریت

هرچه نرخ به‌روزرسانی بیشتر باشد، اثر «Blur» یا تاری کمتری مشاهده خواهید کرد. این تاری ناشی از حرکت، خود را در فیلم‌های اکشن یا مسابقات ورزشی بیشتر نشان می‌دهد. نرخ به‌روزرسانی تلویزیون‌های میان‌رده‌ی LCD موجود در بازار حدود ۱۲۰ هرتز و تلویزیون‌های بالارده ۲۰۰ هرتز است. اما نرخ به‌روزرسانی تلویزیون‌های پلاسما چقدر است؟ تلویزیون‌های پلاسمای پاناسونیک نرخ به‌روزرسانی برابر با ۶۰۰ هرتز دارند. بسیار بعید است که بالارده‌ترین تلویزیون‌های LCD و OLED حتی ظرف چند سال آینده بتوانند به نزدیکی این عدد برسند.

اما با توجه به این همه مزیت (روشنایی خوب، کنتراست بالا، نرخ به‌روزرسانی باورنکردنی و توانایی تولید در ابعاد غول‌آسا)، چرا دیگر خبری از تلویزیون‌های پلاسما در بازار نیست؟ حقیقت این است که تکنولوژی پلاسما معایب خود را نیز دارد. بزرگ‌ترین این معایب عبارتند از ضخامت زیاد، وزن بالا، مصرف زیاد انرژی، عدم پشتیبانی از رزولوشن‌های بالاتر از 1080p و «اثر سوختگی».

تلویزیون‌های پلاسما ضخیم، سنگین، پرمصرف و محدود به رزولوشن Full HD هستند

به نظر نمی‌رسد چهار مورد اول از معایب تکنولوژی پلاسما، نیازی به توضیح داشته باشند، اما اثر سوختگی چیست؟

اثر سوختگی یا Burn-in به باقی ماندن شبحی از تصویر روی نمایشگر، پس از نمایش آن برای مدت‌زمان طولانی می‌گویند. اگر برای مدت زیادی یک تصویر ثابت روی صفحه‌ی تلویزیون‌های پلاسما باقی بماند، هاله‌ای از آن روی تلویزیون باقی خواهد ماند. مدل‌های ابتدایی تلویزیون‌های پلاسما بیشتر این مشکل را داشتند و در مدل‌های جدیدتر، شدت اثر Burn-In تا حدود زیادی کاهش یافت، اما همچنان در مقایسه با تلویزیون‌های LCD و OLED، اثر سوختگی در تلویزیون‌های پلاسما بیشتر دیده می‌شود.

مجموعه‌ی معایب تلویزیون‌های پلاسما که در بالا به آن‌ها اشاره شد، باعث شدند عرضه‌ی این تلویزیون‌ها از سال ۲۰۱۴ در جهان متوقف شود.

LCD و LED

LCD مخفف Liquid Cristal Display یا «نمایشگر کریستال مایع» است. در تلویزیون‌های LCD، کریستال‌های مایع توسط الکتریسیته فعال‌ می‌شوند و طوری می‌چرخند تا با عبور نور از زاویه‌ای خاص، رنگ‌های متفاوتی برای هر پیکسل تولید کنند. برای نمایش رنگ سیاه نیز این کریستال‌ها با چرخش در زاویه‌ای خاص، آرایشی به خود می‌گیرند تا عبور نور از خود را به حداقل برسانند. 

LCD چگونه کار می‌کند؟

تکنیک چرخش کریستال‌های مایع مزایای بسیار زیادی با خود به همراه می‌آورد (از جمله قیمت پایین، ضخامت کم و استفاده از مواد سبک)، اما صفحات LCD نقاط ضعفی هم دارند که بزرگ‌ترین آن‌ها عدم توانایی نمایش رنگ سیاه است. حتی وقتی که تمامی کریستال‌ها برای جلوگیری از عبور نور می‌چرخند، باز هم مقداری از نور پس‌زمینه از آن‌ها عبور می‌کند. جالب اینجا است که حتی پروژکتورها و تلویزیون‌های قدیمی CRT هم چنین مشکلی – که به نشت نور (light bleed) معروف است – ندارند و این عیب تنها مختص تلویزیون‌های LCD است.

بک لایت LED

صفحه‌ی ال‌سی‌دی از خود نوری ساطع نمی‌کند، بلکه تنها به عنوان فیلتری پیچیده برای مسدود کردن نور تابانده شده به پیکسل‌ها عمل می‌کند. نوری که به صفحه‌ی کریستال مایع می‌تابد دو نوع است؛ یا از نوع فلورسنت موسوم به CCFL است که تلویزیون‌های LCD‌ از این فناوری بهره می‌برند.

اما نوع دیگری از تابش نور سفید پس‌زمینه وجود دارد که توسط تعدادی LED (با محل قرارگیری در لبه‌ی پنل یا به صورت گسترده در تمام نقاط پنل) تامین می‌شود و این نور با عبور از فیلتر‌های رنگی، رنگ مورد نظر برای نمایش تصاویر را به خود می‌گیرد. تلویزیون‌های مجهز به این فناوری نمایش را به اختصار LED‌ می‌نامند که به جز نور پس‌زمینه تفاوت دیگری با LCD‌ها ندارند. در ال‌سی‌دی‌های امروزی عموما از نور پس‌زمینه‌ی LED استفاده می‌شود؛ زیرا این پنل‌ها مقرون‌به‌صرفه‌تر بوده، هزینه‌ی ساخت پایین‌تری به دنبال دارد و کیفیت نهایی تصویر را تا حد خوبی افزایش می‌دهد. 

زاویه‌ی دید در ال‌سی‌دی‌ها معمولا به دلیل عمق داشتن ساختار آن‌ها باید محدود باشد؛ اما در نمایشگرهای جدید با به حداقل رساندن این عمق زاویه‌ی دید به حد قابل قبولی افزایش یافته است.

کوانتوم دات

پیش از این نیز گفته شد که تلویزیون‌های LCD‌ به نور پس‌زمینه‌ی سفید خالصی برای ایجاد تصویر باکیفیت نهایی نیاز دارند. روش‌های متعددی برای بهبود نور پس‌زمینه توسعه یافته است که یکی از بهترین‌‌های آن، کوانتوم دات‌ها است. این ذرات نانو پس از دریافت نور، رنگ‌هایی با طول موج خاصی ایجاد می‌کنند. شرکت‌های تولید‌کننده تلویزیون نیز از همین فناوری برای تولید نور سفید خالص پیش از ورود به فیلتر‌های رنگی بهره می‌برند تا شاهد افزایش دقت رنگ‌ها و کنتراست بهتر باشیم. 

QLED

اما شرکت‌های تولید‌کننده‌ی تلویزیون، عموما از نام‌های تجاری خاص خود برای رده‌ی خاصی از تلویزیون‌ها بهره می‌برند که با وجود تفاوت در نام‌ها، اما از فناوری یکسانی بهره می‌برند. این موضوع در کوانتوم‌دات‌ها نیز وجود دارد و به عنوان مثال می‌توان به تلویزیون‌های QLED سامسونگ یا نانوسل ال‌جی اشاره کرد که از این ذرات نانو برای بهبود تصاویر بهره می‌برند.

شباهت نام QLED و OLED باعث شد تا کارشناسان مقالات و ویدیو‌های آموزشی متعددی برای تمایز این دو فناوری کاملا متفاوت درست کنند. طبق ادعای سامسونگ، این کیولد‌ها (QLED) از سطح درخشندگی بسیار بالایی نسبت به سایر انواع تلویزیون‌های LED برخوردار بوده و رنگ سیاه عمیقی را به نمایش می‌گذارند. دقت داشته باشید که سازوکار QLED مانند OLED نیست. در اولدها که معمولا ساخت ال‌جی هستند، صفحه از خود نور ساطع می‌کند و در واقع با یک نمایشگر ال‌ای‌دی واقعی مواجه هستیم؛ اما در QLED نور به فیلتر می‌تابد و ما نور فیلتر شده را می‌بینیم و سازوکار مشابه تلویزیون‌های LCD با نور پس‌زمینه‌ی LED است. 

اولد OLED

تفاوت LCD با OLED

OLED مخفف عبارت Organic Light-Emitting Diode و به معنی «دیود ارگانیک گسیل دهنده‌ی نور» است. از لحاظ فنی، نمایشگر‌های اولد از لایه‌ای از مواد ارگانیک که بین دو الکترود قرار گرفته است، تشکیل می‌شوند. اما آنچه یک مصرف کننده‌ی معمولی کافی است بداند، این است که در نمایشگرهای OLED بر خلاف LCD هر پیکسل خودش نور خود را تأمین می‌کند.

مقاله‌های مرتبط:

همانطور که در قسمت قبل اشاره کردیم، در نمایشگرهای LCD نور صفحه در پس‌زمینه تولید می‌شود و با عبور از کریستال‌های مایع و سپس فیلتر رنگی، رنگ‌های متفاوت به خود می‌گیرد. حال اگر منبع این نور پس‌زمینه لامپ‌های LED باشند، تولیدکنندگان روی آن نمایشگر یا تلویزیونِ LCD، نام گمراه کننده‌ی LED را می‌گذارند.

ساخت نمایشگر OLED در ابعاد تلویزیون کار بسیار سختی است. تا همین چند سال پیش نمایشگرهای OLED تنها محدود به صفحات ۴ اینچی تلفن‌های هوشمند می‌شدند؛ تا اینکه در سال ۲۰۱۲ سامسونگ از اولین تلویزیون OLED رونمایی و ال‌جی در  سال ۲۰۱۳ نسل اول تلویزیون‌های OLED خود را در ابعاد ۵۵ اینچ روانه‌ی بازار کرد. از آن زمان تا به امروز تلویزیون‌های اولد راه درازی پیموده‌اند و قیمت آن‌ها چندین برابر کاهش یافته است. در این سال‌ها ال‌جی تقریبا تنها بازیگر عرصه‌ی اولد بود تا اینکه در نمایشگاه CES 2017 سونی و پاناسونیک با معرفی تلویزیون‌های OLED خود نشان دادند که قصد دارند به صورت جدی وارد بازار این تلویزیون‌ها شوند و بر انحصار چند ساله‌ی ال‌جی بر آن پایان دهند.

تلویزیون باریک اولد الجی

از آنجایی که OLED-ها (LED-های ارگانیک) نور رنگی را مستقیما تابش می‌دهند و نیازی به نور زمینه و قطعات نوری اضافه ندارند، می‌توان آن‌ها را در ضخامت‌های بسیار کم (ضخامت ۵ میلی متری در مدل‌های ۶۵ اینچی) تولید کرد. با پیشرفت و تکامل روزافزون فناوری ساخت پنل‌های اولد، به نظر می‌رسد کاهش ضخامت تلویزیون‌های OLED پایانی نداشته باشد.

تلویزیون‌های OLED همچنین وزن بسیار کمتری نسبت به رقبای LCD خود دارند. برای مثال در مدل‌های مشابه، تلویزیون‌های OLED ال‌جی ۵۲ درصد از رقیب بالارده‌ی سامسونگی خود سبک‌تر هستند.

مصرف انرژی اولد

مصرف انرژی تلویزیون‌های LCD و OLED تقریبا با هم برابر است؛ اما تفاوت ماهیتی مهمی در نحوه‌ی مصرف انرژی این دو تکنولوژی وجود دارد. مصرف انرژی تلویزیون‌های LCD ثابت است و ربطی به تاریکی یا روشنی محتوای پخش‌شده توسط آن‌ها ندارد. دلیل این موضوع هم این است که نور پس‌زمینه در تلویزیون‌های LCD همواره با بالاترین شدت ممکن در حال تابش است، حتی اگر تمامی صفحه سیاه باشد. تنها راه کاهش دادن مصرف انرژی در تلویزیون‌های LCD پایین آوردن میزان روشنایی کلی تلویزیون یا Brightness آن است.

تلویزیون‌های OLED بر خلاف LCD مصرف انرژی ثابتی ندارند

در طرف دیگر اما، از آنجایی که تلویزیون OLED هنگام نمایش رنگ سیاه، پیکسل مورد نظر را کاملا خاموش می‌کند، هنگام پخش محتوایی که نصف آن رنگ سیاه دارد، عملا نیمی از تلویزیون خاموش است. با توجه به همین نکته، مصرف انرژی در تلویزیون‌های OLED مقدار ثابتی ندارد و با توجه به محتوای پخش‌شده تغییر می‌کند.

کنتراست تلویزیون اولد

روشنایی نمایشگرها با واحد شمع بر متر مربع – که به نیت (nit) مشهور است – اندازه‌گیری می‌شود. نسبت کنتراست (Contrast Ratio) نیز برابر است با نسبت کمترین و بیشترین روشنایی که یک نمایشگر قادر است تولید کند. تلویزیون‌های OLED در تاریک‌ترین حالتِ ممکن، روشنایی ۰ نیت تولید می‌کنند که منجر به نسبت کنتراست بی‌نهایت می‌شود. برای مقایسه، بهترین تلویزیون‌های LCD بازار همچنان هنگام نمایش رنگ سیاه ۰.۱ نیت روشنایی دارند که باعث می‌شود کنتراستی در حدود ۱:۴۰۰۰ (بخوانید ۱ به ۴ هزار) داشته باشند.

عدم توانایی نمایش رنگ سیاه توسط تلویزیون‌های LCD در صحنه‌های تاریک کاملا مشخص است

نتیجه‌ی ملموس این اعداد و ارقام این است که تلویزیون OLED شما رنگ سیاهِ تیره‌تری را به نمایش می‌گذارد، به‌طوری‌که وقتی تصویر سیاهی در صفحه به نمایش دربیاید، نمایشگر از قاب سیاه پیرامون تلویزیون قابل تشخیص نیست و تمام بدنه یکپارچه به نظر می‌رسددر LCD-ها اما همواره نور زمینه وجود دارد و نمایشگر هیچگاه نمی‌تواند کاملا جلوی آن را بگیرد و سیاه واقعی را نمایش دهد. این موضوع هنگامی که تلویزیون تصاویر و ویدئوهای روشن را نشان می‌دهد، قابل توجه نیست؛ اما هنگام نمایش تصاویر تیره، زمینه‌ی خاکستری به جای سیاه کاملا قابل تشخیص است.

در تصویر زیر، تفاوت نمایش رنگ سیاه در تاریکی را به‌خوبی می‌توان مشاهده کرد. نکته‌ی جالب اینجا است که تلویزیون LCD تصویر زیر، یک تلویزیون بالارده است که از قابلیت تاریکی موضعی بهره می‌برد. در صورت استفاده از یک LCD معمولی، تفاوت از این هم بیشتر به چشم می‌آمد. 

کنتراست تلویزیون oled در مقابل LCD

تصویر سمت راست مربوط به یک تلویزیون LCD با قابلیت Local Dimming و تصویر سمت چپ مربوط به یک تلویزیون OLED است.

پیش از این در طیف روشنایی، یعنی در روشن‌ترین حالت ممکن، تلویزیون‌های OLED رقابت را به تلویزیون‌های LCD واگذار می‌‌کردند. اما با پیشرفت پنل‌های اولد اکنون این تلویزیون‌ها نیز تا حد بسیار خوبی روشنایی برابری با انواع LED ایجاد می‌کنند و در شرایط خاص روشنایی این تلویزیون‌های به بازه‌ی ۱۴۰۰ تا ۱۵۰۰ نیت هم می‌رسد.

اگر علاقه دارید درباره‌ی تفاوت تلویزیون‌های LCD و OLED بیشتر بدانید، مطالعه‌ی این مطلب زومیت را به شما توصیه می‌کنیم. در این بررسی حرفه‌ای، متخصصان دیسپلی‌میت به مقایسه‌ی برترین تلویزیون LCD بازار با بهترین OLED موجود پرداخته‌اند. ناگفته پیدا است که تلویزیون OLED تقریبا در تمامی زمینه‌ها پیروز میدان بوده و در حال حاضر برترین فناوری نمایش تصاویر به شمار می‌روند

رزولوشن

رزولوشن تصویر یکی دیگر از مولفه‌های مهم و تاثیرگذار در کیفیت نهایی تصاویر است. عبارات HD، Full HD، Ultra HD و… به رزولوشن تصویر تلویزیون اشاره دارند. امروزه اکثر تلویزیون‌های ملقب به HDTV رزولوشنی برابر با فول اچ‌دی یا 1080P ارائه می‌کنند. این به معنی استفاده از چیدمان ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل است. این نمایشگرها ۱۹۲۰ پیکسل به صورت افقی و ۱۰۸۰ پیکسل به صورت عمودی دارند و در مجموع حدود دو میلیون پیکسل را در خود جای می‌دهند. برای داشتن تصویری ذهنی از پیکسل، میتوانید آن را به منزله‌ی نقطه‌های کوچکی تصور کنید که از مجموع آن‌ها تصویر به وجود می‌آید.

تلویزیون‌های Ultra HD که به 4K نیز شهرت دارند، رزولوشنی برابر با ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰ دارند و در نتیجه هشت میلیون پیکسل را شامل می‌شوند. این مقدار چهار برابر پیکسل‌های موجود در تلویزیون‌های 1080p رایج است. تراکم بالای پیکسل‌ها در نمایشگرهای اولترا اچ‌دی، توانایی آن‌‌ها را در نمایش عالی جزئیات تصاویر افزایش قابل توجهی می‌دهد. برتری این نمایشگرها بیشتر در اندازه‌های بزرگ مثل ۶۵ اینچ و بزرگ‌تر خودنمایی می‌کند. همچنین، در صورتی که بخواهید نزدیک‌تر از فاصله‌ی استاندارد در برابر این تلویزیون‌ها نشسته و محتوا ویدیویی را تجربه کنید، تفاوت کیفیت آن‌‌ها با تلویزیون‌های 1080P محسوس خواهد بود.

تلویزیون 4K

تلویزیون 1080p

تلویزیون‌های اچ‌دی با رزولوشن ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ که اغلب به آن‌‌ها فول اچ‌دی گفته میشود، برای بیشتر افراد کافی هستند؛ ضمن اینکه با خرید این نوع تلویزیون کمی در مخارج خود صرفه‌جویی خواهید کرد. تقریبا تمام نمایشگرهای 1080p موجود در بازار از نوع LCD با نور پس‌زمینه‌ی LED هستند؛ اما تعداد معدودی تلویزیون OLED نیز با رزولوشن ۱۰۸۰ پیکسل نیز وجود دارد. در حال حاضر احتمال اینکه بتوانید تلویزیون اولتر اچ‌دی با اندازه‌ی کوچک‌تر از ۳۹ اینچ پیدا کنید بسیار کم است. از طرفی بسیاری از کاربران از فواصل معمول قادر به تشخیص جزئیات بیشتر تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی نیستند؛ مگر این‌که اندازه‌ی صفحه ۶۵ اینچ یا بزرگ‌تر از آن باشد. توجه داشته باشید که رزولوشن مناسب تنها یکی از مواردی است که یک تلویزیون باید برای ارائه‌ی تصویری باکیفیت داشته باشد. بنابراین، تلویزیون‌های اچ‌دی برای آن دسته از افرادی که با محدودیت بودجه مواجه هستند و قصد خرید تلویزیونی با اندازه‌ی کمتر از ۶۵ اینچ دارند گزینه‌ی مناسبی به شمار میروند.

تلویزیون 4K یا Ultra HD

تلویزیون OLED

تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی یا 4K به لطف داشتن رزولوشن بالاتر (۳۸۴۰ در ۲۱۶۰) می‌توانند جزئیات بهتری را نسبت به تلویزیون‌های 1080p به تصویر بکشند. تصاویر در این نمایشگرها شفاف‌تر به نظر می‌آیند و خطوط کناره‌های اجسام در تصویر، صاف و بدون دندانه خواهند بود. تفاوت سطحی کیفی اولترا اچ‌دی در مقایسه با اچ‌دی به اندازه‌ی تفاوت اچ‌دی و اس‌دی ملموس نیست؛ اما بسیاری از دستگاه‌های اولترا اچ‌دی به روش‌های مختلف دیگر سعی در بهبود کیفیت تصویر دارند. به طور مثال، در سال‌های اخیر، تلویزیون تلویزیون‌هایی با قابلیت HDR پا به عرصه‌ی رقابت گذاشته‌اند که سطح بالایی از کنتراست را بین تصاویر تاریک و روشن به نمایش در می‌آورند. همچنین، تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی جدیدتر طیف رنگ‌هایی را که یک تلویزیون قادر به نمایش آن‌‌ها است را وسعت بخشیده‌اند. فراموش نکنید که بهره‌مندی از این قابلیت‌ها مستلزم محتوایی است که ویژگی‌های لازم را داشته باشد. خوشبختانه، سال به سال دسترسی به محتوایی که از حالت HDR پشتیبانی کند افزایش می یابد.

امروزه، خرید تلویزیون 4K مخصوصا وقتی قصد خرید تلویزیون بزرگ دارید، کاملا منطقی به نظر می‌رسد. از طرف دیگر تفاوت قیمت نمایشگرهای 4K نسبت به نمونه‌های اچ‌دی نیز کاهش یافته است؛ اما اگر به دنبال تلویزیونی در ابعاد ۳۲ اینچ هستید، مدل‌های 1080p و حتی 720p می‌توانند گزینه‌های خوبی باشند.

برای استفاده‌ی کامل از یک نمایشگر 4K باید محتوایی که روی آن تماشا می‌کنید نیز 4K باشد. خوشبختانه، اخیرا چنین محتواهایی در حال گسترش بوده و خصوصا سرویس‌های استریمی مانند آمازون و نت‌فلیکس به ارائه‌ی آن‌ها می‌پردازند. به علاوه دستگاه‌های پخش‌کننده‌ی Blu-ray نیز می‌توانند این نوع محتوا را به نمایشگر شما منتقل کنند.

توجیه دیگری که می‌توان برای خرید نمایشگرهای 4K عنوان کرد، بهره‌مندی این نمایشگرها از استانداردهایی نظیر HDR و وسعت رنگ بالاتر است. بنابراین، با خرید یک تلویزیون اولترا اچ‌دی می‌توانید تقریبا مطمئن باشید که جدیدترین فناوری‌ها را به منزل خواهید برد.

بازه‌ی پویایی بالا (HDR)

همان‌طور که اشاره شد، HDR ویژگی خاص تلویزیون‌های جدید است. اگر از این قابلیت، درست و به‌جا استفاده شود، باعث افزایش روشنایی، کنتراست، بهبود رنگ و طبیعی‌تر به نظر آمدن تصاویر خواهد شد. همان‌طور که در تصویر مبالغه‌آمیز زیر می‌بینید، وقتی اچ‌دی‌آر فعال است، جزئیاتی مشاهده می‌شود که بدون این فناوری قادر به دیدن آن‌‌ها نیستید.

HDR

به علاوه، برخی قسمت‌های ویژه مانند اشعه‌ی نور و بازتاب آن که به طبیعی‌تر جلوه کردن تصویر کمک می‌کنند، تنها در صورت فعال بودن اچ‌دی‌آر نمود پیدا می‌کنند. اچ‌دی‌آر تمام این تفاوت‌ها را با افزایش فاصله بین روشن‌ترین سفید و تاریک‌ترین سیاهی که یک تلویزیون می‌تواند خلق کند، ایجاد می‌کند.

معمولا، تلویزیون‌های HDR رنگ‌های جذاب‌تر و زنده‌تری را خلق میکنند؛ به همین دلیل است که معمولا این قابلیت در کنار WCG یا طیف رنگ گسترده قرار می‌گیرد.

تلویزیون‌های HD استاندارد می‌توانند حدود ۱۷ میلیون رنگ را نمایش دهند، اما آن‌‌هایی که به WCG مجهز باشند قادر به نمایش یک میلیارد رنگ هستند؛ اما مسلما هربار که تلویزیون خود را روشن می‌کنید تمام این طیف رنگ را مشاهده نخواهید کرد؛ باید بازی یا فیلمی را در این نمایشگر به تصویر بکشید که در فرآیند تولید خود از اچ‌دی‌آر و WCG بهره برده باشد. در حال حاضر اینگونه فیلم‌ها در سرویس‌های استریم ویدیو قابل دسترس هستند و میتوانید از دیسک‌های بلوری نیز برای پخش این فیلم‌ها در تلویزیون 4K HDR خود استفاده کنید. انتظار می‌رود رواج و محبوبیت این نوع محتوا در آینده‌ی نزدیک افزایش چشمگیری داشته باشد.

انواع مختلفی از اچ‌دی‌آر وجود دارد که هر کدام مشخصات فنی خاص خود را دارند.

استاندارد HDR10 یکی از این انواع است که استفاده از آن رایگان بوده و تمام تلویزیون‌های 4K که از اچ‌دی‌آر پشتیبانی می‌کنند این استاندارد را نیز پوشش می‌دهند. همچنین تمام دستگاه‌های پخش بلوری که تصویر اولترا اچ‌دی پخش می‌کنند استاندارد HDR10 را نیز شامل می‌شوند.

در این بین، برخی تلویزیون‌ها نوع دیگری از HDR موسوم به دالبی ویژن (Dolby Vision) را پشتیبانی می‌کنند که به عنوان نسخه‌ی بهبودیافته‌ی HDR10 از آن یاد می‌شود. شرکت‌ها برای استفاده از این استاندارد، برعکس HDR10، باید هزینه‌ی حق استفاده از آن را بپردازند. از لحاظ تئوری، دالبی ویژن برتری‌هایی نسبت به HDR10 دارد که به طور خاص می‌توان به پشتیبانی از فراداده یا متادیتای پویا اشاره کرد. با داشتن این قابلیت هر سکانس از فیلم می‌تواند سطح روشنایی و تنظیمات خاص خودش را داشته باشد. در نقطه‌ی مقابل، HDR10 از متادیتای ایستا یا ثابت استفاده می‌کند و سطح روشنایی برای کل فیلم ثابت است.

دالبی ویژن

البته دالبی ویژن تنها نسخه‌ی اچ‌دی‌آر نیست که از متادیتای دینامیک استفاده می‌کند. نسخه‌ی جدیدتری از HDR10 تحت عنوان +HDR10 وجود دارد که با بهره‌گیری از فراداده‌ی پویا به شکل دالبی ویژن عمل می‌کند. توسعه‌دهنده‌ی این نسخه شرکت سامسونگ است. باید دید شرکتی غیر از سامسونگ این نسخه را به‌کارگیری خواهد کرد یا خیر. اخیرا آمازون اعلام کرده است که در سرویس استریم ویدیوی خود +HDR10 را پشتیبانی خواهد کرد.

همچنین به زودی نام استاندارد دیگری از HDR مطرح خواهد شد که HLG نام دارد. اگر این استاندارد بتواند در تصاویر تلویزیونی که از طریق آنتن دریافت می‌شوند به‌کارگیری شود، می‌تواند بسیار پرکاربرد باشد. بسیاری از تلویزیون‌های جدید از HLG پشتیبانی می‌کنند و مابقی نیز می‌توانند در صورت لزوم با دریافت به‌روزرسانی فیرمور از آن بهره‌مند شوند. البته این مورد صرفا برای کسانی حائز اهمیت است که از آنتن برای دریافت سیگنال‌های صوتی و تصویری استفاده می‌کنند.

HLG

نوع دیگری از اچ‌دی‌آر به نام Advanced HDR نیز وجود دارد که توسط شرکت Technicolor توسعه داده شده است. این نوع فعلا بیشتر در اروپا رواج دارد و برخی تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی ال‌جی از آن پشتیبانی می‌کنند. شرکت فیلیپس نیز اعلام کرده است که تلویزیون‌های سال آینده‌ی این شرکت از Advanced HDR پشتیبانی خواهند کرد. اتحادیه‌ی دیسک بلوری نیز اواخر سال گذشته اعلام کرد که اچ‌دی‌آر شرکت تکنیکالر یکی از سه فناوری اچ‌دی‌آری خواهد بود که توسط این گروه پشتیبانی می‌شود. دو فناوری دیگر دالبی ویژن و +HDR10 هستند و HDR10 تنها فرمت مشترک تمام تلویزیون‌های HDR است و توسط تمام دستگاه‌های مجهز به اچ‌دی‌آر پشتیبانی می‌شود.

به خاطر سپردن این اسامی ممکن است کمی گیج‌کننده باشد؛ اما دو نکته را باید همواره مدنظر قرار دهید. اول اینکه تلویزیون شما به صورت خودکار نوع HDR محتوایی که در آن پخش می‌کنید را تشخیص داده و روش اجرای صحیح آن را پیش می‌گیرد.

و دوم این‌که در حال حاضر نوع HDR چندان اهمیتی ندارد؛ چرا که بررسی‌ها حاکی از آن هستند که تلویزیون‌های رده‌بالا چه از HDR10 پشتیبانی کنند چه از دالبی ویژن، کیفیت تصویر بالایی را ارائه می‌دهند. بنابراین، کیفیت خود تلویزیون مهم‌تر از نوع HDR است که پشتیبانی می‌کند.

توصیه: بدون توجه بیش از حد به نوع HDR، بهترین تلویزیونی که می‌توانید را خریداری کنید.

آیا تمام تلویزیون‌های HDR کیفیت مشابهی دارند؟

خیر، بررسی‌ها نشان می‌دهد کیفیت تمام تلویزیون‌هایی که روی جعبه‌ی آن‌ها HDR درج شده است برابر نبوده و تصاویر آن‌ها به یک اندازه طبیعی نیست.

اولا این تنها HDR بودن یا نبودن نیست که تعیین‌کننده‌ی کیفیت تصویر خروجی است. عوامل مهمی در آن‌چه که نهایتا به چشم شما می‌رسد دخیل هستند؛ اما تا جایی که به HDR مربوط است باید گفت، عدم درخشندگی کافی تصویر می‌تواند در خودنمایی HDR تأثیر منفی بگذارد. برای آگاهی از میزان درخشندگی یا روشنایی صفحه‌ی نمایشگر خود باید واحدی به نام نیت (nit) را اندازه‌گیری کنید.

چطور تلویزیون HDR خوب را از بد تشخیص دهیم؟

متأسفانه این‌کار با خواندن مشخصات روی جعبه امکان‌پذیر نیست. برخی مدل‌ها عنوان Ultra HD Premium را یدک می‌کشند که این یعنی گواهی عملکرد قوی را از یک گروه صنعتی به نام اتحادیه‌ی اولترا اچ‌دی دریافت کرده‌اند؛ اما تمام شرکت‌ها با این اتحادیه همراه نشده‌اند. مثلا ال‌جی و سامسونگ در این طرح شرکت دارند؛ اما سونی و Vizio خیر؛ پس نداشتن این عنوان به معنی عملکرد ضعیف تلویزیون‌های سونی و ویزیو نخواهد بود.

تلویزیون

به جای این‌کار بهتر است بررسی‌های موجود در اینترنت را در خصوص مدل انتخابی خود مطالعه کنید. به طور معمول، هرچه کیفیت تلویزیون بالاتر باشد قیمت آن نیز بالاتر است؛ اما با دقت بیشتر و مطالعه‌ی راهنمای خرید می‌توانید محصولی متناسب با نیاز خود تهیه کنید که قیمت مناسبی نیز داشته باشد.

تلویزیون خمیده در برابر مسطح

تلویزیون‌های خمیده که به نوعی مقعر هستند، امروزه دیگر محبوبیتی ندارند. در سال‌های گذشته موجی به وجود آمد که این نوع تلویزیون‌ها را نوعی انقلاب در صنعت نمایشگرها معرفی کرد و محصولات این‌چنینی با قیمتی گزاف به فروش رفتند. ادعای اصلی در این نوع طراحی این بود که حالت مقعر و فرورفته‌ی این نمایشگرها با حالت گرد و برآمده‌ی چشمان ما هماهنگی داشته و تجربه‌ای عمیق‌تر و میدان دید بیشتری را به همراه دارد. همچنین قرار بود این صفحه‌نمایش‌ها زاویه‌ی دید وسیع‌تری را فراهم کنند؛ در حالی که عملا وقتی از کنار به این تلویزیون‌ها نگاه کنید، هرچند سمت دورتر که به سمت شما تاب برداشته است کیفیت و زاویه‌ی دید بهتری دارد، اما سمت نزدیکتر به شما دقیقا وضعیت عکس آن را دارد.

تلویزیون سامسونگ

البته در مقام مقایسه با صفحه‌تخت‌ها، وقتی که از زاویه به تلویزیون نگاه کنیم، خمیده‌ها کیفیت رنگ بهتری ارائه می‌دهند و کمتر دچار تغییر رنگ می‌شوند. با این حال، مهم‌ترین دلیل برای خرید تلویزیون خمیده زیبایی و خاص بودن آن‌ها محسوب می‌شود که باعث جلب توجه کاربران می‌شود. دقت داشته باشید که این نوع تلویزیون‌ها نسبت به تلویزیون‌های مسطح ضخامت بیشتری دارند و عموما پشت آن‌ها برآمده است. بنابراین، اگر قصد نصب دستگاه روی دیوار را دارید، بهتر است به این نکته نیز توجه داشته باشید.

زاویه‌ دید

زاویه دید تلویزیون

علی‌رغم بهبودهای فراوان، بسیاری از ال‌سی‌دی‌ها هنوز مشکلی به نام زاویه‌ی دید کم دارند که تلویزیون‌های OLED با آن بیگانه هستند. مشکل زاویه‌ی دید کم یعنی این‌که تصاویر فقط در صورتی که کاملا روبه‌روی دستگاه بنشینید کیفیت مطلوب خواهند داشت. هنگام خرید تلویزیون بهتر است با حرکت به چپ و راست صفحه و نگاه کردن به آن از بالا و پایین، زاویه‌ی دید آن را بسنجید. ممکن است با فاصله گرفتن از نمایشگر، تصویر تاریک و رنگ‌پریده شده و کنتراست آن از دست برود. شدت و حدت این اتفاق در مدل‌های مختلف متفاوت است. معمولا پنل‌های ال‌سی‌دی از نوع IPS زاویه‌ی دید وسیع‌تری ارائه می‌دهند هرچند که ممکن است کنتراست چشمگیری نداشته باشند.

تلویزیون

اگر می‌خواهید زاویه‌ی دید تلویزیون را در فروشگاه بررسی کنید، دقت داشته باشید که فروشنده‌ها معمولا روشنایی و رنگ‌ها را تا حدی غیرطبیعی افزایش می‌دهند. بنابراین، نتیجه‌ی بررسی شما در فروشگاه هرچه که باشد، بهتر است پس از نصب دستگاه در منزل نیز مجددا بررسی را انجام دهید تا در صورت عدم رضایت بتوانید سریعا آن را مرجوع کنید.

اتصالات

فراموش نکنید که قبل از خرید یک تلویزیون، حتما اتصالات آن را بررسی کنید و مطمئن شوید که ورودی‌ها و خروجی‌های آن تمام دستگاه‌های صوتی و تصویری شما را پشتیبانی می‌کند. همچنین محل قرارگیری درگاه‌ها نیز اهمیت دارد. برخی مدل‌ها در لبه‌های کناری دستگاه نیز چند پورت ضروری دارند. این یعنی در صورت تمایل به نصب تلویزیون روی دیوار، مشکلی نخواهید داشت و پورت‌ها همواره در دسترس خواهند بود.

ورودی‌های HDMI

ورودی HDM تلویزیون

امروزه HDMI رایج‌ترین فناوری برای اتصال دستگاه‌های مختلف صوتی و تصویری از قبیل دستگاه‌های پخش بلوری، کنسول‌های بازی و… به تلویزیون است؛ اما باید دقت داشته باشید که تلویزیون‌های ارزان‌تر معمولا بیشتر از یک یا دو ورودی HDMI ندارند. اگر قصد خرید تلویزیون اصلی منزل را دارید، پیشنهاد می‌شود محصولی را خریداری کنید که حداقل سه ورودی HDMI داشته باشد. بعضی تلویزیون‌ها درگاه اچ‌دی‌ام‌آی خاصی با عنوان ARC دارند که مخفف «کانال برگشت صدا» است. این نوع درگاه HDMI باعث می‌شود بتوانید صدا را برگردانده و مثلا از یک ساندبار پحش کنید. اگر تلویزیون اولترا HD خریداری می‌کنید، دقت کنید حداقل یک پورت یا درگاه HDMI 2.0 داشته باشد. این نوع درگاه ویدیوهای 4K از نوع HDR با کیفیت ۶۰ فریم بر ثانیه را پشتیبانی می‌کند.

ورودی‌های ویدیویی کامپوننت

ورودی تصویر

این ورودی‌ها که تقریبا روی تمام تلویزیون‌ها وجود دارند، برای اتصال دستگاه‌هایی که از خروجی HDMI بی‌بهره هستند، کاربرد دارند.

ورودی‌های صدای RCA

ورودی صدا

این ورودی نیز تقریبا در تمامی مدل‌ها وجود دارد و برای دریافت صدای استریو مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی تلویزیون‌ها جک صوتی نیز دارند و این ویژگی امکان تماشای تلویزیون بدون ایجاد مزاحمت برای سایرین را فراهم می‌کند. به علاوه، برخی تلویزیون‌ها به بلوتوث نیز مجهز هستند که در نتیجه می‌توانید هدفون بلوتوثی خود را به آن‌ها متصل کنید.

پورت‌های یواس‌بی

ورودی USB تلویزیون

تلویزیونی که دارای پورت یواس‌بی باشد امکان اتصال فلش مموری را خواهد داشت و شما می‌توانید عکس‌ها و فیلم‌های خود را از این طریق در تلویزیون تماشا کنید. به علاوه، برخی تلویزیون‌ها قابلیت اسلایدشوی عکس‌ها را نیز دارند.

خروجی صوتی دیجیتال

خروجی صدای دیجیتال

اگر می‌خواهید از تلویزیون خود به بلندگوهای ساندبار یا یک دریافت‌کننده‌ی صوتی تصویری، صدای دیجیتال بفرستید و امکان استفاده از پورت HDMI وجود ندارد، پورت‌های اپتیکال دیجیتال این کار را به صورت چندکاناله برای شما انجام خواهند داد.

جک اترنت یا LAN

LAN

تقریبا تمام تلویزیون‌هایی که به اینترنت وصل می‌شوند، جک اترنت نیز دارند. با اینکه امروزه اکثر تلویزیون‌های هوشمند به وای‌فای داخلی مجهز هستند، ممکن است اتصال سیمی را به دلیل اطمینان و پایداری بیشتر در استریم ویدیو ترجیح بدهید.

ورودی آنتن یا RF

ورودی آنتن

هرچند امروزه استفاده از گیرنده‌های دیجیتال و ستاپ باکس‌ها رواج پیدا کرده است و این دستگاه‌ها عموما خروجی HDMI دارند، هنوز ورودی آنتن از تلویزیون‌ها حذف نشده است. دقت کنید برای دریافت تصاویر، چه به صورت آنالوگ و چه دیجیتال (اگر تلویزیون گیرنده‌ی دیجیتال داشته باشد) حتما به این پورت نیاز خواهید داشت.

رابط کاربری و تلویزیون هوشمند

تلویزیون هوشمند

هوشمند بودن تلویزیون‌ها در گرو داشتن سیستم‌عامل و پشتیبانی آن‌ها از اپلیکیشن‌ها است. ویژگی اصلی این اپلیکیشن‌ها این است که عمدتا 4K یا 4K HDR هستند و اگر تلویزیون شما از آن‌ها پشتیبانی کند، می‌توانید محتوای اپلیکیشن‌های آمازون و نت‌فلیکس را با حداکثر کیفیت تماشا کنید؛ اما این نکته را نیز در نظر داشته باشید که این اپلیکیشن‌ها می‌توانند با اتصال دستگاه‌های جانبی نه‌چندان گران‌قیمت به هر تلویزیونی که فقط پورت HDMI داشته باشد، اضافه شوند. بنابراین، خرید تلویزیون هوشمند گران‌قیمت صرفا به دلیل بهره‌مندی از اپلیکیشن‌های داخلی آن چندان منطقی به نظر نمی‌رسد.

تیونر آنتن

یکی از ویژگی‌های کارآمد تلویزیون‌های جدید، بهره‌مندی آن‌ها از تیونر دیجیتال داخلی است. گیرنده‌ی دیجیتال داخلی به شما این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به اینترنت یا گیرنده‌ی دیجیتال جانبی، شبکه‌های دیجیتال محلی را دریافت و با حداکثر کیفیت تماشا کنید.

کنترل از راه دور و کنترل صوتی

کنترل تلویزیون

برخی تلویزیون‌ها به ریموت کنترل‌هایی مجهز هستند که امکان کنترل چند دستگاه را دارند. ریموت‌هایی که دارای تاچ‌پد یا کنترل با ژست حرکتی هستند نیز می‌توانند جالب توجه و کاربردی باشند؛ اما علاوه بر این‌ها تلویزیون‌های هوشمند، بسته به تولیدکننده و سیستم‌عامل، به دستیارهای صوتی مختلفی نیز مجهز هستند. مثلا تلویزیون‌های اندرویدی از گوگل اسیستنت بهره می‌برند و برخی دیگر از به دستیار صوتی الکسا مجهز هستند. به کمک این دستیارخای صوتی می‌توانید فرمان‌های صوتی محدودی مانند دستور پخش موسیقی را به صورت گفتاری از تلویزیون بخواهید تا اجرا کنید.

طراحی

از آن‌جایی که تلویزیون جزو لوازم لوکس منزل به حساب می‌آید، شرکت‌های تولیدکننده تمام تلاش خود را برای هرچه زیباتر جلوه کردن محصولات خود به کار بسته‌اند. تلویزیون‌های Wallpaper OLED از شرکت ال‌جی به دلیل ظرافت بسیار بالا، با نصب روی دیوار عملا با عجین شده و حالت کاغذدیواری پیدا می‌کنند. بسیاری از تلویزیون‌های امروزی از حاشیه‌ی اطراف صفحه‌ی بسیار کمی برخوردار هستند و وقتی از دور به آن‌ها نگاه کنید جز نمایشگر چیزی نخواهید دید. نوآوری دیگر حذف کابل است. همراه تلویزیون‌های پیشرفته‌ی سامسونگ، یک باکس ورودی جداگانه وجود دارد که به صورت بی‌سیم به تلویزیون وصل می‌شود و باعث می‌شود کابلی از تلویزیون شما آویزان نباشد.

OLED Wallpaper

قویا توصیه می‌شود پیش از خرید تلویزیون محل نصب را تعیین کنید و سپس با توجه به نحوه‌ی نصب (قرارگیری روی میز یا نصب روی دیوار) اقدام به خرید زیباترین گزینه‌ی ممکن (البته با توجه به بودجه) بکنید.

سؤالات متداول

بهترین برند تلویزیون کدام است؟

بهتر است تلویزیون‌ها را بر اساس برند آن‌ها قضاوت نکنید؛ بلکه مدل و ویژگی‌های هر کدام را مورد بررسی قرار دهید. اکثر برندهای مطرح از لحاظ قابل اطمینان بودن در یک سطح قرار دارند و نمی‌توان گفت یک برند مطرح در تمامی فاکتورها برتر از دیگری است. اساسا راهنمای خرید برای همین است که بتوانید با توجه به بودجه‌ی خود مناسب‌ترین محصول را برگزینید. اگر قرار بود از روی برند قضاوت شود نیازی به مطالعه‌ی هیچ راهنمای خریدی نبود.

بهترین تلویزیون برای گیمینگ و تماشای رویدادهای ورزشی کدام است؟

تلویزیون گیمینگ

برای تماشای رویدادهای ورزشی و اساسا هرچه که تماشایی است، اندازه‌ی تلویزیون، کیفیت و طیف رنگ‌های آن و همچنین عمق رنگ مشکی آن بسیار اهمیت دارد. سعی کنید قبل از خرید، بررسی مدل انتخابی خود را در اینترنت جستجو کرده و در خصوص موارد فوق اطمینان حاصل کنید.

در مورد گیمینگ، مهمترین نکته پایین بودن Input Lag یا تأخیر ورودی است که معمولا در بررسی تلویزیون‌ها به آن اشاره می‌شود. بیشتر تلویزیون‌های جدید برای بهبود تأخیر ورودی به گیمینگ مود یا حالت بازی مجهز هستند.

آیا باید تنظیمات خاصی انجام دهیم؟

تنظیمات تصویر می‌توانند نقش مهمی در کیفیت تصویر دریافتی داشته باشد؛ اما در اغلب موارد نیاز نیست تنظیمات خاصی انجام دهید و کافی است یکی از حالت‌های از پیش تعیین‌شده‌ی فیلم، سینما، کالیبره و… را انتخاب کنید.

با این حال در نظر داشته باشید که تنظیمات نمایش تصویر هر تلویزیون باید متناسب با شرایط نوری محیط باشد. به عنوان مثال می‌توان در محیط‌های تاریک، با کاهش نور پس‌زمینه دقت رنگ و مشکی عمیق‌تر (در تلویزیون‌های LED) را به همراه داشت در حالی که در محیط‌های پرنور برای نمایش تصویری جذاب‌تر چاره‌ای جز افزایش میزان روشنایی پنل، کنتراست و گستره‌ی دینامیکی نیست. پس پیشنهاد می‌شود در صورتی که علاقه‌مند به تماشای بهترین خروجی ممکن از تلویزیون در محیط منزل خود هستید، حتما آن را در شرایط نوری خانه‌ی خود کالیبره کنید. 

چه لوازم جانبی همراه با تلویزیون تهیه کنیم؟

در اکثر موارد نیاز به لوازم جانبی خاصی نخواهید داشت. یک دستمال و اسپری مخصوص برای تمیز کردن نمایشگر می‌تواند مفید باشد. به علاوه، اگر کابل HDMI ندارید، بهتر است برای اتصال دستگاه‌های مختلف از جمله لپ‌تاپ، کنسول بازی و… یک کابل خوب تهیه کنید. برای اطلاع از راهنمای خرید کابل اچ‌دی‌ام‌آی زومیت می‌توانید به این لینک مراجعه کنید.

کدام یک از استانداردهای HDR از بقیه بهتر است؟

بررسی‌ها نشان می‌دهند که نمی‌توان یک نوع را به عنوان برترین نوع معرفی کرد. هرچند دالبی ویژن در صورتی که محتوایی با ویژگی دالبی ویژن در آن پخش شود، عملکرد نسبتا بهتری نسبت به HDR10 دارد، اما این مسئله بستگی زیادی به تلویزیون دارد. مثلا Sony X900E فاقد قابلیت دالبی ویژن است اما با این وجود یکی از بهترین اجراکنندگان HDR موجود در بازار است.

مشکل سایه انداختن چیست؟

سایه انداختن

سایه انداختن در اولدها معمولا به دو نوع حفظ تصویر (Image retention) و سایه انداختن (Image burn in) تقسیم می‌شود که نوع دوم از اولی حادتر است. در حفظ تصویر گاهی اوقات تصویری که به نمایش در آمده با ظاهر شدن تصویر بعدی برای لحظاتی به صورت شبه روی صفحه باقی می‌ماند و سپس خودبه‌خود محو می‌شود. در سایه انداختن نیز همین اتفاق می‌افتد با این تفاوت که تصویر شبه‌مانند برای مدت زیادی رو صفحه باقی می‌ماند و برای بیننده ایجاد مزاحمت می‌کند. البته این مشکل چندان نگران کننده نیست؛ چرا که اولدهای جدید تقریبا از نوع دوم یعنی Burn in در امان هستند و تعدادی از آن‌ها که دچار حفظ تصویر هستند پس از مدتی استفاده خودبه‌خود درست شده و بعد از حدود یک هفته استفاده از تلویزیون شبهی مشاهده نخواهید کرد.

آیا خرید تلویزیون‌های سه‌بعدی توصیه می‌شود؟

تلویزیون سه بعدی

خیر، این نوع تلویزیون‌ها رسما دیگر توسط هیچ شرکتی تولید نمی‌شوند. عوامل متعددی مانند زمان نامناسب ورود به بازار، قیمت‌ بالا، گران بودن عینک‌ها سبب شد استقبال چندانی از تلویزیون‌های سه‌بعدی صورت نگیرد و شرکت‌ها یکی پس از دیگری تولید این نوع تلویزیون‌ها را متوقف کنند. از لحاظ کارایی نیز سه‌بعدی‌ها حرف چندانی برای گفتن ندارند و از لحاظ درخشندگی صفحه مثلا نسبت به اولدها بسیار ضعیف‌تر عمل می‌کنند. به علاوه، هیچ تلویزیون سه‌بعدی با کیفیت 4K در بازار وجود ندارد.

تلویزیون‌های پلاسما چطور؟

این تلویزیون‌ها نیز با تمام خوبی‌ها و ضعف‌هایی که داشتند با رواج ال‌سی‌دی‌ها از سال ۲۰۱۴ دیگر تولید نشدند. بنابراین، حدودا سه سال زودتر از تلویزیون‌ها سه‌بعدی از رده خارج  شدند و خرید این نوع تلویزیون‌ها حتی اگر مدل‌های قدیمی آن هنوز در بازار موجود باشد نیز توصیه نمی‌شود.

آیا می‌توانم از تلویزیون خود به عنوان نمایشگر رایانه استفاده کنم؟

بله، نه تنها مشکلی نخواهد بود، بلکه کیفیت متفاوتی را تجربه خواهید کرد؛ مخصوصا اگر تلویزیون 4K باشد.

عمر تلویزیون‌های چقدر است؟

عمر اعلامی تلویزیون‌ها عموما شرایطی را تعریف می‌کند تا روشنایی تلویزیون به کمتر از نصف میزان اولیه‌ی خود برسد. در حال حاضر شرکت‌های تولید‌کننده ارقامی از ۵۰ تا ۱۰۰ هزار ساعت را اعلام می‌کنند. این موضوع بدین معنا است که اگر روزانه ۱۰ ساعت به تماشای محتوای ویدیویی بپردازید، حداقل ۱۴ سال زمان تا کاهش قابل توجه روشنایی پنل خود زمان دارید. به طور خلاصه نیازی نیست نگران عمر تلویزیون خود باشید.

کلام آخر

هنگام خرید تلویزیون دو شاخصه‌ی اصلی که باید بیش از همه در نظر گرفته شود متناسب بودن اندازه‌ی تلویزیون با فضای قرارگیری آن در منزل است. پس از تعیین اندازه‌ی مناسب می‌توانید رزولوشن و نوع پنل دلخواه خود را متناسب با بودجه‌ای که در اختیار دارید انتخاب کنید. با این کار می‌توانید چند مدل از برندهای مختلف را جدا کرده و به بررسی سایر ویژگی‌هایی که به آن‌ها اشاره شد بپردازید و برتری هر مدل نسبت به دیگری را مشخص کنید. نهایتا با در نظر گرفتن اولویت‌های خود و همچنین اعمال سلیقه‌ و مشورت اعضای خانواده تلویزیون جدید خود را انتخاب کنید. امیدواریم از این راهنمای خرید استفاده‌ی کافی را برده باشید. نظرات و تجربیات خود را در بخش دیدگاه‌ها با زومیت به اشتراک بگذارید.

راهنمای جامع استفاده از دو نمایشگر در ویندوز 10 | راهنمای خرید رایگان

راهنمای جامع استفاده از دو نمایشگر در ویندوز 10 | راهنمای خرید رایگان

وقتی در مورد رایانه‌های شخصی بحث می‌کنیم، همه به یک نکته اذعان داریم: دو نمایشگر بهتر از یکی است! این نکته زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که با یک کاربر حرفه‌ای طرف باشیم؛ کاربری که گاهی در آن واحد نیازمند کار با چندین برنامه‌ی گرافیکی سنگین است.

خواه یک طراح گرافیک باشید، یا یک برنامه‌نویس، تحلیلگر یا هر فرد دیگری که عملیات‌های سنگینی با رایانه‌ی خود انجام می‌دهد، استفاده از چند مانیتور می‌تواند هم از نظر زیبایی شما را خرسند و هم از نظر عملکرد به پیشرفت کارتان کمک کند. چرا دسکتاپ خود را با تب‌های بی‌شمار و برنامه‌های Minimize شده‌ی فراوان پر کنید در حالیکه می‌توانید تمام روند پیشرفت کارتان را در یک رابط کاربری شیک و خلوت پیگیری کنید؟

صرف‌نظر از نوع نیاز، استفاده از چند نمایشگر روی میزتان می‌تواند بهره‌وری شما را به میزان چشمگیری افزایش دهد. افزوده‌شدن نمایشگر دوم به هیچ‌عنوان دست شما را در شخصی‌سازی نمی‌بندد و می‌توانید به‌راحتی با استفاده از ابزارهای گسترده‌ای که در اینترنت وجود دارند، تک‌تک ویژگی‌های مانیتور دوم را مطابق با کار خود شخصی‌سازی کنید. اگر شما هم به استفاده‌ی همزمان از چند مانیتور روی رایانه‌ی خود علاقه‌مند هستید، این مقاله را تا آخر بخوانید.

مزایای نمایشگر دوم

Multi monitor

افزودن یک یا چند نمایشگر به میز کارتان، مزایای بسیاری به‌همراه خواهد داشت. نخستین مزیت آن، زیبایی میز کار است. بدون شک وجود چند مانیتور در کنار هم و هماهنگ با هم، زیبایی محل کار را دوچندان می‌کند. استفاده از چند نمایشگر، فضای بیشتری نسبت به یک نمایشگر در اختیار شما قرار می‌دهد. علاوه‌بر این می‌توانید هرکدام از نمایشگرها را بسته به کارکرد و هدف استفاده از آن شخصی‌سازی کنید. یکی دیگر از مزایای بدیهی استفاده از دو یا چند مانیتور، افزایش بهره‌وری است؛ زیرا اغلب برنامه‌ها (به‌ویژه برنامه‌هایی که با درجه‌ی تنظیمات حرفه‌ای اجرا می‌شوند)، حتی اگر نیمی از فضای نمایشگر را هم در اختیار داشته باشند، باز هم به‌دلیل کمبود فضا، محتوا را ضعیف‌تر از حالت تمام‌صفحه نمایش می‌دهند.

اگر تمام دلایل فوق را کنار هم بگذارید متوجه می‌شوید که چرا استفاده از چند نمایشگر تاثیر چشمگیری بر بهره‌وری و بازدهی کار دارد. در این حالت، بدون نیاز به جابه‌جاشدن‌های پی‌درپی بین برنامه‌های مختلف می‌توان تمامی اطلاعات، فهرست‌ها و ابزارهای لازم را مشاهده کرد. در واقع فلسفه‌ی وجود نمایشگر اضافه این است به کاربر اجازه می‌دهد در آن واحد به تمام اطلاعات لازم دسترسی داشته باشد. در این حالت برای نظارت بر سخت‌افزار، گوش دادن به موسیقی، ویرایش تصویر، تحلیل داده و نوشتن محتوا نیاز به بستن یا حتی کوچک کردن برنامه‌ای دیگر نخواهد بود.

برای داشتن تجربه‌ای بی‌نقص از چند نمایشگر روی یک رایانه، نیازی به خرید مانیتورهای گران و دارای توانایی نمایش بالای جزییات (با رزولوشن‌های کواد اچ‌دی یا 4K) نیست. هنوز هم می‌توان نمایشگرهایی قدیمی و تخت یافت که بتوانند به‌خوبی وظیفه‌ی خود را به‌عنوان نمایشگر دوم انجام دهند. اگر بخواهید گه‌گاهی حالت افقی یا عمودی نمایشگر را عوض کنید، استفاده از این مانیتورهای قدیمی، به‌خاطر پایین بودن قیمت و احتمال آسیب کم‌تر، وجهه‌ی منطقی‌تری پیدا می‌کند. یک نمایشگر معمولی ۲۴ اینچی، در حالت عمودی (Portrait) می‌تواند فضای کافی برای فعالیت‌های اضافه مانند مطالعه‌ی آسان و دسترسی مداوم به آخرین اخبار را در اختیار کاربر قرار دهد. 

خواه کاربری تازه‌کار باشید و خواه حرفه‌ای، قطعا استفاده از دو مانیتور مزایای بسیاری برایتان به‌همراه خواهد داشت. ضمنا امروزه تمامی کارت‌های گرافیک از دو یا چند مانیتور به‌صورت همزمان پشتیبانی می‌کنند. تنظیم و استفاده از  چند نمایشگر هم کاری بسیار ساده است که در چند گام به توضیح آن می‌پردازیم:

گام اول: انتخاب مانیتور موردنیاز

بیشتر مانیتورهای جدید حاضر در بازار، تخت و دارای توانایی بالا در نمایش جزییات (HD) با نسبت تصویر ۱۶ به ۹ هستند. این نسبت تصویر، در هر دو حالت عمودی و افقی، فضای کافی در اختیار کاربران قرار می‌دهد. مثلا یک نمایشگر ۲۳.۸ اینچی مانند ایسر R240HY می‌تواند رزولوشن فول اچ‌دی یا ۱۰۸۰p را همراه با رنگ‌هایی زنده در اختیار فرد قرار دهد. طبیعتا با افزایش رزولوشن و اندازه‌ی مانیتور، قیمت آن نیز افزایش پیدا می‌کند. البته نحوه‌ی نصب و استفاده از آن‌ها تفاوتی با هم ندارد. برای بستن سیستمی با دو مانیتور، نیاز به نمایشگرهایی با اندازه‌ی بیش از ۲۳.۸ اینچ نخواهید داشت. در واقع اگر سخت‌گیر نباشید حتی می‌توانید از لپتاپ خود به‌عنوان نمایشگر دوم استفاده کنید!

ورودی مناسب کابل

نوع و کیفیت کابلی که قرار است مانیتور شما را به پورت مناسب آن متصل کند، اهمیتی به مراتب بیشتر از خود مانیتور و مشخصات سخت‌افزاری آن دارد. برخی افراد کابل‌های مختلف را با هم اشتباه می‌گیرند. این خطا می‌تواند مشکلاتی جدی ایجاد کند. برای داشتن چند نمایشگر روی یک رایانه، نخست باید اطمینان حاصل کنید که کارت گرافیک رایانه‌ی شما از چند مانیتور به‌صورت همزمان پشتیبانی می‌کند. سپس باید کابل مناسب تهیه کنید. کابل‌هایی که ممکن است هنگام اتصال یک مانیتور به رایانه‌ی خود با آن‌ها مواجه شوید، عبارت‌اند از کابل DVI که پایانه‌های پهنی دارد و اغلب سفیدرنگ است، کابل VGA که پایانه‌های پهنی دارد و اغلب آبی رنگ است، کابل HDMI و پورت نمایش (Display Port).

HDMI‌ و دیسپلی پورت دو اتصال جدیدتر برای مانیتورها محسوب می‌شوند، در حالیکه قدمت DVI و VGA از آن دو بیشتر است. دو کابل جدیدتر دارای مزایای بسیاری از جمله ارائه‌ی کیفیت تصویر بالاتر هستند. همچنین دیسپلی پورت کابلی همه‌کاره است و می‌تواند تنها با استفاده از یک تبدیل ساده، به پایانه‌های تمامی کابل‌های مذکور وصل شود.

از آنجا که اغلب اوقات هیچ کابل اضافه‌ای برای نمایشگرهای اضافه در دسترس نیست، باید نوع کابل موردنیاز برای اتصال مانیتور به رایانه را شناسایی و اقدام به خرید آن کنید. مانیتور ایسری که در بالا بدان پرداختیم، توانایی پشتیبانی از اتصال‌های VGA، DVI و HDMI را دارد.

Acer monitor / مانیتور ایسر

مانیتورها از طریق کارت گرافیک (GPU) با رایانه ارتباط برقرار می‌کننند. کارت گرافیک، قابلیت‌های پردازش گرافیکی یک رایانه را مدیریت می‌کند. بدین ترتیب بدیهی است که مانیتور هم برای کار کردن نیازمند اتصال به کارت گرافیک باشد. حتما از اتصال مانیتور به کارت گرافیک اصلی رایانه اطمینان حاصل کنید. این کارت گرافیک معمولا مجزا است و قدرت بیشتری نسبت به گرافیک مجتمع دارد.

در ادامه، توانایی مانیتور ایسر را در برقراری ارتباط با کارت گرافیک انویدیا GeForce GTX 1070 از درگاه‌های گوناگون بررسی می‌کنیم.

ports / پورت ها

در تصویر بالا، پورت ها از بالا به پایین و چپ به راست به ترتیب عبارت‌اند از دو عدد دیسپلی‌پورت، یک درگاه HDMI، یک دیسپلی پورت و و یک DVI. وجود پنج درگاه بدان معنا است که می‌توان پنج مانیتور را با کابل‌های مختلف و به‌صورت هم‌زمان به این کارت گرافیک متصل کرد. بنابراین با اینکه امکان اتصال کابل VGA به این کارت گرافیک وجود ندارد، می‌توان از هرکدام از کابل‌های HDMI، دیسپلی پورت یا DVI‌ استفاده کرد.

اگر چند مانیتور با درگاه اتصال مشابه داشته باشید، اما تنها یک درگاه از آن نوع روی کارت گرافیک رایانه‌ی شما باشد، باید از وسیله‌ای کوچک به‌نام اسپلیتر یا تقسیم‌کننده استفاده کنید. اسپلیتر یا تقسیم‌کننده، می‌تواند یک درگاه اتصال را به دو درگاه اتصال از همان نوع تبدیل کند. مثلا اگر می‌خواهید دو مانیتور را از طریق کابل HDMI به یک درگاه HDMI وصل کنید، باید از یک اسپلیتر HDMI‌ استفاده کنید. اگر پورت‌های کافی روی کارت گرافیکتان داشته باشید، نیازی به استفاده از اسپلیتر نیست؛ اما اگر تعداد پورت‌ها کمتر باشد، چاره‌ای جز استفاده از اسپلیتر نیست.

گام دوم: پیکربندی مانیتور دوم

ابتدا باید زمانی که مانیتور به کارت گرافیک وصل باشد، مانیتور و رایانه را روشن کنید و منتظر بمانید تا تصویری در مانیتور نمایش داده شود. اگر با صفحه‌ی سیاه یا خالی مواجه شدید، درستی اتصال را بررسی کنید. پس از مشاهده‌ی تصویر در مانیتور دوم، روی صفحه راست‌کلیک کنید و گزینه‌ی تنظیمات نمایشگر (Display settings) را انتخاب کنید.

monitor setup

در این مرحله باید مانند تصویر بالا، مانیتور دوم را در تنظیمات نمایشگر ببینید. ویندوز 10 تنظیمات را به این صورت درآورده است تا پیکربندی مانیتورهای مختلف برای کاربران ساده شود. ابتدا یکی از مانیتورها را در صفحه با کشیدن و رها کردن، به‌صورت دلخواه در سمت راست یا چپ دیگری قرار دهید تا جایگاه دو نمایشگر نسبت به هم تنظیم شود. اگر مانیتوری در سمت راست نمایشگر اصلی دارید، اما در سیستم، تصویر سمت چپ صفحه در آن نمایش داده می‌شود؛ تنها کافی است در این بخش نماد آن را با کشیدن و رها کردن به سمت راست نمایشگر اصلی منتقل کنید.

monitor setup

این بخش در ویندوز ۱۰ از هر دو نوع چینش افقی و عمودی نمایشگرها پشتیبانی می‌کند. بنابراین لزومی به کنارهم‌قراردادن نمایشگرها نیست و می‌توان آن‌ها را روی هم قرار داد. اگر کمی گیج شده‌اید و درست نمی‌دانید کدام نمایشگر ۱ و کدام ۲ است، کافی است روی دکمه‌ی شناسایی (identify) کلیک کنید تا مانیتورها را بشناسید.

monitor setup

پس از تعیین موقعیت مانیتورها، به پایین اسکرول کنید تا به تنظیمات رزولوشن برسید. این اصلی‌ترین گزینه‌ی موجود در تنظیمات است است که باید در مورد مانیتور اعمال شود. ویندوز ۱۰ گاهی رزولوشن نمایشگر دوم را روی میزانی کمتر از حالت پیش‌فرض تنظیم می‌کند. در صورت تمایل به دریافت خروجی تصویر بهتر، می‌توانید رزولوشن نمایشگر دوم را روی مقدار توصیه‌شده (Recommended) یا بالاتر قرار دهید.

display settings

اگر نمایشگر قدیمی و کارت گرافیک جدیدی دارید، می‌توانید در تنظیمات، رزولوشن نمایشگر را روی مقداری بیش از حداکثر رزولوشن ممکن (از نظر سخت‌افزاری) تنظیم کنید! تنظیمات را مطابق میل و نیاز خود تغییر دهید. گزینه‌ی Orientation به شما اجازه می‌دهد حالت نمایشگر خود را بین دو گزینه ی افقی و عمودی انتخاب کنید. Multiple Displays به شما اجازه می‌دهد نمایشگرهای خود را گسترش داده یا میرور (Mirror) کنید. میرور کردن به‌معنای پخش همزمان محتوای یک نمایشگر از نمایشگری دیگر است. به‌یاد داشته باشید که ابتدا باید با کلیک کردن روی نمایشگری که قصد اعمال این تنظیمات را روی آن دارید، آن را انتخاب کنید و سپس تنظیمات دلخواه را اعمال کنید. گزینه‌ی Make this my main display، موجب می‌شود برنامه‌ها روی نمایشگری که به‌عنوان نمایشگر اصلی انتخاب شده است نمایش داده شوند.

نمایش نوار وظیفه (Taskbar)

یکی دیگر از مزایای نامحسوس استفاده از چند نمایشگر، افزایش توانایی مانور کاربر روی نوار وظیفه است. اگر به کار کردن با یک دسکتاپ منظم علاقه دارید، نوار وظیفه ممکن است موجب ایجاد مزاحمت برای کارتان شود. برای تغییر یا حذف نوار وظیفه، با جستجوی عبارت Background در بخش جستجوی ویندوز، عبارت تنظیمات پس‌زمینه (Background settings) را بیابید و با یک کلیک وارد آن شوید. sms در سمت راست، گزینه‌ی نوار وظیفه را انتخاب کنید و به پایین اسکرول کنید تا به عبارت Multiple Displays برسید.

taskbar settings

برای خاموش کردن نوار وظیفه در تمامی مانیتورها به‌جز مانیتور اصلی، گزینه‌ی Show taskbar on all displays را روی حالت خاموش (Off) قرار دهید. اگر نوار وظیفه را روشن بگذارید، می‌توانید با تنظیم گزینه‌ی Show taskbar buttons on در هر مانیتور، به نوار وظیفه اجازه دهید که تمامی برنامه‌های پین‌شده یا تنها برنامه‌های در حال اجرا در آن مانیتور را نشان دهد. در بخش Combine buttons on other taskbars نیز می‌توانید انتخاب کنید که اسامی برنامه‌ها در نوار وظیفه نمایش داده شود یا خیر.

کنترل‌های خارج از پلتفرم ویندوز

اگر کاربری دو رایانه‌ی شخصی با دو سیستم‌عامل متفاوت داشته باشد و بخواهد از هردوی آن‌ها در آن واحد استفاده کند، باید چگونه عمل کند؟ این کار در نگاه اول تاحدودی غیرممکن به‌نظر می‌رسد، مگر در حالتی که کاربر با مفهوم Synergy آشنا باشد. سینرژی یک اپلیکیشن اشتراک ماوس و صفحه‌کلید است که به کاربران اجازه می‌دهد ترکیب‌های مختلفی از رایانه‌های مبتنی بر مک، ویندوز یا لینوکس را به‌صورت همزمان مورداستفاده قرار دهند.

سینرژی برای بسیاری از کاربران هیجان‌انگیز است. می‌خواهید همزمان با استفاده از رایانه‌ی ویندوی خود، یک توزیع لینوکس راه‌اندازی کنید؟ یا شاید بخواهید همزمان با استفاده از دو سیستم‌عامل مک و ویندوز و بدون جدا کردن ماوس و صفحه‌کلید از یک رایانه و اتصال آن به دیگری، یک فایل آفیس تهیه کنید. حتی ممکن است مسئول ویرایش و تصحیح محتوای تولیدشده توسط همکاران‌تان باشید و بخواهید بدون رفتن سر میز یکی از آن‌ها، فایل آفیس او را ویرایش کنید. انجام تمامی این کارها و وظایفی بیش از این‌ها با استفاده از سینرژی امکان‌پذیر است.

البته به‌یاد داشته باشید که این اپلیکیشن رایگان نیست. برای استفاده از نسخه‌ی مبتدی آن ۲۹.۹۹ دلار و برای کار با نسخه‌ی کامل آن باید ۳۹.۹۹ دلار بپردازید. سینرژی در نسخه‌ی پیشرفته، امکاناتی مانند به‌اشتراک‌گذاری کلیپ‌بورد (کپی کردن و چسباندن هر چیزی از یک رایانه در رایانه‌ای دیگر) را هم در اختیارتان می‌گذارد. البته نکته‌ی مثبت سینرژی این است که صرف‌نظر از تعداد رایانه‌هایی که دارید، تنها با یک بار خرید این اپلیکیشن می‌توانید از آن در هر رایانه‌ای استفاده کنید. در واقع شما یک بار این هزینه را می‌پردازید تا دیگر هرگز نیازی به استفاده از ماوس و صفحه‌کلید جداگانه روی رایانه‌های دیگر نداشته باشید.

اکنون که نمایشگرهای شما به‌خوبی کار می‌کنند، می‌توانید آن‌ها را بیش از پیش شخصی‌سازی کنید. تاثیر شخصی‌سازی در یک نمایشگر معمولا چندان چشمگیر نیست، اما در دو یا چند نمایشگر خود را بهتر نشان می‌دهد. با وجود چند نمایشگر شخصی‌سازی‌شده، می‌توان بدون نیاز به ایجاد وقفه در کار، از عملکرد آن‌ها آن لذت برد.

تنظیم چند تصویر زمینه

یکی از مزایای استفاده از چند نمایشگر، امکان بهره‌بردن از چند تصویر زمینه‌ی مختلف به‌صورت همزمان است. دیگر الزامی برای اکتفا به یک تصویر زمینه وجود ندارد. خوشبختانه ویندوز ۱۰ تنظیمات خوبی برای این بخش دارد. برای تنظیم چند تصویر زمینه‌ی مختلف روی چند نمایشگر متصل به یک رایانه، مجددا پنجره‌ی تنظیمات تصویر زمینه را باز کنید. سپس به پایین اسکرول کنید تا گزینه‌ی مرور (Browse) را زیر عبارت Choose your picture مشاهده کنید. روی Browse کلیک و تصویری را که می‌خواهید به‌عنوان تصویر زمینه استفاده کنید انتخاب کنید. می‌توانید این کار را برای هر مانیتور دلخواه انجام دهید.

background

پس از انتخاب تصاویر زمینه، روی تصویر کوچک‌شده‌ی آن‌ها راست‌کلیک کنید. گزینه‌هایی با مضمون «تنظیم برای تمام مانیتورها» و «تنظیم برای مانیتور X» نمایان می‌شود. مطابق میل خود یکی را انتخاب کنید.

background settings

اگرچه اپلیکیشن‌های بسیاری هستند که می‌توانند در تنظیم تصاویر زمینه‌ی چندگانه برای مانیتورهای متعدد به کاربر کمک کنند، اما ساده‌ترین و سریع‌ترین راه ممکن، استفاده از تنظیمات خود ویندوز است. در تصویر زیر، شاهد استفاده از دو تصویر زمینه‌ی معکوس هم در سیستمی با دو مانیتور هستیم.

background

اما اگر کاربر بخواهد یک تصویر زمینه‌ی فوق عریض را به‌گونه‌ای تنظیم کند که هر بخش از آن در یکی از مانیتورها قرار گیرد، باید چگونه عمل کند؟

تصویر زمینه‌ی فوق عریض

برای یافتن یک تصویر زمینه‌ی فوق عریض، از Google images استفاده کنید. با وارد کردن چند کلمه‌ی کلیدی به همراه عبارت Wide Background می‌توانید تصاویر زمینه‌ی دلخواه خود را بیابید. سپس در صفحه‌ی نتایج، در کنار گزینه‌ی تنظیمات، روی عبارت ابزارها (Tools) کلیک کنید تا فهرستی رو به پایین باز شود. از این فهرست گزینه‌ی «اندازه» را بیابید و روی آن کلیک کنید. عبارت‌های مختلفی نمایان می‌شوند که یکی از آن‌ها «بزرگتر از …» است. با حرکت دادن نشانگر ماوس روی آن، اندازه‌های مختلف تصویر نشان داده می‌شود. یکی از این اندازه‌ها را انتخاب کنید تا تصاویر مربوط در صفحه‌ی نتایج ظاهر شوند.

background finding

در نهایت مجددا به صفحه‌ی تنظیمات تصویر زمینه بازگردید و تصویر عریض دلخواهتان را از قسمت Browse انتخاب کنید. حال از بخش Choose a fit، گزینه‌ی Span را انتخاب کنید. اکنون می‌توانید تصویر عریض موردنظر را به‌صورت کشیده در چند نمایشگر ببینید.

تنظیم چند تصویر زمینه‌ی ویدیویی

اکنون که نحوه‌ی تنظیم تصویر زمینه را برای چند نمایشگر فرا گرفتید، می‌توانیم پیشرفته‌تر عمل کنیم و به‌جای تصویر از ویدیو برای پس‌زمینه استفاده کنیم. برای این کار باید از یک نرم‌افزار محبوب به‌نام Wallpape Engine‌ استفاده کنیم. این نرم‌افزار ۴ دلاری در فروشگاه استیم یافت می‌شود. برای تنظیم چند ویدیو به‌عنوان پس‌زمینه‌ی چند مانیتور، Wallpaper Engine را باز کنید. پس از باز کردن این برنامه در استیم و قرار گرفتن آیکون آن در نوار وظیفه، روی آیکون راست‌کلیک و گزینه‌ی تغییر تصویر زمینه را انتخاب کنید.

background video

پس از باز کردن برنامه، باید تمامی مانیتورها در آن نمایش داده شوند. ابتدا یکی از مانیتورها را انتخاب کنید. دو گزینه‌ی «تغییر تصویر زمینه» و «حذف تصویر زمینه» ظاهر می‌شوند. یکی از آن‌ها را انتخاب کنید. با استفاده از گزینه‌ی Layout می‌توانید یک ویدیو را به‌گونه‌ای برای پس‌زمینه انتخاب کنید که هر بخش آن در یکی از مانیتورها نمایش داده شود. پس از انتخاب هر نمایشگر، روی گزینه‌ی تغییر تصویر زمینه کلیک کنید. در همین پنجره، زبانه‌ی Workshop را انتخاب کنید. از اینجا می‌توانید ویدیوهای دلخواه خود را برای پس‌زمینه دانلود کنید.

video background

اینجا انبوهی از ویدیوهای آماده‌ی دانلود را خواهید دید. ابتدا روی ویدیوی دلخواه کلیک و سپس گزینه‌ی دانلود را در سمت راست صفحه انتخاب کنید.

video background

با کلیک کردن روی دانلود، ویدیوی موردنظر شما دانلود و از طریق زبانه‌ی نصب‌شده‌ها (installed) نصب خواهد شد. این زبانه برای ویدیوهای پس‌زمینه‌ی شما نقش کتابخانه را خواهد داشت. البته با این روش تنها می‌توانید ویدیوهای محبوب و مشهور را از طریق بخش Workshop استیم دانلود کنید. اما از طریقی دیگر می‌توانید ویدیوهای موردنظر خود را هم از طریق این اپلیکیشن نصب کنید. تنها کافی است روی گزینه‌ی Open from File در انتهای پنجره کلیک کنید و ویدیوی موردنظر خود را بیابید.

تصویر زمینه ویدیویی

سپس به زبانه‌ی نصب شده‌ها بروید و پس از تنظیم و شخصی‌سازی موارد دلخواه در سمت راست پنجره، روی OK کلیک کنید.

تصویر زمینه ویدیویی

برنامه را ببندید و تمام فرایند بالا را برای هر یک از مانیتورها تکرار کنید. پس از طی این مراحل، ویدیوهایی مسحورکننده در تمامی مانیتورهای خود خواهید داشت. البته به‌خاطر داشته باشید که با تنظیم ویدیوهای پس‌زمینه، به‌دلیل اشغال بخشی از توان پردازنده و کارت گرافیک، عملکرد کلی رایانه‌ی شما افت خواهد کرد و ممکن است سرعت برنامه‌های در حال اجرا در پس‌زمینه افت کند. با این حال اگر کارت گرافیک رایانه‌ی شما قدرتمند است، بهتر است از این ویدیوهای زیبا لذت ببرید.

Rainmeter

Rainmeter یکی از محبوب‌ترین ابزارهای شخصی‌سازی دسکتاپ است. این اپلیکیشن به کاربران اجازه می‌دهد که به‌راحتی پیکربندی ساده یا پیچیده‌ای از چند مانیتور و یک رایانه ایجاد کنند. ابتدا این اپلیکیشن را دانلود و نصب کنید. سپس وقتی پوسته‌ی مدنظرتان مانند همیشه بالا می‌آید، آن را بکشید و در مانیتورهای دلخواه رها کنید.

Rainmeter

این اپلیکیشن پیکربندی‌هایی را که انجام داده‌اید، ثبت می‌کند و به شما اجازه می‌دهد از پوسته‌های دلخواه خود در مانیتورهای مختلف استفاده کنید.

هر کاربری ممکن است به چند مانیتور نیاز داشته باشد

استفاده‌ی همزمان از دو مانیتور، مانند استفاده از درایوهای SSD‌ است. کاربر پیش از خریدن یک حافظه‌ی SSD، آن را اتلاف سرمایه می‌داند، اما به‌محض تهیه‌ی یکی از آن‌ها، ناگهان احساس می‌کند به تعداد بیشتری نیاز دارد! ممکن است بخواهید بازدهی و بهره‌وری کار خود را افزایش دهید، یا شاید فقط می‌خواهید هیجان پیکربندی چند مانیتور با یک رایانه را تجربه کنید. برای بهبود فضای کاری خود می‌توانید با استفاده از یک مانیتور اضافه، تغییرات کوچکی اعمال کنید و لذت استفاده از یک سیستم با چند مانیتور را تجربه کنید.

در پایان از شما دعوت میکنیم برای اطلاع از مشخصات فنی و قیمت مانیتورهای مختلف برندهایی نظیر الجی، سامسونگ، بنکیو، فیلیپس و ایسوس از بخش دیتابیس محصولات زومیت استفاده کنید.

پهپاد یا کوادکوپتر چیست و هنگام خرید آن به چه نکاتی توجه کنیم | راهنمای خرید رایگان

پهپاد یا کوادکوپتر چیست و هنگام خرید آن به چه نکاتی توجه کنیم | راهنمای خرید رایگان

امروزه پهپادها کاربردهای گسترده‌ای پیدا کرده‌اند و ممکن است در فیلمبرداری از مراسم‌های مختلف یا عکس‌برداری از مناطق عملیاتی شاهد استفاده از آن‌ها بوده باشید؛ اما حقیقت این است که پهپادها یا کوادکوپترها که گونه‌ای از این پرنده‌ها هستند، هنوز در ابتدای راه خود بوده و می‌توانند در آینده کاربردهای گسترده‌تری پیدا کنند. مثلا تصور کنید که با یک کوادکوپتر بتوانید زمینی زراعی را آبیاری کنید یا مثلا در مواقع لزوم به مناطق زلزله‌زده کمک‌رسانی کنید؛ اما مسیری که پهپادها طی کرده‌اند تا امروز حتی به‌عنوان اسباب بازی نیز در دسترس باشند بسیار جالب توجه است.

تاریخچه‌ی پهپاد

پهپاد (drone) که مخفف پرنده‌ی هدایت پذیر از دور است، دسته‌بندی‌های متعددی دارد. نوعی پهپاد وجود دارد که کاملا خودران است و اساسا نیاز به دخالت انسان ندارد. نوع دیگر، پرنده‌ای با قابلیت کنترل از راه دور توسط انسان است. در این حالت خلبان روی زمین حضور دارد و به صورت مستقیم یا از طریق نمایشگر یا حتی عینک هوشمند به بررسی مسیر و کنترل پهپاد می‌پردازد. پهپادهای یادشده هرکدام از فناوری‌هایی مختلف با پتانسیل‌های متفاوتی بهره می‌برند؛ اما هردو پهپاد نامیده می‌شوند و در این مقاله یکسان فرض می‌شوند.

ایده‌ی کلی پهپاد حدود یک قرن است که موجودیت دارد. بشر پس از اختراع انواع هواپیما به این فکر افتاد که تمامی روش‌های پرواز با درصدی از خطر همراه است؛ بنابراین بهتر است هواپیمای بدون سرنشین تولید کند.

مقاله‌های مرتبط:

از جمله اولین محصولات با قابلیت کنترل از راه دور می‌توان به قایق کوچک نیکولا تسلا به نام teleautomation اشاره کرد که در سال ۱۸۹۸ رونمایی شد که توسط فرکانس‌های رادیویی کنترل می‌شد. نمونه‌ی دیگر موشکی بود به نام Kettering Bug که در دوره‌ی جنگ جهانی اول توسژ چارلز کترینگ ساخته شد؛ اما لقب اولین پرنده با قابلیت کنترل از راه دور را می‌توان به Queen Bee اختصاص داد. ارتش بریتانیا در حدود سال ۱۹۳۰ در عملیاتی نظامی از آن استفاده کرد.

پهپادها اساسا پروژه‌ای نظامی بودند و تا ده‌ها سال کاربرد آن‌ها به همین حوزه محدود می‌شد؛ چرا که جثه‌ی کوچک آن‌ها مناسب عملیات شناسایی و جاسوسی بود و در صورت پرواز بر فراز آسمان مناطق استراتژیک دشمن، به سختی قابل رؤیت بودند و حتی در صورت رؤیت و انهدام، تنها ضرر وارده، ساخت پهپادی دیگر بود و خسارت جانی در کار نبود. بعدها، نظامیان بمب‌ها را به پهپادها اضافه کردند تا بتوانند در یک حرکت هدف را شناسایی کرده و عملیات بمباران را نیز انجام دهند. پهپادهای نظامی Predator اولین بار در حدود سال ۱۹۹۰ به پرواز در آمدند و از آن زمان تاکنون میلیون‌ها ساعت پرواز کرده‌اند و سبک جنگ‌های آمریکا را تغییر داده‌اند. ارتش آمریکا با استفاده از این پهپادها خسارات جانی خود را کاهش داده است؛ هرچند که این پهپادها نمی‌توانند مانند انسان تصمیمات لحظه‌ای وابسته به شرایط بگیرند. به همین دلیل، حملات پهپادهای Predator هرچند بسیار دقیق است؛ اما تا کنون جان صدها غیرنظامی را گرفته است.

از سوی دیگر، پهپادهایی که به‌منظور استفاده‌ی کاربر عادی طراحی شده‌اند، قدمت چندانی ندارند. کمتر از ۱۰ سال پیش، برخی تولیدکنندکان اسباب‌بازی متوجه شدند که گوشی‌های موبایل تمام تجهیزات لازم برای کنترل یک محصول از راه دور را دارند؛ بنابراین، گوشی‌ها را به هواپیماهای خود متصل کردند تا امکان کنترل هواپیمای اسباب‌بازی توسط موبایل فراهم شود. بعضی شرکت‌های دیگر از حسگرهایی مانند شتاب‌سنج و جهت‌یاب و یک پردازنده‌ی کوچک برای مدیریت این حسگرها استفاده کردند و این محصولات را تا حد زیادی ارتقاء دادند. پیشرفت صنعت گوشی هوشمند باعث کاهش قیمت حسگرهای فوق و عملکرد بهینه‌تر آن‌ها شد. امروزه شاید افرادی که کمی با الکترونیک و کدنویسی آشنایی داشته باشند بتوانند با هزینه‌ی نسبتا کم پهپاد ساده‌ای برای خود بسازند‌.

ساز و کار پهپادها

DJI Drone

پهپادها به‌طور کلی از اجزای زیر تشکیل می‌شوند.

کنترلر اصلی

عضو اصلی سیستم کنترل پرواز در کوادکوپترها کنترلر اصلی یا همان مغز این محصولات است. کنترلر اصلی، رایانه‌ای کوچک است که عموما به زبان لینوکس نوشته می‌شود و به نرم‌افزارهایی اختصاصی برای کنترل وسیله‌ی پرنده مجهز است. در برخی موارد حتی کاربر می‌تواند با استفاده از یک SDK نرم‌افزار دلخواه خود را نیز طراحی کرده و در این محصولات اجرا کند. در برخی طراحی‌ها، کنترلر اصلی یا MC ماژولی مجزا است که دارای پورت‌های اتصال است. در مواردی که برای کاربر معمولی طراحی می‌شوند و معمولا سازوکار ساده‌تری دارند، معمولا یک بورد مداری واحد یا PCB وجود دارد که کنترلر اصلی، حسگرها و کنترلرهای سرعت الکترونیکی و سایر قطعات الکترونیکی لازم برای پرواز را شامل می‌شوند.

کنترلر صلی پهپاد

در مدل‌هایی که طراحی‌های ماژولار دارند، امکان اتصال از نوع SATA نیز فراهم است و می‌توان از این طریق دستگاه را آپگرید کرد. به علاوه، قابلیت ماژولار بودن امکان ارتقا بخش‌های مختلف دستگاه را فراهم می‌کند.

سنسورها

سنسورهای پهپاد

برای این‌که کنترلر اصلی به‌درستی عمل کند، نیاز به اطلاعات مکانی دقیق پهپاد دارد. این اطلاعات معمولا از طریق گروهی از حسگرها شامل شتاب‌سنج، IMUها و ژیروسکوپ‌ها تهیه و ارسال می‌شود. در برخی موارد، یک سیستم معلق اپتیکال و سیستم مکان‌یابی GPS نیز به کمک حسگرهای یادشده می‌آیند. به‌طور کلی، سنسورها به وسیله‌ی پرنده می‌گویند که شتاب آن با چه سرعتی در حال تغییر است، پهپاد در چه جهتی در حال حرکت است و چقدر از زمین ارتفاع دارد. پهپادهای حرفه‌ای که مجهز به دوربین‌های باکیفیت هستند دارای سیستم لرزشگیری به نام گیمبال (gimbal) هستند.

کنترلرهای سرعت الکترونیکی (ESC)

کنترلر سرعت پهپاد

هر موتور پهپاد به یک ESC مجهز است. در ساده‌ترین شکل، ESC جریانی که به هر یک از موتورها وارد می‌شود را تنظیم می‌کند. در سیستم‌های پیچیده‌تر، گاهی عملکرد کنترلر اصلی نیز توسط ESC تعیین می‌شود. این مسئله باعث می‌شود که در مدل‌هایی که از شش روتور یا بیشتر بهره می‌برند، در صورت از کار افتادن یک روتور (چرخاننده)، بازخورد آن به کنترلر اصلی رسیده و پرواز ادامه یابد و فرود با امنیت انجام بگیرد.

دریافت‌کننده

دریافت کننده پهپاد

دریافت‌کننده‌ی رادیویی با کنترلر داخل پهپاد جفت می‌شود تا ارسال و دریافت اطلاعات و دستورات را انجام دهد. دریافت‌کننده‌های جدید معمولا در فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز کار می‌کنند. فرکانس معمولی که سایر سیستم‌های رادیویی مانند Wifi از آن استفاده می‌کنند.

موتورها

موتور پهپاد

در بسیاری موارد، موتورها همان نمونه‌های معمول دنیای فناوری هستند که به صورت جفت جفت بسته شده و کار می‌کنند؛ این یعنی هر جفت دارای یک موتور با چرخش ساعت‌گرد و یک موتور با چرخش پادساعت‌گرد است. در تعویض موتور پهپادها باید دقت کرد موتور جدید چه نوع چرخشی دارد و آیا از این لحاظ با جفت خود سنخیت دارد یا خیر. این مسئله ممکن است کمی گمراه‌کننده باشد؛ چرا که طراحی ملخک‌ها بر اساس جهتی که بسته می‌شوند انجام می‌گیرد، نه جهت چرخش آن‌ها که معمولا در جهت عکس است.

ملخک‌ها

ملخک پهپاد

در پهپادهای سبک‌وزن از ملخک‌های پلاستیکی استفاده می‌شود. این ملخک‌ها به دلیل پلاستیکی بودن انعطاف‌پذیر بوده و در مقابل شکستگی مقاوم هستند. مدل‌های سنگین‌تر از فیبر کربن یا مواد خشک‌تر بهره می‌برند که می‌توانند بسیار خطرناک و حتی کشنده باشند. به همین جهت کاربری که از آن‌ها استفاده می‌کند باید باتجربه بوده و محتاط عمل کند؛ در عوض تنها فایده‌ی استفاده از این ملخک‌ها عملکرد بهتر نسبت به ملخک‌ها پلاستیکی در پهپادهای دارای روتورهای متعدد است.

فرستنده

فرستنده پهپاد

برای بسیاری از لوازم هوشمند و اسباب‌بازی‌ها و پهپادهای پرنده، فرستنده در واقع ترکیبی از یک اپلیکیشن موبایل و یک گوشی یا تبلت مجهز به Wifi است. مثلا شرکت Parrot، برای کنترل تمامی کوادکوپترهای خود از وای‌فای استفاده می‌کند. در سوی دیگر، پهپادهایی مانند Spektrum و Futaba وجود دارند که به دریافت کننده مجهز بوده و می‌توانند بازه‌ی وسیعی از ارسال‌کننده‌ها را پشتیبانی کنند. این مسئله دست کاربر را در انتخاب بهترین فرستنده باز می‌گذارد تا بتواند بسته به قابلیتی که انتظار دارد یا بودجه‌ای که در اختیار دارد، مدل مطلوب را انتخاب کند؛ البته باید دقت کنید که معمولا با فرستنده‌ی یک برند، فقط محصولات همان برند را می‌توانید کنترل کنید. پهپادهایی که به صورت یک پکیج عرضه می‌شوند، فرستنده را نیز در داخل جعبه‌ی خود دارند. به این‌گونه پهپادها «آماده‌ی پرواز» گفته می‌شود و مناسب افراد تازه‌کار طراحی شده‌اند.

فرستنده‌ها می‌توانند آن‌قدر ساده باشند که تنها دو جوی استیک را در خود جای دهند، یا آن‌قدر حرفه‌ای و پیچیده باشند که به تعداد زیادی دکمه و نمایشگر و حافظه‌ی قابل ارتقاء مجهز باشند؛ اما مهم‌ترین مسئله در انتخاب فرستنده، سازگاری آن با پهپاد شما است.

بال ثابت در برابر بال گردان

پهپادها یا پرنده‌های بی‌سرنشین در اشکال و ابعاد گوناگون وجود داشته و هریک نقاط قوت و ضعف خود را دارند. در واقع همین ویژگی‌های مثبت و منفی است که باید هنگام خرید در نظر گرفته شوند تا بهترین انتخاب صورت گیرد.

در حال حاضر هواپیماهای کنترلی به دو دسته‌ی عمده تقسیم می‌شوند؛ بال‌ثابت (fixed wing) و بال‌گردان (rotary wing). همان‌طور که احتمالا حدس زده‌اید، هریک از این دو دسته‌ی کلی به تعداد زیادی زیرمجموعه تقسیم می‌شوند که آن زیرمجموعه‌ها نیز بر اساس ویژگی‌ها در دسته‌های جداگانه قرار می‌گیرند؛ ولی ما در این مقاله به تفاوت‌های عمده‌ی دو دسته‌ی یادشده می‌پردازیم.

پهپادهای بال ثابت

در این نوع پهپادها که در واقع هواپیماهای بدون سرنشینی با قابلیت کنترل از راه دور به حساب می‌آیند، ملخک‌ها، جای خود را به بال‌ها خشک و ثابتی داده‌اند که با دامنه‌ی حرکت کم و به کمک سرعت و فشار هوا پرواز را ممکن می‌کنند. در واقع سرعت حرکت پرنده به سمت جلو و حرکت جزئی بال به سمت بالا باعث می‌شود دستگاه به پرواز در بیاید.

پهپاد بال ثابت

کنترل این دستگاه‌ها به واسطه‌ی کنترل سطوحی که در بال قرار گرفته است صورت می‌گیرد. این سطوح از قدیم به نام‌ها شهپر، بالابر و سکان شهرت یافته‌اند و به ترتیب وظیفه‌ی حرکت افقی، عمودی و گردشی پرنده را بر عهده دارند.

برتری عمده‌ی پهپاد بال‌ثابت این است که از ساختار ساده‌تری نسبت به بال متحرک یا گردان برخوردار است. این ساختار ساده‌تر باعث می‌شود نگهداری و تعمیر این نوع آسان‌تر و کم‌هزینه‌تر باشد. مهم‌تر از آن، ساختار ساده، آیرودینامیک بهینه‌تری را به همراه دارد که پروازهای طولانی‌تر در سرعت‌های بالاتر را در هر پرواز سبب می‌شود.

نکته‌ی قوت دیگر بال‌ثابت‌ها این است که به دلیل شاخصه‌های پروازی خاص بال‌ها مصرف انرژی در آن‌ها بسیار کم است.

به علاوه قدرت ترابری بال‌ثابت‌ها نیز بسیار بالا بوده و می‌توانند با مصرف باتری اندک، دوربین‌های بزرگ‌ را با خود حمل کنند.

پهپاد بال ثابت

تنها نقطه ضعف پهپادهای بال‌ثابت این است که برای به پرواز در آمدن و همچنین فرود نیاز به محوطه‌ای آزاد مانند باند فرودگاه دارند. این پرنده‌ها برای کنده شدن از زمین نیاز به سرعت حرکت رو به جلو دارند و از فشار هوا برای به پرواز در آمدن استفاده می‌کنند. بنابراین، نمی‌توانند مانند بال‌متحرک‌ها از نقطه‌ای بلند شده و در نقطه‌ای فرود بیایند.

پهپادهای بال متحرک یا بال گردان

پهپادهای بال متحرک یا روتاری دارای ۲ یا سه ملخک هستند که حول محور یک میله می‌چرخند. به این عناصر گردان روتور می‌گویند. پهپادهای بال‌ثابت در انواع و اقسام مختلف وجود دارند و هلی‌کوپتر (تک روتور)، ترایکوپتر (سه روتور)، کوادکوپتر (چهار روتور)، هگزاکوپتر (شش روتور) و اکتاکوپتر (هشت روتور) از جمله‌ی این نوع پهپادها هستند. در ایران به دلیل رواج مدل چهار روتور، کوادکوپتر و پهپاد تقریبا هم‌ردیف هم به کار رفته و به یک منظور استفاده می‌شوند. به همین دلیل ما نیز در این مقاله این دو اسم را به جای هم به کار بردیم؛ اما واقعیت این است که کوادکوپتر نوعی پهپاد است که از چهار روتور یا بال گردان برخوردار است.

پهپادهای بال متحرک تنوع بسیاری دارند؛ مثلا مدل X8 شامل کوادکوپتری می‌شود که دو روتور دوقلو در دو سمت خود دارد.

در پهپادهای بال متحرک، برعکس بال‌ثابت‌ها، نیازی به نیروی حرکت به سمت جلو و فشار هوا نیست، بلکه این روتورها هستند که با چرخش خود نیروی هوای لازم جهت کنده شدن از زمین را ایجاد می‌کنند.

کنترل پهپادهای بال‌گردان به واسطه‌ی حالت‌ها مختلف وارد کردن دو نیروی پرتاب و گشتاور صورت می‌گیرد. برای مثال، وقتی کوادکوپتری به سمت پایین حرکت می‌کند یعنی روتورهای پشتی نیروی پرتاب بیشتری از روتورهای جلویی تولید می‌کنند. بنابراین، پشت پرنده به دلیل ایجاد نیروی رانش بیشتر بالا می‌آید و دماغه‌ی دستگاه به سمت پایین هدایت می‌شود و حرکت به پایین اتفاق می‌افتد. از طرفی، برای حرکت گردشی از گشتاور استفاده می‌شود؛ به این شکل که روتورهایی که در قطر هم قرار دارند اگر با نیروی برابر گردش نکنند نوعی عدم توازن به وجود می‌آورند که باعث چرخش دستگاه روی محور عمودی می‌شود.

بزرگترین برتری بال‌متحرک‌ها نسبت به بال‌ثابت‌ها عدم نیاز به فضای باز جهت تیک آف یا بلند شدن است. بنابراین، کاربر می‌تواند در فضاهای نسبتا محدود نیز پهپاد خود را بلند کرده و بنشاند. قابلیت‌هایی مانند معلق ماندن در هوا و مانورهای متنوع بازه‌ی کارایی بال‌متحرک‌ها را بسیار گسترده‌تر از بال‌ثابت‌ها کرده است.

از سوی دیگر، پیچیدگی ساختار بال‌گردان‌ها و قطعات مکانیکی و الکترونیکی متعدد آن‌ها، نگهداری، تعمیر این پرنده‌ها را نسبت به بال‌ثابت‌ها دشوارتر کرده و هزینه‌های زیادی در بر دارد.

در نهایت، به دلیل سرعت پایین و کوتاه بودن زمان هر پرواز، کاربر مثلا برای انجام یک بررسی جغرافیایی از یک منطقه مجبور است چندین مرتبه پرواز را تکرار کند که این مسئله نیز باعث هدررفت زمان و افزایش هزینه‌های عملیاتی می‌شود.

در مجموع برتری‌های مهم مدل بال‌متحرک نسبت به بال ثابت منجر به تنوع و محبوبیت بیشتر این مدل شده است و ما نیز به همین دلیل، در این راهنمای خرید از زومیت به بررسی انواع پهپادهای بال‌متحرک می‌پردازیم.

ویژگی‌های مهم در پهپادها

پهپاد Anafi / drone

بسیاری از افراد هنگام خرید پهپاد نمی‌دانند به چه نکاتی توجه کنند و به دنبال چه قابلیت‌هایی باشند. در ادامه به فهرست کردن قابلیت‌های مهم پهپادها، نحوه‌ی کار و فایده‌ی هر یک می‌پردازیم.

زمان پرواز

بسته به این‌که پهپاد شما از چه نوعی است و حجم باتری آن چقدر است، زمان پرواز بین ۵ تا ۳۰ دقیقه متغیر است. مبتدی‌ترین پهپادها زمان پروازی در حدود پنج تا ۱۰ دقیقه دارند؛ اما باتری آن‌ها به‌سادگی قابل‌ تعویض است. با توجه به قیمت پایین باتری این رده از پهپادها، کاربران معمولا سه یا چهار باتری اضافه با خود دارند و هنگام خالی شدن باتری، برای ادامه‌ی پرواز از آن‌ها استفاده می‌کنند؛ اما در مورد پهپادهای سنگین‌تر و گران‌تر، لوازم جانبی نیز گران‌تر هستند. با این وجود، اگر تمایل دارید، می‌توانید باتری اضافه تهیه کرده و زمان پرواز خود را افزایش دهید؛ چرا که تمام شدن باتری وسط فیلمبرداری و بازگشت به منزل جهت شارژ کردن می‌تواند بسیار آزاردهنده باشد.

دوربین

همکاری DJI با هسل بلاد

دوربین تقریبا عضو ثابت تمامی پهپادها به حساب می‌آید. در پهپادهای ارزان‌تر، دوربین به‌عنوان یک افزونه عرضه می‌شود و بستگی به شما دارد که بخواهید آن را نصب کنید. در صورت عدم استفاده از دوربین، می‌توانید چند دقیقه‌ای به زمان پرواز پهپاد خود اضافه کنید. بنابراین، اگر قصد عکاسی و فیلمبرداری ندارید، توصیه می‌شود آن را جدا کرده و وزن کلی دستگاه را کاهش دهید؛ اما یکی از جذاب‌ترین کاربردهای پهپادها همین قابلیت عکاسی و فیلمبرداری است. برخی پهپادها دارای دوربین اختصاصی متصل‌به‌بدنه هستند و در برخی دیگر می‌توان دوربین دلخواه را در دستگاه تعبیه کرد.

بسته به سازنده‌ی پهپاد، ویژگی‌هایی شامل ISO، سرعت شاتر، اندازه‌ی عکس و ویدیو و… ممکن است در دسترس باشند.

ارتفاع پرواز

پهپادها از لحاظ ارتفاع پرواز نیز با یکدیگر مقایسه می‌شوند و ممکن است در دسته‌بندی‌هلی جداگانه قرار بگیرند. بلندپروازترین پهپادها می‌توانند تا ارتقاع ۱۱ هزار پایی نیز پرواز کنند؛ البته ما در مورد پهپادهای کاربری صحبت می‌کنیم و پهپادهای نظامی شرایط کاملا متفاوتی دارند. پهپادهای کاربری اصولا نباید خیلی بلند پرواز کنند؛ چرا که ممکن است در پرواز هواپیماها اختلال ایجاد کنند. به علاوه اگر پهپادی در ارتفاع خیلی بالا از کنترل خارج شود، سقوط سنگینی خواهد کرد و در صورت فرود آمدن روی کسی می‌تواند منجر به مرگ او شود.

فایده‌ی پهپادهای بلندپرواز عمدتا در فیلمبرداری‌های هوایی در حوزه‌ی سینما یا صنعت است. پهپادهای بلندپرواز معمولا از ژیروسکوپ ۶ محوره برخوردار هستند و این یعنی فیلمبرداری با این پهپادها در مقایسه با حالتی که فیلمبردار از داخل هلی‌کوپتر فیلمبرداری کند، بسیار باکیفیت‌تر از کار در می‌آید.

در مصارف صنعتی، بررسی سایت پروژه برای طرح‌ریزی و نقشه‌کشی به کمک پهپادهای بلندپرواز صورت می‌گیرد. پهپادهای DJI سری Phantom جزو پهپادهای بلندپرواز باکیفیت در دنیا به شمار می‌آیند.

ظرفیت حمل بار

از دیگر ویژگی‌هایی که هنگام خرید باید مد نظر قرار داد، ظرفیت حمل بار است. بسیاری از پهپادهای مبتدی نهایتا تا ۲۰۰ گرم بار را می‌توانند حمل کنند. البته این مقدار برای حمل یک دوربین GoPro کافی است؛ اما چنان‌چه قصد استفاده‌ی حرفه‌ای مثل فیلمبرداری از مراسم و… دارید باید به فکر تهیه‌ی پهپادی باشید که ظرفیت حمل بار بیشتری داشته باشد تا مثلا دوربین DSLR خود را با خیال آسوده به آن بسپارید.

ظرفیت حمل بار در پهپادها به موارد متعددی بستگی دارد. مهمترین عامل را می‌توان قدرت موتور یا همان نیروی رانش و کندن از زمین دانست. به همین دلیل معمولا در پهپادهایی که ظرفیت حمل بار بالایی دارند از تعداد روتور بیشتری استفاده می‌شود. استحکام بدنه‌ی پهپاد و پایین بودن وزن آن نیز تأثیر زیادی در شاخصه‌ی یادشده دارند. همچنین، وقتی تعداد روتورها افزایش یابد و گردش با تمام قدرت انجام گیرد، طبیعی است که مصرف باتری نیز افزایش می‌یابد؛ بنابراین ظرفیت باتری نیز در میزان قابلیت حمل بار تأثیر دارد که این شاخصه خود باعث افزایش وزن دستگاه نیز می‌شود.

در رده‌ی پهپادهای مبتدی، مدل X8C که محبوبیت خاصی هم دارد، با وجود قیمت پایین، می‌تواند حدود ۲۰۰ گرم بار را حمل کند. این یعنی مثلا می‌توانید دوربین اکشن GoPro را به آن متصل کنید و از فیلمبرداری هوایی باکیفیت لذت ببرید.

Syma X8C

در رده‌های حرفه‌ای معمولا DJI حرف اول را می‌زند. DJI S900 نام پهپادی از این شرکت است که به منظور حمل بار تولید شده است و با شش ملخکی که دارد می‌تواند تا ۳ کیلوگرم بار را جابه‌جا کند. این ظرفیت بسیار بیشتر از چیزی است که برای حمل یک دوربین دیجیتال حرفه‌ای به آن نیاز دارید. بدنه‌ی دستگاه یادشده از فیبر کربن ساخته شده است و این یعنی در عین سبکی استحکام بالایی دارد. باتری S900 ظرفیتی معادل ۱۶ هزار میلی‌آمپر ساعت داشته و می‌تواند به مدت ۱۸ دقیقه این پهپاد را در آسمان به پرواز در بیاورد.

DJI S900

دی‌جی‌آی مدل‌های بالاتری از این محصول را نیز تولید کرده است. مثلا S1000 با هشت روتور می‌تواند تا سقف پنج کیلوگرم بار را حمل کند. بدنه‌ی این پهپاد نیز از جنس فیبر کربن بوده با داشتن باتری ۱۶ هزار میلی‌آمپری قادر است تا سقف ۱۵ دقیقه پرواز کند.

حالت هدلس
DJI Drone

همان‌طور که می‌دانید، هر پهپاد دارای پیشانی و پشت است. وقتی شما پشت سر پهپاد قرار می‌گیرید، فشردن کلید یا استیک حرکت به چپ روی ریموت باعث حرکت پهپاد به سمت چپ می‌شود؛ اما وقتی پهپاد می‌چرخد و روبه‌روی شما قرار می‌گیرد، استیک ریموت و پهپاد عکس یکدیگر عمل می‌کنند؛ این یعنی فشردن کلید حرکت به چپ، پهپاد را به سمت راست هدایت خواهد کرد و بالعکس. این اتفاق می‌تواند مخصوصا برای افراد تازه‌کار بسیار گمراه‌کننده و دردسرساز باشد.

با فعال کردن حالت هدلس این مسئله به‌سادگی حل می‌شود. مادامی که این حالت فعال است، تحت هرشرایطی کلید چپ پهپاد شما را به سمت چپ و کلید راست آن را به سمت راست هدایت خواهد کرد.

قابلیت بازگشت به مبدا

پهپاد

این ویژگی همان کاری را انجام می‌دهد که از نام آن برمی‌آید؛ در صورت داشتن این ویژگی، با فشردن یک کلید، پهپاد شما به نقطه‌ای که از آن به پرواز در آمده بود بازمی‌گردد. چنین قابلیتی برای مواقعی که پهپاد از دیدرس شما خارج شده است می‌تواند بسیار مفید باشد؛ البته عملکرد بازگشت به مبدأ در پهپادهای گران‌قیمت مجهز به GPS با عملکرد بازگشت به مبدأ در پهپادهای مبتدی ارزان‌قیمت بسیار متفاوت است.

در پهپادهای مجهز به GPS، قبل از شروع پرواز باید اجازه دهید تا اتصال کامل بین دستگاه و ماهواره‌های GPS برقرار شود. این‌کار باعث می‌شود، پهپاد بداند قبل از پرواز دقیقا کجا قرار داشته است. در این‌صورت با فشردن کلید بازگشت به مبدأ، دقیقا می‌داند به کجا بازگردد.

در سوی دیگر، استفاده از این ویژگی در کوادکوپترهای ارزان‌قیمت بدون ماژول GPS انجام می‌گیرد و وابسته به حالت هدلس است. در این دستگاه‌ها فشردن کلید بازگشت به مبدأ صرفا پهپاد را به عقب می‌راند و در صورتی که بدون فعال بودن حالت هدلس از آن استفاده شود ممکن است دستگاه در جهت عکس حرکت کند و مجبور به تعقیب و گریز آن شوید.

گیمبال سه‌محوره

پهپاد

گیمبال دستگاهی است که با چرخش روی محور خود لرزش‌های دوربین را خنثی می‌کند. گیمبال در سه محور گردشی، بالا و پایین لرزشگیری را انجام می‌دهد و به ضبط ویدیوی شفاف‌تر کمک می‌کند. ویدیوی زیر به وضوح تأثیر گیمبال در فیلمبرداری را به تصویر می‌کشد.

حالت تعقیب کاربر یا Follow Me

پهپادهایی که به این حالت مجهز هستند، می‌توانند پشت سر شما حرکت کرده و می‌توانند از شما فیلمبرداری کنند. برخی پهپادها به میکروفن نیز مجهز هستند و این یعنی همزمان می‌توانید پهپاد را دنبال خود راه بیاندازید و از مکان‌های تفریحی گزارش تهیه کنید.

بُرد یا گستره‌ی کنترل

بُرد یک پهپاد به حداکثر فاصله‌ای که در آن قادر به کنترل پهپاد باشید اطلاق می‌شود. بهتر است قبل از خرید، به هدف خود از خرید پهپاد فکر کنید. برد یا گستره‌ی کنترل پهپادها محصول به محصول متفاوت است و معمولا برای کوادکوپترهای مبتدی بین ۵۰ تا ۱۰۰ متر و برای محصولات پیشرفته‌ای مثل DJI Phantom 4 در حدود ۵۰۰۰ متر است.

قابلیت کنترل با گوشی هوشمند

پهپادهایی وجود دارند که به راحتی می‌توان آن‌ها را به کمک یک اپلیکیشن کنترل کرد. این پهپادها معمولا از بلوتپث یا WiFi برای برقراری اتصال با گوشی هوشمند استفاده می‌کنند. به همین دلیل یکی از نقاط ضعف آن‌ها در مقایسه با کنترلرهای رادیویی ملقب به RC را می‌توان بورد کوتاه ارتباط بین دستگاه و گوشی دانست.

مشکل دیگر هنگام کار با این نوع پهپادها صفحه‌ی لمسی گوشی است. در کنترل پهپاد، چنان‌چه دست شما ناحیه‌ای از صفحه‌ی لمسی را به اشتباه لمس کند ممکن است پهپاد خود را از دست بدهید. بنابراین، هرچند این امکان به دلیل عدم نیاز به کنترلر مجزا، می‌تواند جذاب باشد، در مقایسه با ریموت کنترل‌هایی که روی فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز کار می‌کنند و بورد زیادی دارند گزینه‌ی ضعیف‌تری به حساب می‌آیند.

DJI Spark Remote Controller

بهترین گزینه‌ها از نقطه‌نظر یادشده، پهپادهایی هستند که از هر دو نوع سیستم کنترل از راه دور یادشده پشتیبانی می‌کنند. بنابراین اگر محدودیت خاصی از لحاظ هزینه ندارید، بهتر است دنبال گزینه‌ای باشید که ضمن داشتن کنترلر اختصاصی، از اتصال با گوشی هوشمند نیز پشتیبانی کند. برای نمونه، مدل Spark از محصولات DJI از این قابلیت برخوردار است.

مقاله‌های مرتبط:

لوازم یدک

پس از انتخاب پهپاد ایده‌آل خود، بهتر است بررسی کنید که آیا لوازم آن در بازار موجود است یا خیر؛ چرا که در بسیاری مواقع ممکن است با یک تصادف ساده نیاز به تعویض ملخک‌ها، موتورها، دوربین یا پایه‌ها پیدا کنید. بنابراین، بهتر است مدلی را انتخاب کنید که لوازم یدک آن به اندازه‌ی کافی در دسترس باشد.

انواع پهپاد از لحاظ کاربری

پهپادها از لحاظ کاربری یا در واقع هدفی که از خرید پهپاد دارید، به چهار دسته‌ی کلی پهپادهای مبتدی، سرگرمی، حرفه‌ای یا دوربینی و مسابقه‌ای تقسیم می‌شوند. در ادامه توضیح هر دسته، یکی از بهترین محصولات در هر رده را معرفی می‌کنیم.

۱. پهپادهای مبتدی

این پهپادها قیمت معقولی دارند و مخصوص انجام پروازهای کوتاه با بُرد کوتاه طراحی شده‌اند. به پرواز در آوردن این پهپادها آسان است و مقاومت دستگاه در برابر تصادف‌های جزئی قابل‌قبول است. همچنین خرید لوازم جانبی برای این دستگاه‌ها به دلیل قیمت پایین آن‌ها آسان‌تر است.

پهپاد

یکی از بهترین پهپادهای رده‌ی مبتدی Altair AA180 است. این پهپاد که به دوربین زاویه‌ی اول شخص نیز مجهز است تنها ۱۲۹.۸۰ دلار قیمت دارد و برای کسی که می‌خواهد اولین پهپاد خود را تهیه کند گزینه‌ی مناسبی به شمار می‌رود. پهپاد یادشده کوچک بوده و ابعاد آن معادل ۱۸ در ۲۰ در ۴.۵ سانتی‌متر است و تنها ۸۵ گرم وزن دارد. این یعنی می‌توانید برای تفریح یا تمرین، Altair AA180 را در داخل منزل نیز به پرواز در بیاورید.

پهپاد نام‌برده به مدت ۱۰ دقیقه پرواز مداوم را به شما ارائه می‌کند و در صورت روبه‌اتمام بودن باتری یا خارج شدن پهپاد از گستره‌ی کنترل، هشدار می‌دهد. پهپاد شرکت Altair به حالت هدلس (headless) نیز مجهز است تا کاربر مبتدی با اشتباه گرفتن جهات، پهپاد را به اطراف نکوبد. گستره‌ی کنترل این محصول حدودا ۱۰۰ متر است که برای یک پهپاد با قیمت ذکرشده بسیار مناسب است.

این دستگاه مقرون‌به‌صرفه به یک دوربین اول‌شخص HD برای ضبط ویدیوی 720p یا عکسبرداری مجهز است و به همراه چهار ملخک اضافه و چهار پوشش لاستیکی اضافه برای پایه‌ها عرضه می‌شود.

۲. پهپادهای سرگرمی

این نوع کوادکوپترها معمولا در عین مقرون‌به‌صرفه بودن، دوام بالایی داشته و معمولا از ویژگی‌های پیشرفته‌ای برخوردار هستند. پهپادهای سرگرمی مخصوص افراد باتجربه طراحی شده‌اند و معمولا دوربین‌های حرفه‌ای‌تری دارند. این موضوع آن‌ها را برای ضبط ویدیوهای خلاقانه، به گزینه‌های بهتری نسبت به کوادکوپترهای مبتدی تبدیل می‌کند.

پهپاد

اگه تجربه‌ی کار با پهپاد مبتدی را دارید و به دنبال خرید محصولی پیشرفته‌تر هستید، پهپاد Altair 818 Plus می‌تواند یکی از بهترین گزینه‌ها برای شما باشد. این پهپاد به لطف چندسرعته بودن، امکان فیلمبرداری‌های خلاقانه را برای شما فراهم می‌کند. طراحی این محصول بسیار با دوام است و قابلیت ثابت ماندن در هوا را دارد؛ به‌طوری که اگر باد شدید نباشد، پهپاد در هوا کاملا ثابت می‌ایستد.

نقطه‌ی قوت بارز این دستگاه عکسبرداری هوایی آن است. 818 پلاس، عمر باتری ۱۵ دقیقه‌ای دارد و از فاصله‌ی ۱۵۰ متری قابل کنترل است. همین قابلیت سبب می‌شود به عنوان کاربر بتوانید عکس‌های فوق‌العاده‌ای موسوم به نمای چشم پرنده بگیرید. به‌علاوه، استریم مداوم و زنده‌ی ویدیو از زاویه‌ی اول شخص نیز از ۶۰ متری قابل‌انجام است. همچنین یک کارت حافظه‌ی TF نیز همراه دستگاه عرضه می‌شود تا هر آن‌چه که برای ساخت ویدیو و گرفتن عکس‌های خلاقانه نیاز دارید در اختیار شما باشد.

۳. پهپادهای حرفه‌ای یا دوربین محور

این پهپادها بسیار گران‌قیمت بوده و به همراه قابلیت‌های پیشرفته عرضه می‌شوند. در نتیجه، تصاویر خامی که با این پهپادها ضبط می‌کنید کیفیت فوق‌العاده‌ای خواهند داشت. دوربین این پهپادها بسیار باکیفیت بوده و به دلیل استفاده از GPS قابلیت «بازگشت به خانه» در آن‌ها هنگام گم شدن پهپاد عالی عمل می‌کند.

پهپاد DJI Phantom 4

بهترین پهپاد دوربین‌محور حال حاضر را می‌توان DJI Phantom 4 معرفی کرد. اگر قصد دارید از پهپاد خود برای اهداف حرفه‌ای استفاده کنید، این کوادکوپتر می‌تواند بهترین گزینه برای شما باشد. فانتوم ۴ می‌تواند با استفاده از GPS مسیر خود را پیدا کند. حداکثر سرعت پهپاد یادشده ۷۲ کیلومتر بر ساعت بوده و دستگاه به سیستم هوشمند پرهیز از موانع مجهز است. حداکثر زمان پرواز این پهپاد ۳۰ دقیقه است و به واسطه‌ی داشتن گیمبال می‌تواند تصاویر 4K اولترا HD را با نرخ ۳۰ یا ۱۲۰ فریم بر ثانیه (برای تصویر آهسته) با کیفیت مطلوبی ضبط کند.

لنز دوربین فانتوم ۴ در ثبت جزئیات عالی عمل می‌کند و به کمک نرم‌افزار DJI می‌توانید ویرایش‌های دلخواه خود از جمله افزودن متن و موسیقی را روی ویدیوهای ارسالی اعمال کنید. DJI Phantom 4 با قیمت ۹۹۵ دلار یک پهپاد کامل برای مصارف حرفه‌ای به شمار می‌رود.

۴. پهپادهای مسابقه‌ای

پهپادهای مسابقه‌ای با محوریت سرعت ساخته شده‌اند. پیشرفته‌ترین پهپادهای مسابقه‌ای می‌توانند تا ۱۱۲ کیلومتربرساعت سرعت بگیرند که این سرعت در حالت پرواز به سمت پایین به ۱۶۰ کیلومتربرساعت نیز می‌رسد. پهپادهای مسابقه به دوربین اول‌شخص مجهز هستند و حالتی را برای شما به‌وجود می‌آورند که گویی داخل پهپاد نشسته‌اید و آن را هدایت می‌کنید. از این محصولات اغلب در مسابقات استفاده می‌شود.

پهپاد

لقب بهترین پهپاد مسابقه‌ای موجود را می‌توان به RISE Vusion 250 داد. در پهپادهای مسابقه عملکرد، سرعت و کنترل اهمیت بالایی دارد و پهپاد نام‌برده در هر سه فاکتور یکی از بهترین‌ها به شمار می‌آید. بیشینه‌ی سرعت این پهپاد ۹۶ کیلومتربرساعت است و به لطف داشتن دوربین اول شخص، نمایشگر،عینک و پردازنده‌ی قدرتمند ۵.۸ گیگاهرتزی می‌توانید بدون هیچ‌گونه تأخیر، تصاویر ارسالی از پهپاد را تماشا کنید. مضاف بر این، ساختار ماژولار این پهپاد باعث می‌شود چنان‌چه بدنه‌ی مقاوم آن آسیب ببیند، قطعات آن به‌راحتی قابل‌تعویض باشد.

برندهای برتر موجود در ایران

امروزه پهپاد به صنعتی درآمدزا تبدیل شده است و متعاقبا شرکت‌های تولیدکننده‌ی زیادی در این حوزه به‌وجود آمده‌اند؛ اما طبیعتا تمامی این برندها در ایران موجود نیستند و شما هنگام خرید با بازه‌ی نسبتا محدودی از محصولات مواجه خواهید بود. در ادامه به معرفی چهار برند موجود در ایران که بیشترین تنوع محصول را دارند می‌پردازیم.

DJI

DJI

شرکت چینی دی‌جی‌آی یکی از موفق‌ترین و کهنه‌کارترین شرکت‌های عرصه‌ی نوظهور پهپاد است که در ایران نیز نمایندگی رسمی دارد. DJI نه تنها در ایران، بلکه در دنیا نیز از شهرت بسیار بالایی برخوردار است. مقر اصلی این شرکت در گوانژوی چین است و تأسیس آن به سال ۲۰۰۶ برمی‌گردد. محصولات این شرکت به عملکرد عالی تثبیت‌کننده‌های لرزش و کیفیت بالای دوربین‌ مشهور بوده و بازه‌ی وسیعی از کاربردهای صنعتی و تجاری را شامل می‌شوند. دقت داشته باشید که اگر برای اولین بار است که قصد خرید پهپاد دارید، شاید محصولات DJI به دلیل حرفه‌ای‌تر بودن و قیمت نسبتا بالاتر گزینه‌ی چندان مناسبی برای شما نباشد. سری فانتوم و ماویک از موفق‌ترین محصولات این شرکت به حساب می‌آیند که فروش بسیار خوبی در سطح جهان تجربه کرده‌اند.

MJX

MJX

شرکت ام‌جی‌ایکس نیز مانند دی‌جی‌آی چینی بوده و مقر اصلی آن در گوانژو است. این شرکت اگرچه نسبت به DJI چندان کهنه‌کار نیست، اما با سرمایه‌گذاری‌هایی که در بخش تحقیق و توسعه انجام داده توانسته است محصولات جذابی را روانه‌ی بازار کند که از آن جمله می‌توان به سری BUG اشاره کرد. محصولات سری BUG از سال ۲۰۱۶ توسط این شرکت طراحی و تولید شده و موفق به اخذ انواع گواهی‌های بین‌المللی شدند.

Syma

Syma

از دیگر شرکت‌های چینی مستقر در گوانژو که محصولات آن به وفور در ایران یافت می‌شوند، سایما است. پهپادهای این شرکت طبق شعاری که در صفحه‌ی معرفی سایت رسمی آن نوشته شده است، مناسب افراد تازه‌کار است. بنابراین، اگر تازه‌کار هستید و نمی‌خواهید تا یادگیری کامل متحمل هزینه‌ی زیادی شوید، پهپادهای سایما مخصوصا سری مقرون‌به‌صرفه‌ی ۵ می‌توانند نیاز شما را برآورده کنند. البته این شرکت در سری ۸ پهپادهای حرفه‌ای مجهز به GPS و دوربین متحرک را نیز عرضه می‌کند که در صورت تمایل می‌توانید پهپاد حرفه‌ای خود را نیز از این برند انتخاب کنید. سایما نیز مانند DJI در ایران نمایندگی رسمی دارد.

WLtoys

WLtoys

برخلاف سه برند دیگر، WLtoys برندی اروپایی به حساب می‌آيد و مقر اصلی آن در کشور هلند است. این شرکت تولید اسباب‌بازی، انواع ماشین کنترلی، قایق، هواپیما، هلی‌کوپتر و پهپاد را تولید می‌کند و پهپادهای آن در ایران هم‌رده‌ی پهپادهای سایما به حساب می‌آیند. بنابراین، می‌توانند برای افراد تازه‌کار مناسب باشند.

در مجموع اگر بخواهیم از لحاظ قیمت دسته‌بندی کنیم، ارزان‌ترین پهپادها را سایما با قیمت فعلی ۲۸۰ هزار تومان و گران‌ترین و البته باکیفیت‌ترین پهپادها را DJI با قیمتی در حدود ۱۸ میلیون تومان عرضه می‌کند.

شرایط به پرواز در آوردن پهپاد در ایران

مقاله‌های مرتبط:

برای اینکه بتوانید پهپاد خود را بدون مشکل در کشور پرواز دهید لازم است قوانین خاصی را رعایت کنید. قوانین مرتبط با پهپاد اساسا به سه دسته‌ی کلی تقسیم می‌شوند. دسته‌ی اول به شرایط جوی و محیطی مربوط می‌شود که این موارد بستگی زیادی به نوع و قدرت پهپاد شما دارند. دسته‌ی دوم به شاخصه‌های وزن و سرعت دستگاه شما مربوط می‌شود. به‌طور کلی هرچه دستگاه شما سنگین‌تر و سریع‌تر یا در واقع حرفه‌ای‌تر باشد، محدودیت‌های پروازی بیشتری خواهد داشت. دسته‌ی سوم محدودیت‌های جغرافیایی از قبیل اماکن نظامی و فرودگاه‌ها را شامل می‌شود. در ادامه جزئیات این محدودیت‌ها را در قالب جداول مجزا می‌بینید.

دسته‌ی اول:

جدول قوانین مرتبط با به پرواز در آوردن پهپاد و محدودیت‌های پروازی با توجه به شرایط محیطی مانند نور، دما و….

نوع متغیر محدودیت‌ها
نور نیم ساعت بعد از طلوع آفتاب و نیم ساعت قبل از غروب، دور از مه و غبار شدید (وضوح دید ۲۰۰۰ متر)
دما در محدوده‌ی مجاز دمای کاری دستگاه‌ها (عموما ۰ تا ۴۵ درجه)
ارتفاع منطقه با توجه به محدودیت‌های پیش‌رانش و آیرودینامیک وسیله‌ی پرنده تعیین می‌شود. (ارتفاع از سطح دریا)
باد با توجه به محدودیت‌های پیش‌رانش و آیرودینامیک وسیله‌ی پرنده تعیین می‌شود. (عموما کمتر از ۳۰ کیلومتر بر ساعت)
رطوبت عموما کمتر از ۹۵ درصد با توجه به محدودیت سامانه‌ها و بروشور مشخصات فنی – عدم پرواز زیر باران
سایر موارد عدم پرواز داخل ابرها، دوری از رعدوبرق، تندبادها و گردبادها، حریق و طوفان‌ها

دسته‌ی دوم:

۱. جدول قوانین مرتبط با به پرواز در آوردن پهپاد و محدودیت‌های پروازی با توجه به وزن پهپاد

ردیف وزن برخاست نوع وسیله‌ی پرنده   نیاز به مجوز        توضیحات      
۱ کمتر از یک کیلوگرم هر نوع ندارد دسته‌ی سرگرمی
۲ کمتر از ۱۰ و بیش از یک کیلوگرم هر نوع ندارد با خلبان دوره دیده
۳ کمتر از ۲۰ و بیش از ۱۰ کیلوگرم صرفا رادیو کنترل


سایر پرنده‌ها

ندارد


دارد

فقط در زمین پرواز


با خلبان دوره دیده

۴ کمتر از ۵۰ و بیش از ۲۰ کیلوگرم هر نوع دارد با مجوز عملیات
۵ بیش از ۵۰ کیلوگرم هر نوع فقط با مجوز نظامی با مجوز عملیات

۲. جدول قوانین مرتبط با به پرواز در آوردن پهپاد و محدودیت‌های پروازی با توجه به سرعت حرکت پرنده

ردیف سرعت پرواز نوع وسیله‌ی پرنده  نیاز به مجوز جداگانه       توضیحات    
۱ کمتر از ۴۰ کیلومتر بر ساعت (۱۱ متر بر ثانیه) عمودپرواز ندارد
۲ کمتر از ۹۰ کیلومتر بر ساعت (۲۵ متر بر ثانیه) هواپیما ندارد
۳ بیشتر از ۹۰ و کمتر از ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت هواپیما ندارد فقط در زمین پرواز
۴ بیشتر از ۱۵۰ و کمتر از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت هواپیما دراد زمین پرواز مخصوص
۵ بیش از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت هواپیما فقط با مجوز نظامی زمین پرواز مخصوص

دسته‌ی سوم:

جدول قوانین مرتبط با به پرواز در آوردن پهپاد و محدودیت‌های پروازی با توجه به اماکن و محل‌های جغرافیایی

ردیف نوع محل فاصله از محل   علت   توضیحات    
مولفه ۱ فرودگاه‌ها و محل‌های پروازی پنج کیلومتر تداخل با پرواز وسایل دارای سرنشین تعیین محدوده بر اساس AIP
۲ بیمارستان‌ها، مدارس و اماکن آموزشی، آسایشگاه‌ها، مساجد، زیارتگاه‌ها و… دوری در حد عدم مزاحمت صوتی اختلال در فعالیت مراکز به دلیل آلودگی صوتی بستگی فاصله به صدای پرنده
۳ اماکن دارای ممنوعیت عکس‌برداری (پادگان‌ها، سدها، سفارت‌خانه‌ها، خطوط انتقال نفت و گاز، مراکز امنیتی و نظامی و…) ۱۰۰ متر با رعایت شرایط ممنوع بودن عکس‌برداری در حدی که اماکن در تصویر مشهود نباشند
۴ آثار باستانی محافطت شده در حد حریم تعیین شده امکان ایجاد صدمه و تخریب آثار باستانی برای پرنده‌های بیش از ۱۰ کیلوگرمی
۵ سکوها و سایت‌های پدافند و نوار مرزی کشور ۵۰۰ متر امکان اشتباه گرفتن به عنوان تهدید و شلیک افزایش فاصله با توجه به ابعاد پرنده
۶ محل تجمع انسان‌ها ۳۰ متر احتمال برخورد با انسان
۷ بزرگراه‌ها، خیابان‌ها و خطوط ریلی ۵۰ متر خطر تصادف
۸ داخل تونل‌ها به‌کلی ممنوع ریسک بالای پرواز
۹ پمپ بنزین‌ها و اماکن قابل اشتعال ۱۰۰ متر امکان ایجاد حریق در اثر سانحه‌ی احتمالی
۱۰ منابع نویز و اختلال رادیوی (کابل‌های فشار قوی، دکل‌های بی‌سیم، BTS، رادارها و…) به‌طور متوسط ۱۰۰ متر امکان اختلال در کنترل رادیویی پرنده و حادثه افزایش فاصله متناسب با قدرت منابع اختلال

نهایتا، پیشنهاد می‌شود که هنگام پرواز، از آسمان‌خراش‌، بند، کابل، لوازم مکنده و دمنده‌ی هوا، ابر، کوه و عوارض جغرافیایی پرهیز شود.

علاوه بر این، در ایران کارگروهی تحت عنوان صنایع هوایی بدون سرنشین یا کارگروه پهپاد تشکیل شده است که وظیفه‌ی صدور گواهینامه‌ی خلبانی پهپاد، پلاک کردن، نظارت و رسیدگی به امور پهپادها را بر عهده دارد. همچنین مرکز ساماندهی پهپادهای غیرنظامی اتحادیه هوافضا نقشه‌ی تلفیقی زمینی و هوایی را ترتیب دیده‌اند که با مراجعه به آن می‌توانید قبل از پرواز دادن پهپاد خود بررسی کنید که تا محیط‌های ممنوعه چقدر فاصله دارید.

مبنای قانونی تشکیل کارگروه پهپاد مصوبه‌ی مورخ ۹۴/۰۴/۲۰ شورای عالی امنیت ملی با موضوع ساماندهی کلیه کاربران، تولیدکنندگان، بهره برداران، فروشندگان و واردکنندگان پهپادهای غیرنظامی و اقلام آن است و افراد می‌توانند با ارسال مدارک لازم پهپاد خود را پلاک کنند تا ضمن اخذ مجوز، در صورت گم شدن پهپاد بتوانند با ارسال اطلاعات دستگاه به ایمیل این مرکز پیگیری‌های قانونی لازم را انجام دهند.

کلام آخر

به عنوان آخرین نکته توجه داشته باشید که هنگام جستجو برای پهپاد مورد نظر خود ممکن است با عباراتی اختصاری مانند RTF، BNF و ARF مواجه شوید. باید بدانید این عبارات نیز نوعی دسته‌بندی محسوب می‌شوند. پهپادهای RTF به معنی آماده‌ی پرواز، برای افراد تازه‌کار مناسب بوده کاملا مونتاژشده و آماده هستند. پهپادهای BNF زیرشاخه‌ای از پهپادهای آماده‌ی پرواز هستند با این تفاوت که فاقد ریموت بوده و می‌توانید به میل خود برای آن‌ها ریموت انتخاب کرده و با دستگاه جفت کنید. نهایتا، مدل‌های ARF، تقریبا مونتاژ نشده و قابل‌شخصی‌سازی هستند و لازم است قبل از به پرواز درآوردن آن‌ها، قطعات سرهم‌بندی شوند. توصیه می‌شود برای کاهش احتمال آسیب‌های مالی و جانی حتما در دوره‌های کنترل پهپاد شرکت کنید تا ضمن ایمنی بیشتر، با فراگیری حرکات متنوع و نمایشی لذت خلبانی از راه دور برای شما دوچندان شود.

امیدواریم از این راهنمای خرید استفاده‌ی لازم را برده باشید. نظر شما در رابطه با پهپادها و بهترین گزینه‌ی موجود در بازار چیست؟ نظرات و پیشنهادات خود را در بخش دیدگاه‌ها با زومیت به اشتراک بگذارید.

سه پرسش اصلی که قبل از تعویض برند دوربین باید پاسخ دهید | راهنمای خرید رایگان

سه پرسش اصلی که قبل از تعویض برند دوربین باید پاسخ دهید | راهنمای خرید رایگان

به‌تازگی، سه شرکت مطرح تولید‌کننده‌ی دوربین‌های عکاسی، محصولات جدیدی رونمایی کرده‌اند که نظر بسیاری از عکاسان را به‌خود جلب کرده است. اگر به فکر تغییر دوربینتان هستید، بهتر است ابتدا معیار‌هایی برای خود مشخص کنید.

طی چند هفته‌ی گذشته در دنیای دوربین‌ها، اتفاق‌های زیادی رخ داده و محصولات جدیدی رونمایی شده‌اند. برند‌های نیکون (Nikon) و کانن (Canon) و فوجی (Fuji) دوربین‌هایی معرفی کردند که می‌توانند نظر عکاسان را به‌خود جلب کنند و ‌آنان را به فکر تغییر برند دوربین خود بیندازند. زمانی‌که وارد جزئیات می‌شوید، به‌دلیل اهمیت زیاد این انتخاب، به فکر مشخص‌کردن دقیق‌ترین راه برای تشخیص این امر خواهید افتاد که تغییر برند دوربین برایتان ضروری است. در این زمان، می‌توانید پرسش‌های زیر را از خود بکنید تا متوجه شوید تغییر برند دوربین برایتان منظقی است یا خیر.

پرسش اول: چقدر پول باید خرج کرد؟

ارزش دوربین و لنز فعلی شما چقدر است؟

پرسش ساده‌ای به‌نظر می‌رسد؛ اما اول باید تشخیص دهید دوربین و لنز فعلی شما چقدر ارزش دارند و پول اولیه‌ی شما از فروش آن‌ها چقدر است. برای انجام این کار می‌توانید به وب‌سایت B&H بروید و اطلاعات تجهیزات و لوازم خود را در آن وارد کنید تا مشخص شود از فروش وسایلتان چقدر پول می‌توانید به‌دست آورید. انجام این کار به شما کمک می‌کند بتوانید تشخیص دهید برای ارتقای دوربین خود به یکی از این ۳ محصول جدید، چقدر پول اضافه از جیب باید پرداخت کنید. تعامل با این وب‌سایت یا استفاده از قیمت‌های پیشنهادی نمی‌تواند در کشورمان مبنای تصمیم‌گیری باشد؛ اما می‌تواند رویکردی برای اطلاع از وضعیت دراختیارتان قرار دهد.

عکس گل

پرسش دوم: این افزایش کیفیت چقدر ارزش دارد؟

یکی از عوامل اصلی تغییر برند دوربین عموما افزایش کیفیت عکس‌ و فیلم‌ است؛ اما این افزایش کیفیت درمقابل مخارج اضافی پذیرفتنی و منطقی است یا خیر؟

افزایش کیفیت دوربین با خرج تحمیل‌شده سازگاری دارد؟

اگر پولی که باید از جیبتان خرج کنید ۱،۵۰۰ یا ۲،۵۰۰ و حتی ۳،۵۰۰ دلار باشد، این هزینه با افزایش کیفیت دوربین ممکن است منطقی به‌نظر برسد و عددی قانع‌کننده باشد؟

در ویدئوِ زیر از هر سه دوربینی که به‌تازگی معرفی شده بودند، یعنی Nikon Z7 و Canon EOS R و Fuji X-T3، نمونه‌عکس‌هایی تهیه شده تا بررسی شود کدام تصویر بیشتر از همه می‌تواند پسندیده شود و اینکه بتوان تشخیص داد کدام عکس مربوط‌به کدام دوربین است. نتیجه‌‌ی به‌دست‌آمده بسیار غافل‌گیرکننده بود.
عکس گل

پرسش سوم: مشکل چیست؟

بعضی افراد صرفا برای تنوع دوربینشان را تغییر می‌دهند

از خودتان بپرسید چه مشکلی با دوربین فعلی‌تان دارید که خرید دوربین جدید آن را حل می‌کند؟ این پرسش مهمی است و به شما کمک می‌کند تشخیص دهید که فقط برای تنوع دوربینتان را تغییر می‌دهید یا واقعا مشکلی هست که می‌خواهید حلش کنید. معمولا بعضی از عکاسان به‌دلیل خسته‌شدن از دوربین فعلی‌شان ممکن است بخواهند آن را تغییر دهند؛ اما این تغییر ممکن است هزینه‌های هنگفتی به شما تحمیل کند.
عکس گل

هر دلیلی که برای تغییر دوربین دارید، اگر می‌توانید مشکلاتی را شناسایی کنید که می‌توان با تغییر برند دوربین آن‌ها را حل کرد و مقدار پولی که باید خرج کنید دربرابر افزایش کیفیت از حد انتظار بیشتر نیست، ممکن است زمان مناسبی برای فکرکردن به تعویض دوربین باشد. سخت‌ترین تصمیمی که عکاسان ممکن است با آن رو‌به‌رو شوند، این است که پول کمی خرج تجهیزات جانبی کنند و بقیه‌ی پولشان را صرف انتخاب و خرید دوربین جدید کنند.

دانلود

چگونه بدون هیچ افزونه‌ای از سایت‌ها اسکرین‌شات تمام صفحه بگیریم | راهنمای خرید رایگان

چگونه بدون هیچ افزونه‌ای از سایت‌ها اسکرین‌شات تمام صفحه بگیریم | راهنمای خرید رایگان

در گوگل کروم و مایکروسافت اج کرومیوم ویژگی وجود دارد که با آن می‌توانید بدون نیاز به هیچ افزونه‌ای از صفحات سایت‌ها اسکرین‌شات کامل یا scrolling screenshot بگیرد.

چگونه در گوگل کروم و مایکروسافت اج اسکرین‌شات تمام صفحه بگیریم

گوگل کروم یا مایکروسافت اج کرومیوم را بازکنید از بالای صفحه سمت راست‌روی  سه نقطه … کلیک کنید و سپس گزینه‌ی More Tools را انتخاب کنید. حالا وارد گزینه‌ی Developer Tools شوید. برای راحتی کار می‌توانید از کلیدهای ترکیبی Ctrl+Shift+I در ویندوز یا Command+Shift+I در مک استفاده کنید.

گوگل کروم

حالا در پنل سمت راست‌روی سه نقطه … کلیک کنید و سپس گزینه‌ی Run Command را انتخاب کنید. برای راحتی و سرعت در کار می‌توانید از کلیدهای ترکیبی Ctrl+Shift+P در ویندوز و Command+Shift+P در مک استفاده کنید.

گوگل کروم اسکرین شات

حالا صفحه‌ای برای شما باز می‌شود که باید در خط فرمان آن Screenshot را تایپ کنید و سپس از بین گزینه‌های ظاهرشده، گزینه‌ی Capture full-size screenshot را انتخاب کنید.

گوگل کروم اسکرین شات

اگر اسکرین‌شات به‌صورت خودکار ذخیره نشد، پنجره‌ای برای ذخیره عکس بازخواهد شد.

آموزش حذف فایل‌های موقت و قدیمی ویندوز 10 بعد از آپدیت ماه مه | راهنمای خرید رایگان

آموزش حذف فایل‌های موقت و قدیمی ویندوز 10 بعد از آپدیت ماه مه | راهنمای خرید رایگان

بعد از نصب به‌روزرسانی ماه مه، ویندوز ۱۰ یک کپی از نسخه‌ی قبلی را در درایو ویندوز ذخیره می‌کند تا اگر در زمان آپگرید شدن به نسخه‌ی جدید فرایند به‌روزرسانی شکست خورد، کاربر به‌راحتی بتواند به نسخه‌ی قبل برگردد. شاید تنها نکته‌ی منفی این باشد که فرایند مذکور می‌تواند تا ۲۰ گیگابایت فضا را حتی بعد از نصب موفقیت‌آمیز ویندوز به خود اختصاص دهد که بدون شک برای افرادی که از لپ‌تاپ و تبلت‌های ویندوزی با ظرفیت محدود حافظه‌ی ذخیره‌سازی استفاده می‌کنند، این ۲۰ گیگابایت حکم گنج پنهان را دارد. در این آموزش یاد می‌گیریم که چگونه فایل پشتیبان نسخه‌ی قبلی ویندوز را پاک‌کنیم.

توضیح بسیار مهم: بعد از پاک کردن نسخه قدیمی ویندوز، دیگر امکان بازیابی (restore) وجود ندارد. پس اگر احساس می‌کنید که نسخه‌ی جدید ویندوز ۱۰ به خوبی کار نمی‌کند، مراحل زیر را انجام ندهید.

حذف فایل‌های نسخه قبلی ازطریق Storage Sense

وارد Settings شوید، سپس گزینه‌ی System سیستم را انتخاب کنید. حالا وارد بخش Storage شده و درنهایت روی Configure Storage Sense or run it now کلیک کنید تا وارد صفحه موردنظر شویم.

حذف فایل های موقتبرای مشاهده‌ی تصویر در ابعاد اصلی کلیک کنید

در زیر صفحه‌ی بازشده بخشی به نام Free up space now وجود دارد. از این بخش تیک گزینه‌ی Delete previous version of Windows را بزنید و در آخر برای حذف نسخه قدیمی ویندوز ۱۰ روی Clean now کلیک کنید.

حذف فایل‌های موقت 2

حذف فایل‌های قدیمی ویندوز و فایل‌های موقت ازطریق Temporary files

وارد Settings شوید، سپس گزینه‌ی System سیستم را انتخاب کنید. حالا وارد بخش Storage شده و روی Temporary files کلیک کنید. حالا گزینه‌ی (Previous Windows installation(s را انتخاب کرده و درنهایت روی Remove files کلیک کنید.

حذف فایل‌های موقت 3

توضیح مهم: در این بخش جدای از حذف نسخه قدیمی ویندوز، می‌توانید فایل‌های موقت ویندوز را هم پاک‌سازی کنید. فقط توجه داشته باشید که فایل‌های پوشه Documents را به‌اشتباه پاک نکنید.

خدف فایل‌های موقت 4

حذف فایل‌های قدیمی ویندوز ازطریق Disk Cleanup

آخرین روش و سنتی‌ترین روش حذف فایل‌های قدیمی و موقت ویندوز استفاده از Disk Cleanup است.

منوی استارت را بازکنید و Disk Cleanup را جست‌وجو کنید. بعد از باز شدن Disk Cleanup روی گزینه‌ی Clean up system files کلیک کنید. حالا از صفحه‌ی بازشده، تیک گزینه (Previous Windows installation(s را بزنید و در آخر دکمه OK را بزنید. این بار هم توجه داشته باشید که فایل‌های پوشه Documents را به‌اشتباه پاک نکنید.

حدف فایل‌های موقت 6